บทที่ 655

เขตปกครองซอลฟอร์ดเป็นศูนย์กลางของจังหวัดซอลฟอร์ด การเป็นเมืองศูนย์กลางมันจึงมีความเจริญและวุ่นวายอยู่เสมอ

แม้จะเป็นเมืองที่พลุกพล่าน แต่รถหรูสิบคันที่จอดอยู่ด้านหน้าของสถานีรถไปความเร็วสูง ก็ยังคงสะดุดตาเป็นเฉพาะพิเศษ

ขณะนั้นเอง รถไฟความเร็วสูงก็มาถึงที่สถานีในที่สุด

เจอรัลด์ลุกยืนขึ้นยืดเส้นสายเล็กน้อย ก่อนจะออกจากรถไฟไปพร้อมกับเควต้า และฟินน์เลย์

เมื่อเขาเดินผ่านเมอาและกลุ่มเพื่อนของเธอ อย่างไรก็ตาม เขาก็เพียงเดินผ่านพวกเขาไปโดยไม่ได้ทักทายพวกเขาเลย

“ฮึ่ม! ดูพฤติกรรมนั่นสิ! ใครอยากจะสนใจนายกันล่ะ?”

‘เขากล้าดีที่จะไม่เริ่มทักฉันก่อนได้ยังไง?’ เมอาคิดกับตัวเอง เธอไม่เคยคาดคิดว่าเจอรัลด์จะกลายมาเป็นคนหัวแข็งเช่นนี้เลย

เห็นได้ชัดว่าเมอามีความรู้สึกว่าตนเหนือกว่าผู้อื่น

‘ถ้านายเพียงจะทักทายฉัน ฉันก็คงจะยับยั้งจากการรบกวนนาย แต่อย่างไรก็ตาม สำหรับคนอย่างนายที่มาเพิกเฉยต่อฉัน การกระทำของนายจึงคล้ายกับการทำลายสิ่งของที่สวยงาม! ช่างน่าขายน่าขายหน้าและหงุดหงิดเสียจริง!’

อย่างไรก็ตาม เธอจะปล่อยมันไปคราวนี้ หลังจากนั้น เธอก็ออกจากรถไฟความเร็วสูงไปพร้อมกับกลุ่มของเธอเหมือนกัน

“นายไม่ได้บอกว่าจะมีคนมารับพวกเรา เมื่อพวกเรามาถึงที่สถานีหรอกเหรอ วอร์เรน?” เมอาถามขณะที่เพื่อนสองสามคนของเธอเริ่มมองไปรอบ ๆ

และในขณะที่เธอถามไปแบบนั้น ก็ได้ยินเสียงรถคนหนึ่งบีบแตร ไม่กี่วินาทีต่อมา รถแลนด์โรเวอร์คันใหญ่ก็ขับมา และหยุดอยู่ตรงหน้ากลุ่ม

คนขับลดกระจกรถลงและไม่นานกลุ่มก็ได้เห็นชายหนุ่มคนหล่อที่กำลังขับรถ

“ทางนี้ วอร์เรน!” ชายคนนั้นกล่าว

“จาเมียร์!” วอร์เรนตอบกลับพร้อมกับโบกมือให้เล็กน้อย

“ว้าว! เป็นรถแลนด์โรเวอร์! เพื่อนของนายทำงานอะไรเนี่ย วอร์เรน?” หญิงสาวสองสามคนที่ยืนข้างเขาถามขึ้นมา

“อ่า อืม เขาเคยเป็นเพื่อนร่วมชั้นของฉันในโรงเรียนตำรวจ หลังจากเขาเรียนจบ อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้กลายมาเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจ นั่นเป็นเพราะพ่อของเขาเรียกเขากลับบ้านไปเพื่อที่เขาจะได้รับช่วงบริษัทของครอบครัวของเขาน่ะ!” วอร์เรนตอบกลับด้วยการหัวเราะเบา ๆ

พวกสาว ๆ อดไม่ได้ที่จะมองไปที่วอร์เรนด้วยความชื่นชมหลังจากได้ยินแบบนั้น