บทที่ 405

“ใช่ค่ะ คุณผู้ชาย หนึ่งพันห้าร้อยดอลลาร์!” พนักงานเสริฟ์สาวยิ้มกว้าง

ใบหน้าของดักลาสชวนน่ามอง อย่างแรก เขาคิดว่าแค่จะทิ้งเงินไปหนึ่งร้อยเหรียญ และจากนั้นก็เดินวางโตออกไปจากที่นั่น เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าช่อดอกไม้นั่นจะมีค่ามากขนาดนี้!

ถ้าเขาโทรเรียกพ่อของเขามาที่นี่เพื่อจัดการ...

ไม่ นั่นจะไม่ช่วยอะไร เครือร้านอาหารแห่งนี้มีเจ้าของเป็นบุคคลที่ทรงอำนาจอยู่ที่เมย์เบอร์รี่ ไม่ว่าครอบครัวของเขาจะมีอิทธิพลอะไรก็ตามมันใช่ไม่ได้สำหรับที่นี่!

แต่เขาก็ไม่มีเงินหนึ่งพันห้าร้อยดอลลาร์ติดตัวตอนนี้เช่นกัน!

“ฮึ่ม เช่นนั้นเป็นหนึ่งพันห้าร้อยดอลลาร์ แล้วไง? ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหนิ!”เลลายิ้มเยาะ เธอแทบจะอยากเอาเงินฟาดหน้าพนักงานเสริฟ์สาวคนนั้นแล้ว

เจอรัลด์กำลังเฝ้ามองอยู่ ไม่ว่าอะไรก็ตาม เธอต้องมีคำพูดสุดท้ายในนี้!

เลลาเหลือบมองไปที่ดักลาส เขาต้องสามารถทำบางอย่างกับเรื่องนี้ได้แน่!

ด้วยการตบกระเป๋ากางเกงของเขา เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้เพื่อกระซิบกับเธอ “ฉันเหลือเงินเพียงไม่กี่ร้อยดอลลาร์ติดตัว...ฉันไม่สามารถจ่ายได้!”

“อ่า?” เลลาคาดหวังว่าดักลาสจะยังคงมีเงินเหลืออยู่ราว ๆ หนึ่งพันดอลลาร์ ก็เหมือนกับเธอ วิธีนั้นพวกเขาจึงสามารถรวบรวมเงินและหาทางออกไปจากความยุ่งเหยิงนี้ได้ด้วยเหตุใดเหตุหนึ่ง…แต่เขาแทบจะไม่มีเงินสดติดตัวเลย

ตอนนี้ นี่มันน่าอับอายขายหน้า...

เจอรัลด์ไม่ได้วางแผนที่จะเข้าไปยุ่งเกี่ยว จนกระทั่งเขาเห็นพวกเขากระซิบกระซาบกันอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ ในหมู่กันเอง และตระหนักได้ว่าดักลาสอาจจะถังแตกซะแล้ว “เฮ้ พนักงานเสริฟ์! เพิ่มมันไปกับบิลของผมได้เลย! ผมจะจ่ายแทนพวกเขาเองสำหรับตอนนี้!”

เลลาได้แสดงสีหน้าน่าตกใจอย่างที่สุดบนใบหน้าของเธอจากนั้น

แม้ว่าสองคนนั้นจะหยาบคายต่อเขามาก แต่อย่างไรก็ตามเจอรัลด์ไม่สามารถทนเห็นเลลาติดอยู่กับสภาพเช่นนี้ได้ ยังไงซะ เมื่อพวกเขาได้มาพบกันอีกครั้งก่อนหน้านี้ เขาได้พูดถึงบางอย่างเกี่ยวกับพึ่งพาเขาในกรณีที่มีปัญหาใด ๆ ก็ตาม—นั่นคือเหตุผลที่เขาพูดขึ้นมาในตอนนี้

“ฮึ่ม! ดักลาสไม่ต้องการเงินของนาย! เขามีเพื่อน ๆ อยู่ รู้ไหม?” เลลาสวนกลับ

แต่ใครจะให้ดักลาสยืมเงินหนึ่งพันห้าร้อยดอลลาร์อย่างฉุกละหุกได้ล่ะ? ยิ่งไปกว่านั้น พ่อของเขาก็จะได้ข่าวเกี่ยวกับเรื่องนี้ ไม่ช้าก็เร็ว ๆ นี้...และจากนั้นเขาก็จะได้รับการลงโทษ

นี่เป็นทางออกของเขา เขาคงจะเป็นคนโง่ถ้าเขาไม่รับเอาไว้

“ก็ได้ เจอรัลด์!” ดักลาสกล่าว “แค่ชดใช้มันให้ฉันครั้งนี้ และฉันจะจ่ายนายคืนวันพรุ่งนี้!”