บทที่ 726

ยาเอลกล่าว

และในขณะที่แจสมินไม่ได้ให้ความสนใจ เขาก็ใช้โอกาสนั้นจับมือเธอไว้

“ไปให้พ้น!”

แจสมินตอบสนองแทบจะในทันที เธอผลักมือของยาเอลออกไป แรงที่เธอสะบัดมือออกจากเขานั้นแข็งแกร่งมากจนมันชนอย่างจังกับดอกไม้สดที่ยาเอลกำลังถือตกลงบนพื้น

ยาเอลจ้องไปที่ดอกกุหลาบซึ่งแตกกระจายไปทั่วบนพื้น เขาถึงกับตะลึง

ในมหาวิทยาลัย มีหญิงสาวมากมายที่เดินผ่านพวกเขา พวกเธอทั้งหมดหยุดชะงักอย่างทันทีทันใด และจ้องมองฉากตรงหน้าพวกเธอ

“ว้าว! เขาเพิ่งถูกทำให้ยอมจำนนจริง ๆ ใช่ไหม!?”

“ฮ่าฮ่า! ผู้ชายคนนี้ดูเหมือนแต่งตัวดีมากเลยนะ เขายังคงถูกเทพธิดาปฏิเสธด้วยตัวเองอีกเหรอเนี่ย?”

“ถูกต้อง ไม่มีทางที่เทพธิดาจะมอบความรักของเธอ และความชอบของเธอให้ผู้ชายทั่วไปบางคนหรอกน่า”

พวกผู้หญิงอดไม่ได้ที่จะปิดปากของพวกเธอ ในขณะที่พวกเธอเยาะเย้ยยาเอลกัน

ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม รูปลักษณ์ไม่ใช่สิ่งเดียวที่ผู้หญิงมองเมื่อตัดสินผู้ชายสักคน พวกเธอจะยังคงต้องพิจารณาถึงสไตล์ของเขาด้วย เสื้อผ้าของเขาเหมาะกับเขามากแค่ไหน เสื้อผ้าของเขาแพงมากแค่ไหนและสิ่งอื่น ๆ อีกอะไรทำนองนั้น มันไม่สำคัญอะไรมากนักถ้าผู้ชายคนหนึ่งจะต่ำกว่าค่าเฉลี่ยในด้านของรูปร่างหน้าตา แต่อย่างน้อยเขาก็ต้องแต่งตัวดีและมีนิสัยที่ดี

ถ้าผู้ชายแต่งตัวได้แย่ เขาก็จะเป็นคนธรรมดาคนหนึ่งไม่ว่าเขาจะหล่อมากแค่ไหนก็ตาม

แต่ตอนนี้ที่ผู้ชายคนนั้นล้มเหลวในการสารภาพรักของเขา ไม่ว่าเขาจะแต่งตัวดีแค่ไหน เขาก็ไม่น่ายกย่องในสายตาของพวกเธออีกต่อไป

ดังนั้น พวกเธอจึงเริ่มกระซิบและหัวเราะคิกคักต่อกัน

และยาเอลก็ได้ยินเสียงหัวเราะเหล่านั้น

มันจึงทำให้เขารู้สึกเต็มไปด้วยความอับอายขายหน้าและโกรธอย่างที่สุด ‘ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ แจสมิน ฉันก็คงไม่มีวันประสบกับความอัปยศอดสูเช่นนี้หรอก!’

“แจสมิน เธอหมายความว่ายังไง? เธอไม่เห็นเหรอว่าฉันรักเธอมากแค่ไหน? ทำไมเธอถึงจะไม่ตอบสนองความรู้สึกของฉันล่ะ?”

ยาเอลมักจะควบคุมความขัดข้องใจของเขาเอาไว้ภายในอยู่เสมอ นี่คือฟางเส้นสุดท้ายของเขา มันเป็นวันที่เขาปลดปล่อบความยุ่งเหยิงภายในของเขาออกมา

ด้วยอารมณ์ชั่ววูบ เขาจึงเอามาลงที่แจสมินอย่าวโกรธเคือง

“นายมันบ้า!”

แจสมินมองยาเอลแวบเดียวอีกครั้งด้วยความรังเกียจ จากนั้นเธอก็หันหลังกลับอย่างรวดเร็ว และกำลังจะเดินจากไป เธอไม่มีอารมณ์ที่จะฟังในสิ่งที่เขาต้องพูดต่อไป

เป็นเพราะแจสมินรู้อย่างชัดเจนว่ายาเอลเป็นคนแบบไหน ความรู้สึกเดียวที่เธอมีให้เขาและพ่อของเขาคือ ความรังเกียจและเหยียดหยาม ไม่มีอะไรมาก ไม่มีอะไรน้อยไปกว่านั้น