บทที่ 70

“ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่านายคบกับซาเวียในอดีตได้อย่างไร แต่ฉันรู้ว่าพวกนายทั้งคู่ได้เลิกลากันไปแล้ว ดังนั้น ฉันรู้ว่านายมีแฟนสาวไม่มากนักที่รู้วิธีที่จะช่วยนายแต่งตัวตอนนี้!”

ความหมายที่ซ่อนอยู่ในคำพูดของควินน์นั้นชัดเจนมาก

เธออดไม่ได้ที่จะเชื่อว่าเจอรัลด์คือคนที่มั่งคั่งแท้จริง ร่ำรวยมาก ๆ!

หากเธอกลายมาเป็นแฟนสาวของเจอรัลด์ ควินน์มั่นใจว่าเจอรัลด์จะใช้เงินส่วนใหญ่ของเขาเพื่อเธออย่างแน่นอน

นอกเหนือจากนี้ นอกจากเสื่อผ้าของเขาและวิธีที่เขาแต่งกาย เจอรัลด์ก็หล่อมากจริง ๆ

ตอนนี้เขาคือผู้ชายที่ร่ำรวยและมั่งคั่ง เขาคู่ควรกับการเป็นแฟนของเธออย่างแน่นอน!

ในส่วนที่ว่าไม่ว่าเธอจะรู้สึกว่าเธอกำลังทำตัวไร้ยางอายที่พยายามจะได้คบกันกับเจอรัลด์หรือไม่หลังจากสิ่งที่เธอได้ทำกับเขาไว้ในอดีต...

เฮอะ! อะไรคือจุดประสงค์ในการรักษาหน้าของตัวเองล่ะ?

“อืม... แฟนสาวเหรอ? ฉันยังไม่ได้คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้”

ถึงแม้ว่าเจอรัลด์อยากจะหาแฟนสาวสักคนอย่างใจจริง เขาก็ไม่อยากจะได้ควินน์มาเป็นแฟนสาวของเขา!

ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เจอรัลด์แน่ใจว่าเธอจะต้องนอกใจเขาอย่างแน่นอน!

“เอาล่ะ ฉันไม่สามารถหยุดตัวเองไม่ให้คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้ เจอรัลด์ ทำไมฉันไม่ยอมพ่ายแพ้สักเล็กน้อยและเป็นแฟนสาวของนายแทน? ยังไงซะ ฉันไม่รู้สึกอยากกลับไปที่หอพักของฉันในคืนนี้!”

ขณะที่เธอพูด ควินน์กระพรือตาของเธอขณะที่เธอเอนตัวไปทางเจอรัลด์

ตามความเป็นจริง นอกจากบุคลิกที่แย่ของเธอ ควินน์คือผู้หญิงที่สวยมากอย่างแท้จริง

เจอรัลด์รู้สึกหวั่นไหวเล็กน้อยในเวลานี้ แน่นอน เขาจะไม่เอาใครบางคนเช่นควินน์มาเป็นแฟนสาวของเขา อย่างไรก็ตาม เขาจะได้แก้แค้นหากว่าเขาแค่มีความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนกับเธอ

ขณะที่เขากำลังคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ จู่ ๆ โทรศัพท์ของเจอรัลด์ก็ดังขึ้น

ทันทีที่เขามองไปที่เบอร์ของผู้โทรเข้า เขาก็รู้ว่าเป็นสายโทรเข้าของหัวหน้าหอพักของเขา ฮาร์เปอร์

“เฮลโล ฮาร์เปอร์ นายมองหาฉันทำไม?” เจอรัลด์สงบสติอารมณ์ก่อนจะรับสายทันที

“เจอรัลด์ เร็วเข้าและกลับมาที่หอพักด่วน! เร็ว ๆ นะ มีบางอย่างเกิดขึ้นกับฮาร์เปอร์!”

ไม่ใช่ฮาร์เปอร์ที่พูดกับเจอรัลด์ผ่านโทรศัพท์แต่เป็นเพื่อนคนหนึ่งของเขาเอง เบนจามิน

เขากำลังพูดด้วยน้ำเสียงที่กระวนกระวายมาก

เจอรัลด์กลัวว่าบางอย่างที่เลวร้ายได้เกิดขึ้น และเขาวิ่งไปในทิศทางของหอพักของเขาอย่างทันที

ในขณะเดียวกันนี้ ควินน์อดไม่ได้ที่จะกระทืบเท้าของเธอด้วยความหงุดหงิด “ฮึ่ม! เจอรัลด์นายจะไม่สามารถรอดพ้นจากเงื้อมมือของฉันได้! ฉันจะทำให้แน่ใจได้ว่านายตกหลุมรักฉันไม่ช้าก็เร็ว ๆ นี้!”

เจอรัลด์เป็นกังวลใจมากเกี่ยวกับฮาร์เปอร์ และเขาวิ่งที่ความเร็วแสง ทันทีที่เขามาถึงที่หอพักของเขา เขาผลักประตูเปิดอย่างปุปปับ

อย่างไม่คาดคิด มีคนเปิดขวดเบียร์ต่อหของเขา และเบียร์ก็พ่นไปทั่วเต็มใบหน้าของเจอรัลด์