บทที่ 290

นั่นมันน่าเหลือเชื่อ!

เป็นไปได้ไหมว่าเขาจะถูกลอตเตอรี่?

และเขาได้เงินรางวัลเท่าไหร่ล่ะ?

เห็นได้ชัดว่าคำถามนั้นได้รบกวนลิเลียนและชารอนเป็นอย่างมาก

พวกเธอกระวนกระวายและต้องการจะรู้คำตอบให้ได้

มันไม่สำคัญสำหรับพวกเธอว่าเงินนั้นจะถูกขโมยหรือปล้นมาหรือไม่ พวกเธอหวังเพียงแค่ว่าเขาจะไม่ได้แค่ถูกลอตเตอรี่เท่านั้น

ไม่อย่างงั้น มันคงจะมากเกินไปสำหรับพวกเธอที่จะจัดการได้!

“ฉันยังมีเรื่องต่าง ๆ ให้ทำ ต้องไปแล้ว!”

เจอรัลด์เมินคำถามของพวกเขาเนื่องจากว่าเขาไม่จำเป็นต้องตอบคำถามของพวกเขา

เขาหันหลังกลับและเดินจากไปอย่างเย็นชา ทิ้งให้พวกเขาจ้องมองตามด้วยสายตาที่เบิกกว้างและอ้าปากค้างกัน

ขณะที่เขาเดินออกจากประตูไป เจอรัลด์ก็โทรหา แซค ไลล์ ด้วยโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่ของเขาทันที

เขาเล่าเกี่ยวกับสถานการณ์ที่ลำบากที่เขากำลังเผชิญอยู่ให้เขาฟังและมันคงจะดีมากถ้าเขาสามารถมารับเขาได้ เขาจะอธิบายเรื่องนี้เพิ่มเติมเมื่อพวกเขาได้พบกันและพวกเขาจะหาวิธีเพื่อแก้ปัญหาเรื่องนี้ทันทีที่เป็นไปได้

แซคตกใจมากเมื่อเขาทราบข่าวนี้

เขาต้องลงมือเดี๋ยวนี้ทันที

เจอรัลด์วางสายและส่งตำแหน่งของเขาไปให้เขา จากนั้น เขาจึงย้อนกลับไปที่บ้านของเควต้า

และในขณะที่เขาเดินผ่านทางตรงเข้าของโรงเรียนประถมสก็อตฮาว...

...ทันใดนั้นเขาก็หยุดเดิน

ด้านหน้าของเขา มีกลุ่มคนขนาดใหญ่และรถหรูสองสามคันปิดกั้นอยู่ตรงทางเข้า

ถัดจากมันไป เป็นรถแท็กซี่คันหนึ่งที่ถูกพังเป็นชิ้น ๆ และเสียงโอดครวญก็สามารถได้ยินมาจากศูนย์กลางของกลุ่มคน

มันมองเห็นได้ชัดเจนว่าใครบางคนกำลังถูกทุบตีอยู่

หนึ่งในรถหรูเหล่านั้นสะดุดใจของเจอรัลด์ขึ้นมาตะหงิด ๆ เนื่องจากว่ามันดูคุ้น ๆ หัวใจของเขาหยุดเต้นไปชั่วขณะ เป็น เดเมียน ไรย์

เขาไล่ตามหลังพวกเขามาจริง ๆ !

และในที่สุดเจอรัลด์ก็จำรถแท็กซี่คันนั้น มันคือรถคันนั้นที่เขาได้นั่งมาตลอดทางจนถึงที่นี่!