บทที่ 582

"ฮึ! พูดพอแล้ว ไปเอาตัวมันมา!” นาตาชาสั่ง

ทันทีที่พวกเขาได้รับคำสั่ง ชายชุดดำก็ทำตามคำสั่งทันที และจับแขนทั้งสองของเจอรัลด์ไว้แน่น

“เมื่อไหร่การแก้แค้นจะสิ้นสุดสักที?” เจอรัลด์ถามอย่างใจเย็น

“บอกตามตรง ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเราจะหยุดเมื่อไหร่ แต่นั่นมันไม่สำคัญ อย่าแม้แต่จะฝันที่จะออกจากห้องนี้ในคืนนี้!” นาตาชาเยาะเย้ย

“อย่างนั้นเหรอ? ที่จริงแล้ว นาตาชา พี่สาวของเธอเคยบอกเธอไหมว่าถนนสายนี้เคยเป็น ย่านการค้าเมย์เบอร์รี่? แล้วเจ้าของร้านพวกนี้ก็รู้ว่าฉันเป็นใคร?”

“แน่นอนว่าเธอบอก! แต่แกรู้เหรอเปล่าว่าพี่สาวของฉันซื้อบาร์นี้แล้ว เจ้าของบาร์ตอนนี้เป็นแค่ผู้หญิงเลว! พนันได้เลยว่าแกไม่ได้คิดไปไกลขนาดนั้นใช่ไหม?” นาตาชาตอบอย่างภาคภูมิใจก่อนจะเดินไปหาเขา และตบหน้าเขาอย่างแรง

“นั่นสำหรับพี่สาวฉัน แกทำให้เธอต้องทนทุกข์ทรมานมานานเกินไป วันนี้ฉันจะให้พวกแกได้ลิ้มลองรสชาติสิ่งที่เธอต้องเจอมาตลอด!” นาตาชาจะตามหาเขา แม้ว่าวันนี้เขาจะไม่ได้มาด้วยใจก็ตาม

“น่าเสียดาย ฉันเกรงว่าวันนี้เธอจะทรมานฉันไม่ได้แล้ว” เจอรัลด์ตอบ

“แกหมายความว่าอะไร ไอ้หนู” ลูกน้องนาตาชาคนหนึ่งถามกลับ

เมื่อคำถามจบลง เขาก็กรีดร้องออกมาทันทีก่อนจะล้มลงกับพื้น มือของเขาถูกกดลงที่คอ และร่างกายของเขาสั่นสะท้านไปทั้งตัว

“นี่มันหมายความว่าอะไรกัน?” นาตาชาถามอย่างตกใจอย่างเห็นได้ชัด