บทที่ 707

เมื่อตระหนักว่าเจอรัลด์กำลังเมินเธอ โดยเจตนานั่นจึงจุดชนวนความโกรธของเธอ

‘นายคิดว่านายเป็นใครที่จะมาเพิกเฉยต่อฉัน?’ เมอาคิดกับตัวเอง

“เธอต้องการอะไร?”

เมื่อรู้ว่าเขามีความรู้สึกผสมปนเปต่อเมอา เจอรัลด์ก็พบว่าเหตุผลนั้นเพียงพอที่เขาจะเพิกเฉยต่อเธอก่อนหน้านี้ ยิ่งไปกว่านั้น เขาเข้าใจว่าทำไมเธอถึงจะหงุดหงิดที่เห็นเขา ตอนนี้ที่เขาร่ำรวยกว่าเธออย่างชัดเจน

เขาก็แค่ไม่อยากจะสนใจเธอ

“ตอนนี้นายร่ำรวยขึ้นมาเล็กน้อยแล้วไง? อย่างกับว่านั่นคือเหตุผลที่ดีที่นายจะมาเพิกเฉยต่อฉันได้! ยังไงซะ ฉันก็อยากจะรู้ว่านายได้เงินทั้งหมดนั้นมาจากไหน” เมอาถามคำถาม ขณะที่เธอจ้องเข้าไปในสายตาของเจอรัลด์

“ขอโทษนะ นั่นเรื่องส่วนตัว” เจอรัลด์ตอบกลับอย่างเย็นชา

“ส่วนตัวเหรอ? ฮ่า! นายแค่ได้รับเงินสดมากขึ้นมาเล็กน้อย เรื่องไม่เป็นเรื่อง! นั่นก็ยังคงไม่ได้เปลี่ยนความจริงที่ว่านายเป็นคนยากไร้ในอดีต! ฉันจะพูดตามตรงไม่อ้อมค้อมกับนายนะ เจอรัลด์! นายเป็นไปได้มากที่สุดก็แค่เศรษฐีใหม่ เข้าใจไหม? และเศรษฐีใหม่ที่เป็นที่รู้จักกันดีในชื่อเสียงแย่ ๆ กับการเป็นไอ้โง่ที่เย่อหยิ่งอย่างนาย! ไม่เหมือนกับจาเมียร์และคนอื่น ๆ แน่นอนว่านายยังขาดความเป็นผู้ใหญ่และความมั่นคง!” เมอาพูดอย่างขุ่นเคือง เห็นได้ชัดเจนว่าไม่อยากจะพ่ายแพ้

“ยังไงก็ได้ พูดแล้วก็ มาร์เวนกับฉันกำลังวางแผนที่จะหาสถานที่ที่ดีเพื่อจะเริ่มต้นบริษัทใหม่ของเรา ถ้าไม่มีอะไรอื่นแล้ว พวกเราจะไปแล้วเดี๋ยวนี้!” เจอรัลด์กล่าว ส่ายหัวของเขาด้วยรอยยิ้มมืดครึ้ม

มันไม่ใช่ครั้งแรกของเขาที่ถูกดูถูกแบบนี้อยู่ดี

‘อย่างกับว่าการดูถูกของเธอมีความหมายอะไรกับฉันงั้นแหละ มันเปล่าประโยชน์ที่จะพยายามอธิบายอะไรก็ตามให้ใครบางคนอย่างเธอฟัง’ เจอรัลด์คิดกับตัวเอง

“…บริษัทเหรอ? นายจะเริ่มต้นบริษัทใหม่งั้นเหรอ?” เมอาถาม

มันน่าอารมณ์เสียอย่างยิ่งสำหรับเธอที่เห็นเจอรัลด์กำลังก้าวหน้าในชีวิต แม้แต่เธอก็ไม่มั่นใจว่าทำไมเธอถึงรู้สึกแบบนี้ แต่เธอก็รู้สึก

“ใช่! เจอรัลด์จะลงทุนเพื่อที่พวกเราจะสามารถเริ่มต้นบริษัทตัวแทนท่องเที่ยวด้วยกัน!” มาร์เวนค่อนข้างตื่นเต้นขณะที่เขาตามเจอรัลด์เข้าไปในวิทยาเขต