บทที่ 662

“ฉันไม่สนว่าเธอจะโกรธแค้นฉันอยู่หรือไม่ ก็ไม่เหมือนกับว่าฉันจะสามารถสู้เธอได้หนิ!” มีล่าพูดเยาะเย้ย

“โอ้ มันไม่เกี่ยวกับเรื่องนั้น ฉันแค่ไม่เข้าใจว่าทำไมทุกคนถึงชอบเธอแต่เกลียดฉันกัน แม้ว่าทุกคนจะรู้ว่าเธอเป็นคนที่ขโมยแหวนก็ตาม ฉันมั่นใจว่าพวกเธอทุกคนจะยังคงคิดถึงความเป็นอยู่ของเธอก่อน! ความจริงแล้ว ฉันมั่นใจว่าพวกเธอจะเริ่มพูดว่าฉันคือคนที่ใส่ร้ายเธอแน่!”

“ฉันไม่อยากได้ยินมัน แต่อย่างไรก็ตาม ฉันเชื่อว่าความจริงจะชนะในตอนจบแน่!” มีล่ากล่าวขณะที่เธอพยายามจะเดินจากไป

“หยุดอยู่ตรงนั้นนะ! ฉันคือ ‘พี่ใหญ่’ ที่นี่! เธอไม่สามารถเมินเฉยต่อฉันแบบนั้นได้!” ฮอลลี่ตะเบ็งเสียงใส่ขณะที่เธอคว้าแขนของมีล่าไว้และดึงเธอกลับอย่างแรง

ไม่กี่วินาทีต่อมา มีล่ารู้สึกแสบร้อนบนแก้มของเธอ ฮอลลี่เพิ่งตบหน้าเธอ!

“ฉันจะเริ่มพูดมันตอนนี้นะ! ฉันตั้งใจจะสอนบทเรียนให้เธอมานานมากแล้ว! ฉันยั้งใจตัวเองไว้ในทุก ๆ ครั้งที่คนอื่นชมเธอ แต่ไม่มีความจำเป็นที่ฉันต้องทนอยู่กับการหลอกลวงของเธออีกต่อไปแล้ว!” ฮอลลี่กล่าว ขณะที่เธอยกมืของเธอขึ้น เตรียมที่จะตบเธออีกครั้ง

“หยุดอยู่ตรงนั้นนะ! เธอกำลังจะทำบ้าอะไร ฮอลลี่?” ไซลีน่าตะเบ็งเสียงใส่

ขณะนั้นเอง หญิงสาวมากมายก็รีบวิ่งไปที่เกิดเหตุกัน ในหมู่พวกเธอคือ ไซลีน่าและเพื่อนร่วมหอพักของมีล่าอีกหลายคน

ไซลีน่ารู้สึกได้ก่อนหน้านี้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ เมื่อเธอเห็นฮอลลี่เดินไปด้วยกันกับแก๊งเพื่อนของเธอ

“เธอคิดว่าเธอเป็นใครถึงมาตีมีล่าได้?”

“แล้วยังไงล่ะถ้าฉันตีเธอ? เธอจะทำอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้? ฉันคือ ‘พี่ใหญ่’ ที่นี่! ฉันจะสั่งสอนบทเรียนบ้า ๆ นี้ให้เธอเมื่อไหร่ก็ตามที่ฉันรู้สึกต้องการก็ได้!” ฮอลลี่ตอบกลับ

จากนั้นเธอก็ชี้ไปที่มีล่าก่อนจะพูดขึ้นมา “ถ้าเธอต้องการจะอยู่ที่นี่ในครั้งต่อไป ก็พูดความจริงด้วย!”

หลังจากกล่าวไปแบบนั้น เธอก็นำแก๊งของเธอจากไป

“เธอไม่เป็นไรใช่ไหม มีล่า?” ไซลีน่าถามด้วยน้ำเสียงที่เป็นกังวล

“ฉันสบายดี!”

“บ้าจริง ยัยฮอลลี่คนนั้นกำลังทำตัวเป็นหมาบ้าเช่นนี้! กีฬากลางแจ้งนั้นควรจะเป็นของเธอสิ แต่หลังจากที่เธอเข้ามายุ่ง ตอนนี้เธอเพียงจะได้ต้อนรับผู้เข้าร่วมอยู่ตรงทางเข้าเท่านั้น! ฉันทนไม่ได้กับนังบ้านั่นและความเกลียดชังของเธออีกต่อไปแล้ว! ไปกระทืบเธอกันเถอะ!” มอลลี่กล่าวอย่างเกรี้ยวกราด