บทที่ 354

“กีย่าวิ่งไล่ตามหลังเขามาอีกครั้ง “รู้ไหม มันจะเป็นเรื่องยากสำหรับนายที่จะแจ้งให้ฉันทราบเมื่อนายจะแต่งงานจริง ๆ ทำไมเราไม่แลกเปลี่ยนข้อมูลติดต่อกันไว้เพื่อที่จะสะดวกในการติดต่อล่ะ?”

“นั่น...เอิ่ม ก็ได้ ให้ฉันเพิ่มเธอในวีแชทละกัน ฉันจะบอกให้เธอได้รู้แน่นอนเมื่อมันเกิดขึ้น!”

เจอรัลด์ไม่รู้ว่าจะพูดอะไร

เขาแค่ไม่สามารถปฏิเสธและหันหลังกลับจากไปได้ เขาไม่ใช่คนประเภทนั้น ท้ายที่สุดแล้ว กีย่าจะเสียหน้าอย่างแน่นอนถ้าเขาจากไปโดยไม่ได้ยอมรับคำขอของเธอ

ดังนั้นเขาจึงตามน้ำไป และเพิ่มกีย่าในบัญชีวีแชทของเขา

แน่นอน เจอรัลด์ไม่ได้หลงตัวเองขนาดนั้นที่จะเชื่อว่าเทพธิดาที่งดงามเช่นนี้จะชอบเขาได้

แม้หลังจากการเพิ่มเธอในวีแชทแล้ว เขาก็รู้สึกว่าพวกเขาก็คงจะไม่ได้พูดคุยกันมากนักอยู่ดี

เขาพยายามอย่างที่สุดที่จะไม่คิดเกี่ยวกับมันมากเกินไป

เมื่อการแลกเปลี่ยนเสร็จแล้ว กีย่าก็เอากำไลไปกับเธอขณะที่เธอเดินขึ้นบันไดไปอีกครั้ง ตอนนั้นหญิงสาวมากมายก็ยังคงสงสัยเกี่ยวกับการกล่าวอ้างของเจอรัลด์

“กีย่า! กีย่า เขาไม่อยากเอามันกลับคืนไปเหรอ?” หญิงสาวทั้งหลายถามด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของพวกเธอขณะที่พวกเธอเห็นเธอค่อย ๆ กลับมาที่โต๊ะของพวกเธอ

“ฮ่าฮ่าฮ่า! เห็นไหม ฉันเดาถูก! เจอรัลด์ตกหลุมรักเธอจริง ๆ กีย่า! เขาให้ของที่ล้ำค่าและมีค่ามากที่สุดในตระกูลของเขากับเธอ! แค่นั่นอย่างเดียวก็พอจะอธิบายทุกอย่างได้แล้ว!” แทมมี่กล่าวอย่างมั่นใจ

“ใช่แล้ว! พวกเธอที่เหลืออาจจะไม่ได้สังเกตเห็นมันเหมือนกัน แต่เจอรัลด์ได้มองกีย่าอยู่ตลอดเวลาราวกับว่าเขากลัวว่าเธอจะปฏิเสธของขวัญของเขา!”

“เฮ้ เฮ้! พวกเธอทุกคนน่าจะรู้นะว่ากำไลหยกแบบนี้ปกติแล้วจะให้กับสะใภ้ของตระกูลกัน! ฮ่าฮ่าฮ่า! เด็กคนนั้นฉลาดจริง ๆ !”

หญิงสาวยังคงพูดคุยในหมู่กันเองต่อไปด้วยความเบิกบานใจ

“เอาล่ะสาว ๆ ใจเย็น ๆ ก่อน เจอรัลด์ไม่รู้ว่าพวกเธอกำลังจินตนาการให้เขาเป็นแบบไหนเลยด้วยซ้ำ เขาไม่ใช่คนเจ้าเล่ห์หรือเจ้าอุบาย เอาตามตรงฉันหวังว่าพวกเธอจะหยุดหาเรื่องเขาอยู่ตลอดเวลาในอนาคตนะ!” กีย่ากล่าวด้วยรอยยิ้มที่ฝืด ๆ เล็กน้อยบนใบหน้าของเธอ

“โอ้? กำลังทำตัวปกป้องและแก้ต่างให้เจอรัลด์อยู่เหรอ? กีย่า อย่าบอกฉันนะว่าเธอ…” แทมมี่กล่าวขณะที่เธอแสดงท่าทางประหลาดใจขณะมองไปที่กีย่า

“ถ้าเธอพูดเรื่องไร้สาระอะไรอีก งั้นฉันจะซื้อขนมปังสามถาดในภายหลัง เพื่อจะเอาพวกมันอุดปากที่หยาบคายของเธอซะ

หญิงสาวทั้งหลายเพียงหัวเราะกับคำพูดนั้นและก็พูดคุยกันต่อไป

ในทางกลับกันเจอรัลด์ ก็ไม่สามารถกลับไปที่ห้องสมุดได้ เมื่อเขามาถึงที่นั่น มันก็เต็มเรียบร้อยแล้ว

เมื่อเห็นว่าไม่มีที่ไหนอื่นให้ไป เขาถอนหายใจก่อนจะกลับไปที่หอพักของเขาเพื่อศึกษาแทน

เขาก็วางแผนจะออกไปข้างนอกเพื่อทานมื้อเที่ยงกับฮาร์เปอร์ และคนที่เหลือในตอนเที่ยงอยู่ดี