บทที่ 647

“อะไรนะ? นานแค่ให้ผู้หญิงคนนั้นยืมวิลล่านั้นเหรอ?” มอลลี่กล่าวหลังจากได้ยินคำอธิบายของเจอรัลด์เกี่ยวกับซาเวีย

เกี่ยวกับที่ซาเวียตั้งท้อง เจอรัลด์ไม่มั่นใจเกี่ยวกับเรื่องนั้นมากนัก แต่อย่างไรก็ตาม มันไม่ยากเกินไปสำหรับเขาที่จะจินตนาการถึงอุบายการโกหกเช่นนี้ของเธอ เขาสามารถจัดการกับเธอในภายหลังได้

สำหรับตอนนี้ เจอรัลด์เพียงต้องการให้มีล่าไม่เข้าใจเขาผิดอีกต่อไปก็พอ

“เอาล่ะ ฉันสามารถรู้สึกได้ว่านายไม่ได้โกหก ฉันจะพยายามแจ้งให้มีล่าทราบในเรื่องนี้ นายไม่ควรถ่ายทอดคำโกหกใด ๆ ต่อพวกเรานะ นายรู้ไหมว่ามีล่าเกลียดที่ถูกโกหกใส่มากแค่ไหน?”

ทั้ง ๆ ที่มีบทสนทนากันสั้น ๆ กับเขาเท่านั้น แต่มอลลี่ก็เกือบจะมั่นใจว่าเจอรัลด์ไม่ใช่ทายาทร่ำรวยที่ไม่ยั้งคิดและเจ้าชู้แบบนั้น ในทางกลับกัน เขาดูเหมือนจะเป็นผู้ชายที่ค่อนข้างดีและเป็นมิตร

ถ้าเขาพูดความจริงอย่างจริงใจ งั้นมอลลี่ก็เต็มใจที่จะช่วยเหลือเขาอย่างแน่นอน

ดังนั้น ขณะที่มอลลี่กลับไปที่ห้องนอนของมีล่า เจอรัลด์ก็ยังคงอยู่ด้านล่าง

ชั่วครู่สั้น ๆ ต่อมาอย่างไรก็ตาม เธอก็ลงมาอีกครั้งก่อนจะพูดขึ้นมาพร้อมกับถอนหายใจ “ฉันขอโทษนะ แต่ฉันไม่สามารถข่วยนายได้เจอรัลด์ มีล่าปฏิเสธที่จะฟังฉัน…เธอไม่แม้แต่จะอยากเจอนายเลยด้วยซ้ำ ฉันเกรงว่าครั้งนี้นายทำให้เธอเจ็บปวดมากเกินไป นายควรกลับไปก่อนตอนนี้…”

หลังจากกล่าวไปแบบนั้น เธอก็ย้อนกลับไปชั้นบน

เจอรัลด์ทำได้เพียงแค่ถอนหายใจตอบรับเท่านั้น เขาเต็มไปด้วยความเศร้าโศก

เขาปรารถนาให้มีล่ากลับมาอยู่เสมอ ตอนนี้ที่เธอกลับมา พวกเขากลับพบกันในช่วงเวลาที่เลวร้ายเช่นนี้

ในขณะนั้นเอง โทรศัพท์ของเจอรัลด์ก็เริ่มดังขึ้นมา เป็นสายเรียกจากเควต้า

“เกิดอะไรขึ้น เควต้า?” เจอรัลด์ถามขณะที่เขารู้สึกถึงรอยยิ้มอ่อนโยนจากบนใบหน้าของเขา ท้ายที่สุดแล้ว เขาก็มักจะปฏิบัติต่อเธอเหมือนน้องสาวของเขาอยู่เสมอ

“คุณคลอฟอร์ด ฉันไม่ใช่เควต้าค่ะ ฉันลิซ่า เพื่อนร่วมงานของเธอ พวกเราเคยพบกันมาก่อน!” ผู้หญิงคนนั้นกล่าวในอีกด้านของปลายสาย

แต่อย่างไรก็ตาม บางอย่างเกี่ยวกับน้ำเสียงของเธอบ่งบอกว่ามีบางอย่างฉุกเฉินเกิดขึ้น

“ผมจำคุณได้ เกิดอะไรเหรอครับ?” เจอรัลด์ถามทันที

“เป็นเควต้าค่ะ มีบางอย่างเกิดขึ้นกับเธอและตอนนี้เธอก็อยู่ในโรงพยาบาล!” ลิซ่าอธิบาย เสียงของเธอยิ่งวิตกกังวลกว่าเดิม

“อะไรนะ?”