บทที่ 442

น้ำเสียงของเจอรัลด์เต็มไปด้วยความวิตกกังวลขณะที่เขาถาม

ชายแก่คนนั้นเพียงหัวเราะเบา ๆ ขณะที่หันไปมองเจอรัลด์ “ทำไมล่ะ? ใช่ ฉันเคยเห็นเธอ พบเธออยู่ด้านนอกสถานีเมย์เบอร์รี่ประมาณช่วงเที่ยงวันนั้น เธออยู่คนเดียว ฉันจำเธอได้อย่างชัดเจนเพราะเธอขาว สูง และสวยมาก มีคนสองสามคนกำลังรอเธออยู่ที่สถานี หลังจากการพูดคุยกันสั้น ๆ เธอก็ขึ้นรถไปอย่างรีบร้อนและนั่นคือครั้งสุดท้ายที่ฉันเห็นเธอ”

“เธอดูเหมือนสนใจนะ เธอรู้จักหล่อนหรือมีบางอย่างเช่นนั้นหรือเปล่า?” ชายชราถามขณะที่เขายิ้ม

“ใช่ พวกเรารู้จักกัน” เจอรัลด์กล่าวขณะที่เขาพยักหน้าก่อนจะถามรายละเอียดเพิ่มเติมกับชายชรา

ตามคำบอกเล่าของชายชราของเหตุการณ์นั้น คนที่เขาเห็นในวันนั้นคือกีย่าจริง และช่วงเวลาก็ถูกต้องเหมือนกัน

ตราบใดที่เขารู้ว่ากีย่าหายไปในตอนแรกที่ไหน ไม่ว่าเธอจะถูกลักพาตัวไปหรือไม่ก็ตาม สถานการณ์ก็จะสามารถได้รับการคลี่คลายได้ค่อนข้างง่ายดาย

ขณะที่เขากำลังจะจากไปนั้น ชายชราก็คว้าแขนเขาเอาไว้อย่างประหม่า

“คุณต้องการอระไรอีก?” เจอรัลด์ถาม

“หลานชายของฉัน เธอเป็นคนใจดีมาก…ฉันขอทราบขื่อของเธอได้ไหม?”

“เจอรัลด์ คลอฟอร์ด…”

เพราะเขาได้ให้เบาะแสที่สำคัญเช่นนั้นกับเจอรัลด์ เจอรัลด์จึงรู้สึกไม่มีเหตุผลใดที่เขาจะไม่บอกชื่อของเขากับเขา

“เธอพูดว่านามสกุลของเธอคือคลอฟอร์ด…ฉันขอดูหน้าอกของเธอได้ไหม?”

น้ำเสียงของชายชราทันใดนั้นก็กลายเป็นการผสมกันของความปั่นป่วนและความตื่นเต้น

ก่อนที่เจอรัลด์จะทันได้ตอบกลับ ชายชราก็ดึงคอเสื้อของเขาแล้ว

ตามธรรมดาแล้ว เจอรัลด์จึงพยายามที่จะต่อต้านแต่ชายชราคนนั้นไม่ธรรมดาจริง ๆ แม้ว่าเขาจะดูอ่อนแอ แต่เมื่อเขาต้องการ ชายชราก็แข็งแรงพอที่จะทำให้มั่นใจได้ว่าเจอรัลด์ไม่สามารถแม้แต่จะขยับแขนของเขาได้อีกต่อไปเลยด้วยซ้ำ

เมื่อคอเสื้อของเจอรัลด์ถูกดึงออกแยกจากกัน ชายชราก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ช่างพิลึกอะไรอย่างงี้! มันไม่อยู่นี่!” ชายชรากล่าวขณะที่เขาปล่อยตัวเจอรัลด์ไป

‘ชายแก่คนนี้เป็นคนบ้า!’ เจอรัลด์คิดกับตัวเองขณะที่เขาลูบข้อมือของเขาเบา ๆ

ขณะที่ชายชรายังตกอยู่ในความงงงวย เจอรัลด์จึงปรี่ไปยังทางออกและไม่ได้หันกลับไปมองอีก

หลังจากการวิ่งห่างไกลออกมาจากคลีนิคพอสมควร เจอรัลด์ก็โทรหาเดรก, ไทสัน และแทมมี่ เขาเล่าให้พวกเขาฟังเกี่ยวกับสิ่งที่เขาได้รู้มา

เขารู้ว่าทั้งเดรกและไทสันจะสามารถได้รับคำอธิบายอย่างละเอียดของเรื่องนี้ได้เร็ว ๆ นี้แน่

เมื่อคิดถึงสถานการณ์ เจอรัลด์รู้สึกว่าการลักพาตัวเกี่ยวข้องกับการฉ้อโกงและหลอกลวงมากมาย แต่อย่างไรก็ตาม สิ่งสำคัญแรกของเขาคือความปลอดภัยของกีย่าเสมอมา

ช่างเป็นการผกผันของเหตุการณ์ที่น่าประหลาดใจอยู่ดี เมื่อคิดว่าชายชราคนนั้นรู้เกี่ยวกับกีย่า…ช่างเป็นเหตุบังเอิญที่ยอดเยี่ยมอะไรอย่างงี้!