บทที่ 423

เมื่อเขาจอดรถของเขาแล้ว เจอรัลด์ก็เข้าไปในห้องส่วนตัว เพื่อนร่วมชั้นเกือบจะครึ่งหนึ่งก็อยู่ที่นั่นกันแล้ว

มีผู้คนอยู่ประมาณยี่สิบคนและบรรยากาศก็ค่อนข้างมีชีวิตชีวา

โต๊ะอาหารที่พวกเขาได้จองไว้นั้นใหญ่โตมากเข่นกัน

นักเรียนส่วนใหญ่ที่นั่นเพียงกล่าวทักทายเจอรัลด์อย่างลวก ๆ ก่อนที่จะหันไปมองทางอื่นและพูดคุยในหมู่กันเองต่อไป

สำหรับพวกเขาแล้ว เจอรัลด์เป็นเพียงแค่คนไม่เอาไหนที่ยากจนดังนั้นเขาจึงถูกเมินได้ง่ายมากตามปกติแล้ว

กลับมาที่เจอรัลด์ มีสิ่งหนึ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจ

ทั้งลิเลียนและชารอนไม่ได้อยู่ที่นี่

“เออจริงสิ เวย์ลอน ทำไมลิเลียนและชารอนไม่อยู่ที่นี่ล่ะ? ไม่ใช่ว่าพวกเธอบอกว่าพวกเธอจะมาร่วมกับพวกเราหรอกเหรอ?”

คล้ายกับเจอรัลด์ เพื่อนร่วมชั้นคนอื่นบางคนก็งุนงงเช่นกัน

เวย์ลอนเพียงยิ้งจาง ๆ “พวกเธอจะไม่มาร่วมกับเรา พวกเธอไม่เหมือนเดิมอย่างที่พวกเธอเคยเป็น พวกเธอได้เข้าไปในแวดวงของคนรวยและมีอำนาจ พวกเธอมีประสิทธิภาพมากที่สุดในหมู่พวกเราแล้ว! ทำไมพวกเธอจะยังมาเข้าร่วมงานเล็ก ๆ เช่นนี้อีกล่ะ?”

“ตายแล้ว นั่นเป็นเรื่องจริงจริง ๆ ใช่ไหม? นายรู้อะไรอีก เวย์ลอน?” เซลล่าที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เขาถามขึ้นมา ความอยากรู้อยากเห็นของเธอเอาชนะเธอ

“อืม ชารอนหาแฟนหนุ่มที่ค่อนข้างมีอำนาจในเมย์เบอร์รี่ให้ตัวเองได้ พวกเธอรู้เกี่ยวกับเมืองยอร์คนอร์ท เมาน์เทนเอ็นเตอร์เทนเม้นท์ไหม?” เวย์ลอนกล่าวขณะที่เขาจุดบุหรี่

“แน่นอนพวกเรารู้จัก! มันมีชื่อเสียงทางอินเตอร์เน็ต! ยอร์คนอร์ท เมาน์เทนจะถูกพัฒนาและเปลี่ยนให้เป็นธุรกิจท่องเที่ยว อาหาร และเมืองที่มุ่งเน้นทางวัฒนธรรม ทุกคนต้องเคยได้ยินเกี่ยวกับมีนมาก่อนอยู่แล้ว!”

“อืม แฟนของชารอนมาจากหมู่บ้านยอร์คนอร์ท แม้ว่าหมู่บ้านนั้นตอนนี้จะถูกรื้อถอนไปแล้วก็ตาม แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น รู้ไหมครอบครัวแฟนของเธอเป็นเจ้าของร้านสองสามแห่งบนถนนการค้าในเมืองยอร์คนอร์ท เมาน์เทนเอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำนวนเงินที่พวกเขาจะทำได้รับในอนาคตแทบจะคำนวณไม่ได้เลยด้วยซ้ำ!”

“ให้ตายเถอะ! พวกเขาฟังดูมีสมรรถภาพสูงกันจริง ๆ !”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนจึงรู้สึกแปลกใจกัน

“ชื่อแฟนของเธอคือ เฮเวิร์ด และเขาค่อนข้างมีชื่อเสียงในเมย์เบอร์รี่ ฉันไปเยี่ยมชมที่เมย์เบอร์รี่เมื่อเดือนก่อนเพื่อความบันเทิงและสนุกเล็กน้อย ฉันโทรหาชารอนขณะที่ฉันอยู่ที่นั่นและก็ได้พบแฟนของเธอด้วยเหมือนกัน พวกเราทานอาหารด้วยกันและแลกเปลี่ยนข้อมูลติดต่อกันไว้ด้วย” เวย์ลอนกล่าวอย่างค่อนข้างภูมิใจ

“ให้ตายเวย์ลอน! นายยอดเยี่ยมมาก!”

“ย้อนกลับไปเมื่อพวกเราอยู่ในโรงเรียน เวย์ลอนและคาเมรอนมีอิทธิพลและอำนาจพอ ๆ กัน! เวย์ลอนยังคงเป็นแบบนั้น! แล้วนายล่ะคาเมรอน? ไม่มีข่าวอะไรจากนายเลยเหรอ? นายต้องทำให้ดีกว่านี้นะ!” หญิงสาวสองสามคนที่นั่งสบาย ๆ ข้างคาเมรอนเอ่ยล้อเขาขึ้นมา