บทที่ 380

แน่นอน ลักษณะเฉพาะที่น่าจดจำที่สุดของเธอก็คือ เธอรักคนรวยและดูถูกเหยียดหยามคนยากจน

เธอเกือบจะเหมือนกันกับแคสแซนดร้า ครูคนปัจจุบันของเขา

นักเรียนที่ร่ำรวยก็เหมือนกับเพื่อนหรือคู่หูที่สนิทสนมของพวกเธอ

ถ้าคุณไม่มีเงินหรืออำนาจ คุณก็แค่ไปตายที่ไหนก็ได้ที่คุณต้องการ

บางครั้ง คำพูดของเธอก็โหดร้ายและปวดใจเหมือนกัน นั่นคือเหตุผลที่ทำไมเจอรัลด์ถึงมีรอยฝังใจที่ลึกซึ้งมากต่อเธอ

“โอมายก๊อด! นี่ช่างเป็นเรื่องบังเอิญอะไรเช่นนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันนั่งรถบัสตั้งแต่ฉันเป็นเด็กแล้ว แต่เมื่อคิดว่าฉันจะเจอนายโดยบังเอิญตอนนี้!”

มอนทาน่าตอบกลับ ขณะที่เธอยิ้มขบขันแกมเหน็บแนม

ดูเหมือนราวกับเธอจะกลัวผู้คนเข้าใจผิดเธอและคิดว่าเธอนั่งรถโดยสารอยู่บ่อย ๆ

“มอนทาน่า เขาเป็นใคร? เขาเป็นหนึ่งในนักเรียนของเธอหรือเปล่า?” ชายหนุ่มคนหนึ่งในชุดสูทถามขึ้นขณะที่เขานั่งถัดจากมอนทาน่า

“ใช่ ฉันเคยบอกคุณเกี่ยวกับเรื่องนี้มาก่อน ฉันเคยมีนักเรียนที่ยากจนมากคนหนึ่งในชั้นเรียนของฉัน เขามักจะห่อซาลาเปาและผักดองมาโรงเรียนทุกวันอยู่เสมอ นอกจากนี้ เขาจะกินอาหารหนึ่งมื้อต่อวันเท่านั้น! คุณจำได้ไหม?”

“โอ้! ใช่ ผมจำได้!”

“ใช่แล้ว! นี่คือเขา พอพูดถึงเรื่องนี้แล้วละก็ ฉันไม่ได้เห็นเขามาเกือบจะสามปีแล้วตอนนี้! เขาได้เข้าเรียนในมหาวิทยาลัยที่ค่อนข้างดีเลยแหละ เขาไปเรียนที่มหาวิทยาลัยเมย์เบอร์รี่! โอ้! มีเด็กชายที่ชื่อเจมส์ ลอรีในชั้นเรียนของเราตอนนั้น ความจริงแล้ว ทุกอย่างที่เกี่ยวกับเด็กคนนี้ค่อนข้างดีมากเลยนะ น่าเสียดาย เขาไม่ได้จัดการเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยที่ดีได้ แต่แทนที่ คนที่ไม่ควรเข้ามหาวิทยาลัยกลับได้รับการตอบรับ จริง ๆ เลย!” มอนทาน่ากล่าวด้วยความไม่พอใจ

“แต่อย่างไรก็ตาม เจอรัลด์ ฉันไม่ได้เจอนายในสองถึงสามปีนี้ ดูเหมือนราวกับว่านิสัยของนายจะดีขึ้นค่อนข้างมากแล้ว นายไม่มีปมด้อยที่นายเคยมีมาก่อนอีกต่อไป ดูเหมือนว่าเมืองใหญ่จะทำให้นายดีขึ้นบ้าง!” มอนทาน่ากล่าวเบา ๆ

เจอรัลด์ตอบกลับ “ขอบคุณครับ คุณเลวิส คุณก็สวยขึ้นมากเช่นกันเมื่อเทียบกับเมื่อก่อน!”

เอาตามตรง เขามีความประทับใจที่เลวร้ายมากกับมอนทาน่า

แต่อย่างไรก็ตาม มันไม่ได้สำคัญ เพราะไม่ว่ามันจะเป็นอะไร เธอก็ยังคงเป็นครูของเขาในท้ายที่สุดแล้ว ไม่มีเหตุผลสำหรับเขาที่จะต้องถือโทษโกรธแค้นเธอ

“ฮี่ฮี่ฮี่! นายยังเรียนรู้วิธีที่จะพูดเยินยออีกด้วย เอาตามตรงนะ นายควรจะเอาจริงเอาจังและซื่อตรง อย่าเรียนรู้ที่จะพูดสิ่งต่าง ๆ เหล่านี้เหมือนกับที่คนอื่นทำกัน นอกจากนี้ แม้ว่านายจะกล่าวชมฉัน ฉันก็ไม่รู้สึกว่ามันเป็นคำชมเมื่อมันออกมาจากปากของนาย!” มอนทาน่าดูหมิ่นเขาโดยตรง

ถ้าคนรวยชมคุณ นั่นหมายความว่าคุณน่าประทับใจ แต่เมื่อคนยากจนชมคุณ คุณจะไม่รู้สึกถึงความรู้สึกของการบรรลุเป้าหมายเลยทั้งนั้น

นี่เป็นเรื่องธรรมดา

เจอรัลด์อดไม่ได้ที่จะคิดเรื่องนี้กับตัวเอง