บทที่ 351

เป็นเวลานั้นเองที่ในที่สุดเจอรัลด์ก็มาถึง

ในมือของเขาถือกำไลของเขาเอง ซึ่งเขาได้ซื้อเมื่อวันก่อน

แม้ว่ากีย่าได้พูดไปว่าเธอจะเลี้ยงมื้อเช้าเอง แต่เจอรัลด์ก็ได้ครุ่นคิดบางอย่างขณะที่เขาเดินทางไปที่นั่น เนื่องจากว่าเขาวางแผนที่จะให้พวกสาว ๆ อยู่กันตามลำพังเมื่อได้มอบกำไลให้เธอแล้ว เขาก็อาจจะเลี้ยงอาหารเช้าพวกเธอเป็นครั้งสุดท้ายด้วยเช่นกัน

ไม่ว่าจะยังไงเขาเขาก็เตรียมที่จะจ่ายบิลเอง

แต่อย่างไรก็ตาม ขณะที่เขามาถึงที่โต๊ะของพวกเธอ เขาก็สังเกตเห็นว่ายาโคปก็อยู่ที่นั่นด้วยเช่นกัน ยิ่งไปกว่านั้น ดูเหมือนว่ายาโคปก็เพิ่งจะให้ของขวัญกำไลข้อมือของเขากับกีย่า

“เจอรัลด์! ตรงนี้!”

กีย่าไม่ต้องการจะมองไปที่ยาโคป ดังนั้นเธอจึงจ้องมองไปที่บันไดอยู่ตลอดเวลา ทันทีที่เธอเห็นเขา เธอจึงยิ้มและกวักมือเรียกให้เจอรัลด์มา

“ทำไมเด็กคนนั้นมาที่นี่เหมือนกันล่ะ?”

การแสดงออกบนใบหน้าของยาโคปบูดบึ้งฉับพลันทันที่เขาเห็นเจอรัลด์

มันเป็นโอกาสที่หายากสำหรับเขาที่จะสามารถใช้เวลาร่วมกันกับกีย่าและหญิงสาวคนอื่น ๆ ความอิจฉาของยาโคปค่อย ๆ เลือนหายไปเมื่อเขาเห็นว่าเจอรัลด์แต่งตัวยังไง

แต่อย่างไรก็ตาม มันยังคงเป็นปัญหาเล็กน้อยสำหรับเขาเพราะเจอรัลด์นั้นเริ่มสนิทสนมกับกีย่ามากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

“แน่นอนว่าเขาอยู่ที่นี่! วันนี้กีย่าเชิญเขามาทานมื้อเช้าที่นี่เป็นเฉพาะพิเศษ! จริง ๆ แล้วนายกำลังนั่งอยู่ตรงที่นั่งของเขานะตอนนี้ ยาโคป!” แทมมี่ตอบกลับ

“เดี๋ยวนะ...ในมือของนายนั่นคืออะไร เจอรัลด์?”

“เอ่อ มันเป็นความผิดของฉันบางส่วนที่กำไลของเธอหลุดออกจากมือของเธอเมื่อวันก่อน ดังนั้นฉันจึงซื้ออันใหม่ให้เธอ!” เจอรัลด์ตอบกลับตรง ๆ

“เจอรัลด์! ไม่ใช่ฉันบอกไปแล้วเหรอว่านายไม่ต้องชดเชยให้ฉัน? นายใช้จ่ายเงินมากเกินไปกับกำไลหยกอันนี้! ตั้งแต่แรกฉันไม่เคยโทษนายเลย!”

มันไม่ใช่ความลับต่อเธอที่เจอรัลด์ไม่ได้ร่ำรวยมากขนาดนั้น เนื่องจากว่าเธอก็บังเอิญเคยได้ยินบทสนทนาเกี่ยวกับเขาเป็นครั้งคราว

มันแย่มากเกินไป เนื่องจากเขาคือคนที่ได้ช่วยเหลือเธอตั้งแต่แรก อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เขาใช้จ่ายไปมากขนาดนี้ก็เพราะเธอเอง

เธอจะสบายใจได้อย่างไรกัน?

ยิ่งไปกว่านั้น กีย่าก็ไม่ได้คิดมากนักเกี่ยวกับสร้อยข้อมือเลยจริง ๆ เพราะมันก็ไม่ได้มีค่าอะไรมากสำหรับเธออยู่ดี

เธอรู้สึกวิตกกังวลเล็กน้อยตอนนี้