บทที่ 712

ทันทีที่พวกเขาทั้งคู่เปิดประตูห้องเรียน พวกเขาก็ได้รับการทักทายโดยเสียงกรี๊ด และการอุทานไปในเวลาเดียวกันทันที!

“เจอรัลด์! มาร์เวน! พวกนายทั้งคู่ไปไหนมากัน?” หญิงสาวน่ารักสองสามคนถาม ขณะที่พวกเธอมารุมล้อมคู่หูในขณะที่พยายามอย่างเต็มที่ที่จะเริ่มบทสนทนา พวกเธอทุกคนเฝ้ามองเจอรัลด์ราวกับว่าพวกเธอกำลังพยายามที่จะยั่วยวนเขาอยู่

ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม ทุกคนคิดว่ามันเป็นเพราะเจอรัลด์ที่ให้ความช่วยเหลือมาร์เวนในเรื่องนี้ แม้มันจะเป็นเรื่องจริงที่มาร์เวนคือผู้อำนวยการของบริษัท แต่เงินทุนหลักของเขาก็คงจะมาจากเจอรัลด์เท่านั้น มันคือเหตุผลที่ทำไมสาว ๆ ทุกคนถึงกำลังพยายามที่จะดูดีต่อหน้าเจอรัลด์

สถานะของมาร์เวนก็สูงขึ้นอย่างมากเช่นกัน และเพื่อนร่วมชั้นของเขาจำนวนค่อนข้างมากก็เข้าหาเขาแล้ว เพื่อเสี่ยงโชคของพวกเขาในการเริ่มพูดคุยกันกับเขา

ขณะที่ทุกคนรุมล้อมสองคนกันอย่างตื่นเต้น แต่อิซาเบลและสเตลล่ากลับมีปฏิกิริยาที่ตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง พวกเธอทั้งคู่มีสีหน้าเศร้าหมองบนใบหน้าของพวกเธอ ท้ายที่สุดแล้ว พวกเธอก็กลั่นแกล้งเจอรัลด์ในตอนนั้น เมื่อพวกเธอไม่รู้ว่าเขาร่ำรวย

ตอนนี้ที่เจอรัลด์ได้รับความนิยมพุ่งกระฉูดอย่างกระทันหัน อิซาเบลจึงเริ่มหวั่นวิตกขึ้นมา ขณะที่เธอหันไปมองฟาเบียน

เมื่อก่อนผู้คนมากมายมักจะมารุมล้อมฟาเบียน เมื่อถึงช่วงหยุดพัก ในวันนี้อย่างไรก็ตาม ไม่มีใครจะมายืนใกล้เขาด้วยซ้ำ เมื่อเห็นแบบนั้น อิซาเบลจึงใช้โอกาสนี้เดินไปหาเขาก่อนจะตบไหล่เขาอย่างอ่อนโยน

เห็นได้ชัดว่าฟาเบียนยังคงบอบช้ำเล็กน้อยด้วยความอับอายจากงานขอบคุณการบริจาค ดังนั้นอิซาเบลจึงไปยืนใกล้เขา เพื่อให้แน่ใจว่าเขายังคงมีอารมณ์สงบอยู่

“อืมม…ฟาเบียนอยู่นี่ไหม?” ผู้หญิงคนหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงประตูถามขึ้นมาฉับพลัน

“เขาอยู่นี่ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?” อิซาเบลถาม

“โอ้ คุณเซาท์บอกให้ฉันเชิญเขาไปเข้าร่วมในการแข่งขันเย็นนี้น่ะ! เธอต้องการให้ฟาเบียนลงแข่งด้วยเช่นกัน!” ผู้หญิงคนนั้นตอบกลับ

“โอ้ว? เยี่ยมไปเลย! นายได้ยินไหม ฟาเบียน? โรงเรียนกำลังถามหานายอยู่!” อิซาเบลเชียร์อย่างร่าเริง

การตอบสนองเดียวที่เธอได้รับจากเขาก็คือ การพยักหน้าเล็กน้อยเท่านั้น

เมื่อเห็นการขาดการตอบสนองของเขา ขากนั้นอิซาเบลจึงกระแทกโต๊ะของเธอก่อนจะอุทานขึ้นมา “เฮ้ ทุกคน! ฟาเบียนจะเข้าร่วมในการแข่งขันเทควันโด้เย็นนี้! แน่ใจว่าจะไปที่นั่นกันในภายหลังเพื่อเชียร์เขาด้วยล่ะ!”

“โอ้ ว้าว ยินดีด้วยนะฟาเบียน!” เพื่อนร่วมชั้นส่วนใหญ่ของพวกเขาตะโกนขึ้นมา