บทที่ 64

“ใช่ ฉันถูกลอตเตอรี่มานิดหน่อย!” เจอรัลด์ตอบกลับขณะที่เขายิ้มให้

“ทำไมนายถึงใช้จ่ายเงินนั่นจนหมดล่ะ? นายไม่ได้เก็บเงินส่วนหนึ่งไว้เพื่อตัวนายเองเหรอ?” มีล่าถามขึ้น

“เก็บเงินเหรอ? เจอรัลด์เป็นคนเปล่าประโยชน์เช่นนี้ ดังนั้นเขาจะเก็บเงินไว้ไว้ได้อย่างไร? ฮ่าฮ่าฮ่า...” ในเวลานี้ วิคเตอร์ที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้อง และเขาก็ได้ยินทุกคนคุยกันว่าเจอรัลด์ถูกลอตเตอรี่

เขาจะไม่ใช้ฉกฉวยโอกาสนี้ในการเหยียบย่ำเจอรัลด์ได้อย่างไร?

“โอเค โอเค ทุกคน โปรดนั่งลงที่ตัวเองได้แล้ว เออใช่สิ ฉันพบกับประธานของสหภาพนักศึกษาจากแผนกอื่นโดยบังเอิญตอนที่ฉันลงไปข้างล่างเมื่อกี้ ฉันได้เชิญพวกเขาสองสามคนมานี่และทานอาหารร่วมกับพวกเรา!” วิคเตอร์พูดขึ้นขณะที่เขาหัวเราะ

“นั่นคงจะดีมากเลย แต่วิคเตอร์ถึงแม้ว่าห้องของเราหรูหราและงดงามมาก ฉันเกรงว่าพวกเราจะไม่สามารถรองรับพอดีกับคนจำนวนมากในห้องของพวกเราได้”

เมื่อวิตนีย์ได้ยินว่าประธานของสหภาพนักศึกษาจากภาควิชาอื่นก็มาที่นี่ เธอก็กลายเป็นสนใจและมีความสุขมาก

วิตนีย์อยากจะพบกับพวกเขาจริง ๆ เพราะเธอคือคนที่ชอบสร้างความสัมพันธ์ที่ดีและใกล้ชิดกับคนใครก็ตามที่มีอำนาจและสถานะ

“ใช่! พวกเขาสามคนจะมาที่นี่เพื่อร่วมกับพวกเรา หากมีแค่พวกเขาสองคน มันคงจะง่ายสำหรับพวกเราที่จะเบียดพวกเขาเข้ามา อย่างไรก็ตาม เห็นได้ชัดมันยากสำหรับพวกเราที่จะเบียดให้คนอื่นเข้ามาเพิ่ม!” วิคเตอร์พูดขึ้นอย่างร้อนใจขณะที่เขาถูหน้าผากของเขา

เจอรัลด์รู้ว่าเขากำลังพูดคำเหล่านั้นกับเขาอย่างจงใจ

ตอนนี้ เหตุผลเดียวที่เจอรัลด์มาทานมื้อเย็นคืนนี้เป็นเพราะว่าเขาเห็นแก่หน้ามีล่า

การรวมตัวกันกับเพื่อน ๆ มักจะเป็นเช่นนี้ เพื่อนคนหนึ่งจะถูกเชิญ และเขาจะเชิญเพื่อนอีกคน และอื่น ๆ

ถึงแม้ว่าเจ้าภาพจะรู้สึกอึดอัดกับสถานการณ์เช่นนี้ เขาก็คงไม่สามารถจะพูดใด ๆ ได้ทั้งนั้น

เจอรัลด์ถูกวางให้อยู่ในจุดที่ยากลำบากมากเพราะมีล่าคือคนที่ได้เชิญเขามาที่นี่คืนนี้

เฮ้อ รักที่ยากเย็น เจอรัลด์อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจกับตัวเอง

เมื่อได้เห็นเหยือกน้ำผลไม้บนโต๊ะ เจอรัลด์อยากจะหยิบมันมาเทใส่แก้วให้ตัวเอง

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เขาจะหยิบเหยือกน้ำขึ้น มีคนหมุนถาดวางอาหารไปและได้ย้ายเหยือกน้ำผลไม้ห่างไปจากเขา

เนื่องจากตอนนี้มีกาน้ำชาอยู่ตรงหน้าเขา เจอรัลด์จึงตัดสินใจดื่มน้ำชาแทน

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เขาจะหยิบกาน้ำชาขึ้น ก็มีคนหมุนถาดวางอาหารอีกครั้งหนึ่ง

เป็นใครกัน?

เจอรัลด์ผวาและเงยหน้าขึ้นมองไปรอบ ๆ เพียงเพื่อสังเกตได้ว่าวิตนีย์ได้วางมือข้างหนึ่งไว้บนถาดรองอาหาร เธอก็กำลังจ้องมาที่เจอรัลด์อีกด้วย

“เจอรัลด์ นายไม่ได้ยินที่วิคเตอร์เพิ่งพูดเหรอ? เขาพูดว่าโต๊ะนี้จะแออัดเกินไปและจะมีคนมาเพิ่มอีกหนึ่งคนที่โต๊ะนี้!”