บทที่ 387

เจอรัลด์ขมวดคิ้ว ไม่พอใจ แต่เขาก็เดินไปที่โต๊ะของพวกเธออยู่ดี

“ว้า คุณนายเลวิส นี่คือหนึ่งในนักเรียนของคุณใช่ไหม? เขาค่อนข้างดูดีนะ…เฮ้ ทำไมเขาไม่ใส่ชุดเครื่องแบบล่ะ?” ผู้หญิงคนหนึ่งที่นั่งข้างมอนทาน่ากล่าวขึ้นมา

“ใช่ ดูสิ พนักงานเสริฟ์ที่นี่อยู่ในชุดเครื่องแบบกันหมดทุกคน และเขาเป็นคนเดียวที่ไม่ได้ใส่มัน!”

“ฉันคิดว่าเขาต้องเป็นคนทำงานจุกจิกงั้น เขาจะทำงานที่ไหนก็ได้ที่มีงานต้องทำให้เสร็จ ดังนั้นเขาน่าจะเป็นพนักงานชั่วคราว”

มอนทาน่าพยายามหาคำอธิบายที่สมเหตุสมผล

“ฮ่าฮ่า มานี่สิ หนุ่มน้อย มาข้าง ๆ ฉันนี่ มีที่นั่งว่างด้านข้างฉัน มานั่งและคุยกัน!”

“ใช่ เด็กน้อย อย่าอายไปเลย! มันเป็นโอกาสที่หายากที่จะได้ร่วมโต๊ะท่ามกลางซีอีโอที่ร่ำรวยและอายุน้อยมากมายขนาดนี้ในวันนี้ ดังนั้นนายต้องใช้เวลาที่นี่ให้คุ้มค่านะ!”

ในวัยยี่สิบปลาย ๆ ของพวกเธอ ผู้หญิงสองสามคนเห็นว่าเจอรัลด์ค่อนข้างหล่อเหลาและน่ารักแค่ไหน พวกเธอจึงพยายามแหย่เขาเล่น

มอนทาน่ากรอกตามองบน

“นายกำลังจ้องอะไรอยู่? นายไม่เห็นเหรอว่าพวกเธอขอให้นายนั่งลง?! นายโง่ขนาดนั้นเชียว? สี่ปีในมหาวิทยาลัยนั้นเปล่าประมาณเสียจริง!”

สุดท้าย เจอรัลด์ก็ไม่อาจขัดขืนการเชิญชวนได้

คืนนี้เขารู้สึกดี ดังนั้นเขาจึงเลือกที่จะนั่งอยู่กับพวกเผะอสักพักละกัน จากนั้นเขาก็จะย้ายไปที่โต๊ะของแซคเมื่อเขาเห็นเขา

แต่กระนั้น เขาก็รู้สึกรำคาญอยู่เล็กน้อย ส่วนใหญ่เป็นเพราะมอนทาน่าแกล้งเขาด้วยการพูดแดกดันอย่างต่อเนื่อง

ทำไมล่ะ?

เพื่อเห็นแก่ความสัมพันธ์ครูนักเรียนของพวกเขา เจอรัลด์จึงทำทุกอย่างที่เธอขอให้เขาทำ กระนั้นเขาก็ไม่ได้รับคำขอบคุณแม้แต่คำเดียวเลย

ตอนนี้ เธอเยาะเย้ยเขามาตลอดนับตั้งแต่ที่พวกเขาก้าวเข้ามาในสถานที่นี้

เจอรัลด์ควรจะเข้าร่วมงานเลี้ยงต้องรับ แต่เขากลับกลายเป็นตัวตลกของพวกผู้หญิงแทน

เขาชอบที่จะยังคงทำตัวไม่ให้เป็นจุดสนใจมากกว่า แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะถูกหยอกล้อได้ง่าย ๆ อย่างงั้น

อย่างใจเย็น เขานั่งลงทันที

“ฮึ่ม นายช่างน่าสมเพชและเซ่อจริง ๆ ใช่ไหมเนี่ย? ฉันไม่อยากจะเขื่อเลยว่านายจะนั่งลงหลังจากถูกบอกให้ทำอย่างงั้น!”

อีกครั้งแล้ว มอนทาน่าเหน็บแนมเจอรัลด์อย่างหยาบคาย

ทำให้พวกผู้หญิงหัวเราะคิกคักันด้วยความร่าเริง

หญิงสาวเหล่านี้เป็นคู่สมรสที่มั่งคั่งของกลุ่มคนที่ร่ำรวยของเมืองเงียบสงบแห่งนี้ สามีของพวกเธอเป็นผู้มีอำนาจที่เกี่ยวข้องในบริษัทชั้นนำของเมย์เบอร์รี่กัน

ในทางกลับกัน มอนทาน่าเป็นเพียงแค่ครูสอนแทนคนหนึ่ง

ผลที่เห็น เธอประจบสอพลอพวกเธอในบางโอกาสอย่างไม่รู้จบ หวังว่าเธอจะสามารถติดตามไปด้วยได้เหมือนกัน

เมื่อเห็นว่าทุกคนมีความสุขมาก เธอก็ยิ่งกระตือรือร้นมากขึ้น