บทที่ 278

“โอ้มายก๊อด เจอรัลด์ ทำไมนายอยู่ที่นี่ล่ะ? เดี๋ยว อย่าบอกฉันนะว่านายคือคนที่ช่วยชีวิตฉันน่ะ? แต่เกิดอะไรขึ้นกับฉันกัน? ทำไมฉันจำอะไรไม่ได้เลย?” เจสลินถามด้วยความแปลกใจ

เจอรัลด์ตอบกลับโดยไม่รู้สึกละอายใจเลย “ใช่ ฉันช่วยเธอไว้ สำหรับที่ว่าเกิดอะไรขึ้นนั้น...เธอเดินเร็วมากเกินไปในวิทยาเขต และเธอก็สะดุดก้อนหิน จากนั้นหัวของเธอก็กระแทกกับก้อนหินก้อนอื่น ฉันคือคนที่ช่วยเหลือเธอและพาเธอมาส่งที่โรงพยาบาล!”

“อ่า! เป็นอย่างงั้นนี่เอง ค่อก! ค่อก!” เจสลินตอบกลับด้วยความผิดหวัง

เจอรัลด์รู้สึกเหมือนอยากจะหัวเราะเมื่อเขาถาม “ทำไมดูเหมือนราวกับว่าเธอผิดหวังอย่างมากที่รู้ว่าฉันคือคนที่ช่วยเธอไว้ล่ะ?”

ฮึ่ม! แน่นอนว่าเป็นเช่นนั้น!

เดิมทีฉันคิดว่าฉันถูกรถเฉี่ยว และมันเป็นรถหรู เจ้าของรถหรูคันนั้นยังเป็นชายหนุ่มที่หล่อมากอีกด้วย

สุดท้าย มันคงจะดีกว่านี้ถ้าเมื่อคืนนี้ฝนตก ผู้ชายรูปหล่อนั่งลงท่ามกลางสายฝนก่อนที่เขาจะกอดฉันเอาไว้และตบแก้มฉันเบา ๆ ในขณะที่เขาถามฉันอย่างกระวนกระวายใจ “คุณครับ คุณโอเคไหม?”

เมื่อเขาเห็นว่าเธออยู่ในอาการโคม่า ชายหนุ่มที่ร่ำรวยและรูปหล่อก็อุ้มเธอไว้ในอ้อมแขนของเขาขณะที่เขารีบพาเธอไปที่โรงพยาบาล

หลังจากนั้น เขาจะมาเยี่ยมเธอด้วยผลไม้ที่แสนจะอร่อย และเขาก็จะปอกแอปเปิ้ลให้เธอด้วยเหมือนกัน

จากนั้น เขาก็จะพาเธอไปเดินเล่นในสวนสาธารณะ

หลังจากที่เข้ากันได้มานานกว่าครึ่งเดือน พวกเขาทั้งคู่ก็จะตกหลุมรักกันทันที

เขาจะตกหลุมรักกับเธอ และเขาจะคุกเข่าและขอเธอแต่งงานในค่ำคืนที่เต็มไปด้วยดวงดาว

สำหรับการขอแต่งงาน เขาจะจุดดอกไม้ไฟบนท้องฟ้าและสะกดเป็นคำว่า ‘ผมรักคุณ’

“เจสลิน ผมรักคุณ! คุณจะแต่งงานกับผมไหม? ผมยินดีที่จะใช้ทุกอย่างที่ผมมีเพื่อแลกกับความสุขตลอดชีวิตของคุณ!”

“ค่ะ! ค่ะ!”

จากนั้น พวกเขาทั้งคู่จะเริ่มจูบกันในค่ำคืนที่แสนจะโรแมนติกนี้ ผ่านการจูบไปครึ่งทาง เจสลินลืมตาขึ้น

ให้ตายเถอะ! เจอรัลด์!

เช่นนั้น ทุกคนสามารถจินตนาการอารมณ์ของเจสลิน และสิ่งที่เธอกำลังรู้สึกอยู่ตอนนี้ได้