บทที่ 605

ผิวของเธอก็ค่อนข้างขาวเช่นกัน

เมื่อเขาเห็นเธอ เจอรัลด์ก็แค่พยักหน้าให้ด้วยรอยยิ้ม

เมลิซซ่าหัวเราะเบา ๆ เมื่อเธอเห็นเขาทำแบบนั้น จากนั้นเธอก็พูดขึ้นมา “เธอเป็นลูกพี่ลูกน้องของฉัน เจอรัลด์ เธอเป็นคนหน้าตาดีใช่ไหม? เธอมาเพื่อจะสนุกกันกับฉัน”

เจอรัลด์ตอบกลับด้วยการพยักหน้าธรรมดา

“แต่แค่อยากให้คุณรู้ไว้ เธอแต่งงานแล้ว! เธอสวยแม้ในช่วงที่เธอเรียนอยู่ในโรงเรียนแล้ว และหลายปีผ่านไปตั้งแต่นั้นมา เธอก็ยังคงสง่างามเหมือนเช่นเคย!” เมลิซซ่ากล่าวด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ ขณะที่เธอหัวเราะ

“จากปฏิกิริยาของเธอ ตอนนี้ฉันมั่นใจแล้วว่าคุณคือ คุณคลอฟอร์ด เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้พบคุณค่ะ! ฉันโรซาลี โอเวนส์ ค่ะ แต่เนื่องจากว่าฉันโตกว่าคุณทั้งสอง คุณสามารถเรียกฉันว่าพี่สาวโอเวนส์ได้นะคะ!” โรซาลีกล่าวพร้อมด้วยรอยยิ้ม

“เออ จริงสิคะ คุณคลอฟอร์ด ฉันมั่นใจว่าคุณรู้อยู่แล้วว่าครอบครัวของลูกพี่ลูกน้องของฉันค่อนข้างมีอำนาจในนอร์ทเบย์! เธอยังสอนอยู่ในมหาวิทยาลัยที่นั่นด้วยเหมือนกัน!” เมลิซซ่ากล่าวเพิ่มเติม

เจอรัลด์พยักหน้าอีกครั้งขณะที่เขากล่าวทักทาย “เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้พบคุณเช่นกันครับ พี่สาวโอเวนส์!”

จากนั้นทั้งสามคนก็เข้าไปด้านในกัน

ไม่นานหลังจากนั้น รถหรูที่ดูจะมีราคาอย่างน้อยถึง 150,000 ดอลลาร์ก็มาถึงตรงทางเข้าของโรงแรม

คนขับรถของรถคันนั้นลงมา และเปิดประตูของที่นั่งผู้โดยสารที่อยู่ข้างที่นั่งคนขับอย่างเคารพ ที่ก้าวออกมาคือชายหนุ่มร่ำรวยคนหนึ่งในชุดสูทที่กำลังถือนาฬิกาพกที่ดูราคาแพง

“คุณหลงครับ!” คนขับรถกล่าวอย่างเคารพ

คนที่ก้าวออกมาคือยูนัส หลง และเขามีรอยยิ้มที่ชั่วร้ายบนใบหน้าของเขา ขณะที่เขามองไปที่โรงแรม

จากนั้นเขาก็ย้ายไปเปิดประตูหลังก่อนที่จะพูดขึ้นมา “พวกเราอยู่ที่นี่แล้วกีย่า ตอนนี้ก็ออกมาได้แล้ว”

กีย่าแค่ลงมาโดยไม่ได้พูดสักคำ เธอแต่งหน้ามาเบา ๆ เท่านั้น แต่เธอก็ยังคงดูสวยมาก

เมื่อยูนัสเห็นเธอ สายตาของเขาก็เปล่งประกายขึ้นมาทันที