บทที่ 320

เพราะมีผู้ชายธรรมดาอยู่ข้างพวกเธอ พวกสาว ๆ จึงคิดว่าพวกเธอจะทำอะไรก็ได้ที่พวกเธอต้องการในเมืองเมย์เบอร์รี่

ไม่มีใครในหมู่พวกเธอเคยคาดคิดมาก่อนว่า พวกเธอจะลงเอยอยู่ในสถานการณ์ที่หมดหนทางกันเช่นนี้

พวกเธอต่างก็หวาดกลัวจบแทบจะตายได้เมื่อคิดถึงว่ากำลังจะถูกข่มขืน

“บอส! มีสายเรียกถึงคุณ!” ลูกน้องของเขาตะโกนเรียกขึ้นมา

“ฉันไม่รับ นายไม่เห็นเหรอว่าฉันยุ่งอยู่?” เจคหน้าคว่ำขณะที่เขาถอดเสื้อผ้าของเขาออก

“แต่…” จากนั้นบอดี้การ์ดก็กระซิบส่วนที่เหลือของสิ่งที่เขาต้องการจะพูดข้างหูของเจค

“...ว่าไงนะ?” เจคเต็มไปด้วยความรู้สึกกังวลใจโดยทันที “ทำไมเขาถึงโทรหาฉันตอนนี้?”

เจคไม่ได้อยู่ในตำแหน่งใด ๆ ที่จะปฏิเสธสายเรียกนี้ได้ กลืนน้ำลายลงคอ เขาพยุงตัวเองในขณะที่รับโทรศัพท์

“...คุณเข้าใจผมผิดไปหรือเปล่า? นี่จะเป็นไปได้ยังไง? ผม”

“หยุดทำเรื่องโง่ ๆ ของนาย ลูกน้องของนายที่อยู่ด้านล่างอยู่ภายใต้การควบคุมของฉันแล้วตอนนี้ ปล่อยพวกเธอเดี๋ยวนี้ เจค ไม่อย่างงั้นวันนี้นายจะพบกับความตายเร็ว ๆ นี้แหละ!” น้ำเสียงของคนในปลายสายอีกด้านนั้นเยือกเย็น

เจคกลืนน้ำลาย

ขณะนั้นเอง ก็สามารถได้ยินฝีเท้าเดินขึ้นบันไดมา

หลังจากนั้นไม่นานผู้คนก็เริ่มวิ่งเข้ามา ล้อมรอบเจคและคนของเขาเอาไว้อย่างรวดเร็ว

พวกเขาเป็นบอดี้การ์ดที่แต่งกายด้วยชุดดำตั้งแต่หัวจรดเท้า

ผู้นำของกลุ่มเป็นคนที่มีผมขาวราวหิมะ เขามีสีหน้าที่เย็นชาและดุร้าย พร้อมกับรอยแผลเป็นพาดยาวบนใบหน้าของเขาที่ทำให้เขาดูน่ากลัวเป็นพิเศษ

“นาย...นายเป็นใครกัน?” เจคตะคอก ด้วยอาการตกใจ

ด้วยผมขาวของเขา และสายตาที่ดุร้าย นี่ไม่ใช่ผู้ชายธรรมดาอย่างแน่นอน

อย่างไรก็ตาม แคสแซนดร้าและคนอื่น ๆ มีปฏิกิริยาที่ตรงกันข้าม ความโล่งอกเข้าถึงจิตใจของพวกเธอทันทีที่พวกเธอเห็นชายหนุ่มผมขาวคนนี้

เขาเป็นผู้ช่วยชีวิตของพวกเธอ

“จัดการพวกมันซะ!”