บทที่ 318

“ฮึ่ม! มัดพวกเธอทุกคนไว้ ขณะที่พวกเรารอคำสั่งถัดไปของบอส!” ผู้ชายคนหนึ่งตะโกนออกมา

จากนั้นแคสแซนดร้าและคนอื่น ๆ ก็ถูกลากเข้าไปในอาคารก่อนที่จะถูกมัดไว้กับเก้าอี้บางตัว

“พวกเธอทั้งหมดสวยมากขนาดนี้! ถ้าบอสได้สนุกกับตัวเองในวันนี้ บางทีพวกเราก็อาจจะได้สนุกกับพวกเธอด้วยเหมือนกันนะ!” บอดี้การ์ดคนหนึ่งหัวเราะพร้อมกับการเหยียดยิ้มโหดเหี้ยมบนใบหน้าของเขา

“นั่นสามารถรอได้ มาทำให้มั่นใจว่าบอสจะได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นกันก่อนเถอะ! นายสามคนยังคงต้องอยู่ชั้นบนเพื่อคุ้มกันพวกเธอ จนกระทั่งบอสมาถึง ระงับอารมณ์ของพวกนายไว้ซะ ถ้าเขารู้เกี่ยวกับเรื่องนี้แล้วละก็ นายจะถูกตอนอย่างแน่นอน!”

ลูกน้องสามคนที่ถูกเลือกพยักหน้ารับอย่างเคารพในขณะที่พวกผู้ชายที่เหลือลงบันไดไป

ผู้หญิงพวกนี้สวยกันมากจริง ๆ และ หวาดกลัวว่าพวกเขาอาจจะจูบพวกเธอก็ได้ถ้าพวกเธอมองไปที่พวกเขานานเกินไป ชายสามคนนั้นตัดสินใจแล้วว่ามันคงจะดีที่สุดที่ไม่ต้องมองไปที่พวกเธอเลย พวกเขานั่งยอง ๆ กันข้างประตูและเริ่มเล่นเกมส์ในโทรศัพท์ของพวกเขา

“เฮ้...เฮ้ นาโอมิ ก่อนหน้านี้เธอจัดการโทรได้สำเร็จไหม? แล้วเธอล่ะฟาซิลิตี้?” แคสแซนดร้ากระซิบ ใบหน้าของเธอขาวซีดเหมือนกับแผ่นกระดาษ

ฟาซิลิตี้ร้องไห้เงียบ ๆ ขณะที่เธอส่ายหัวของเธอ “ไม่ทันจัดการที่จะ...โทรศัพท์ของฉันถูกฉวยเอาไปก่อนที่ฉันจะได้มีโอกาสกดปุ่มโทรออกด้วยซ้ำ...พวกเราควรทำยังไงดี ที่ปรึกษา? ฉันเป็นคนดังทางอินเตอร์เน็ตนะ! นี่ไม่มีทางที่พวกเขาจะปฏิบัติต่อบุคคลเช่นนี้!” ฟาซิลิตี้ร้องไห้ขณะที่เธอน้ำตาแตกออกมาทันที

มุมปากของอีวอนน์ยังคงมีเลือดไหลจากการตบก่อนหน้านี้ เธอตกใจกลัวมากและก็เริ่มร้องไห้เช่นกัน

ไม่ว่าเธอจะเป็นหญิงสาวที่เงียบสงบและเย็นชาแค่ไหน เป็นใครก็จะหวาดกลัวจนแทบตายได้ถ้าพวกเขาได้เผชิญกับสถานการณ์ที่คล้ายกันนี้

“ที่ปรึกษา...ฉันไม่มั่นใจว่าฉันจัดการโทรออกสำเร็จไหม...แต่ดูเหมือนว่ามันจะได้นะ อย่างไรก็ตาม ฉันก็จัดการตะโกนไปได้ครู่หนึ่งสั้น ๆ เท่านั้นเอง…” เมื่อเทียบกับคนอื่น ๆ นาโอมิยังคงค่อนข้างสงบอารมณ์แม้ว่าเธอจะหนักหน่วงก็ตาม

“ใครเหรอ? เธอโทรหาใคร?” ในสถานการณ์เป็นตายเช่นนี้ ผู้รับสายนั้นอาจจะเป็นปาฏิหาริย์ที่พวกเธอต้องการจะหลบหนีไปโดยไม่ได้รับอันตรายใด ๆ

แม้ว่าพวกเธอยังคงเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย แต่จิตใจของพวกเธอก็ยังเอาแน่เอานอนไม่ได้และมีความรอบรู้ที่มากพอ

ก่อนหน้านี้ในรถ พวกเธอส่วนใหญ่จับได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติอย่างมาก ในช่วงที่บอดี้การ์ดตบหน้าอีวอนน์และขณะที่เขาส่งสายตาพิฆาตไปทางแคสแซนดร้า นาโอมิ และฟาซิลิตี้ก็พยายามกันอย่างหนัก พยายามที่จะโทรออกอย่างระมัดระวังโดยไม่ให้ถูกจับได้

ในหมู่สาว ๆ นาโอมิเป็นคนแรกที่ลงมือทำก่อน นานแล้วก่อนที่รถจะขับออกจากทางลาดชัน นาโอมิรู้ทราบมากพอแล้วเกี่ยวกับสถานการณ์ของพวกเธอจึงพยายามที่จะโทรออกฉุกเฉิน

แน่นอนว่า ความช่วยเหลือที่ใหญ่ที่สุดในตอนนี้ คงจะเป็นจากฟลินท์ในสถานการณ์เช่นนี้ แม้ว่าแคสแซนดร้าได้พยายามโทรหลายครั้งแล้วแต่ก็ไม่สำเร็จ

“ฉัน...โทรหาเจอรัลด์…” ย้อนกลับไป เบอร์แรกที่เธอเห็นก็คือเบอร์ของเจอรัลด์ และมันเป็นช่วงเวลาที่วิกฤติเช่นนี้ที่หัวนิ้วมือของเธอนั้นเร็วกว่าความคิดของเธอซะอีก

“เธอโทรหา...เจอรัลด์งั้นเหรอ?” แคสแซนดร้ากล่าวด้วยน้ำเสียงที่ผิดหวัง

“เธอโทรหาคนไร้ประโยชน์แบบนั้นเหรอ? เขาจะคิดวิธีอะไรเพื่อช่วยเราได้ กับการเป็นคนโง่ที่เขาเป็นอยู่…”

ความกลัวของฟาซิลิตี้พุ่งขึ้นสูง และเธอรู้สึกได้ถึงเหงื่อที่หยดลงจากหน้าผากของเธอ

“จบกับตอนนี้...ฉัน...ฉันไม่อยากตายนะ!” อีวอนน์ร้องไห้

“หุบปากซะ นังนี่! แม่ง เธอเสียงดังมาก! ลีโอ ไปเอาเทปมาปิดปากเธอซะ! เธอสามารถกรีดร้องเท่าที่เธอต้องการได้เลยในภายหลัง!” หนึ่งในคนพวกนั้นหัวเราะเบา ฟ

บอดี้การ์ดที่ปฏิบัติตามที่ลีโอสั่งยิ้มอย่างหื่นกระหายขณะที่เขาเข้าถึงพวกเธอ

ขณะที่เรื่องทั้งหมดนี้กำลังเกิดขึ้น เจอรัลด์ยังคงมองไปที่โทรศัพท์ของเขา รู้สึกงุนงงและสับสน