บทที่ 74

เจอรัลด์ยิ้มขณะที่พูด

ในตอนแรกฮาร์เปอร์ลังเลที่จะรับข้อเสนอของเจอรัลด์ อย่าลืมว่า เสื้อผ้าทั้งหลายนี้แพงมากเกินไป เขาไม่ต้องการให้เจอรัลด์ใช้จ่ายเงินมากเกินไปที่ร้านนี้วันนี้

ฮาร์เปอร์ยังสันนิษฐานว่าเจอรัลด์อาจจะใช้จ่ายเงินส่วนใหญ่ที่เขาได้จากลอตเตอรี่

สุดท้ายแล้ว เมื่อฮาร์เปอร์เห็นท่าทางยืนยันบนใบหน้าของเจอรัลด์ เขารู้ว่าเจอรัลด์ไม่ได้ล้อเล่นในเวลานี้

ดังนั้น เขาก็เพียงพยักหน้าตอบรับ

ในชั่วพริบตา เจอรัลด์และฮาร์เปอร์ได้เลือกชุดเดรสที่แพงที่สุดมาสองชุดจากเสื้อผ้าห้าชิ้น

“เฮอะ นายสามารถซื้อมันได้เหรอ?!” ซาเวียยังไม่เขื่อมั่นเลย

หลังจากนั้น ซาเวียมองไปที่ยูริก่อนเธอจะพูดว่า “ยูริ ฉันต้องการซื้อตัวหนึ่งเหมือนกัน!”

“เจ้าคนยากไร้นี่ไม่มีวันสามารถจะซื้อเสื้อผ้าเหล่านี้ได้หรอก! เขาแค่กำลังทำตัวไร้ยางอายมากตอนนี้! ซาเวีย ฉันไม่มีเงินสำรองที่จะใช้ในเดือนนี้แล้ว!” จู่ ๆ ยูริก็รู้สึกกังวลใจมากเมื่อเขาเห็นว่าเขาเกือบจะใช้จ่ายเงินทั้งหมดที่เขาได้มาจนจะหมดแล้ว

ดังนั้น เขาพยายามโน้มน้าวและปลอบโยนซาเวียในขณะนี้

เห็นได้ชัดว่าพนักงานขายหญิงไม่คาดคิดว่าเจอรัลด์จะซื้ออะไรได้เลย หลังจากทำการเลือก เจอรัลด์ได้หยิบบัตรธนาคารของเขาออกมาเพื่อจ่ายค่าเสื้อผ้า

เสื้อผ้าสองชิ้นก็ราคาหลายหมื่นดอลลาร์แล้ว! นอกจากนี้ เจอรัลด์ยังได้เลือกตัวที่แพงที่สุดอีกด้วย

“แม่งเอ้ย! เขาจะซื้อเสื้อผ้าเหล่านี้จริง ๆ เหรอ?”

“ฉันคิดว่านี่เป็นแค่ละครดราม่าระหว่างแฟนเก่าที่พบแฟนสาวคนเก่า กับแฟนหนุ่มคนใหม่ของเธอโดยบังเอิญ! นั่นเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมพวกเขาถึงถือโทษโกรธกันระหว่างพวกเขา อย่างไม่คาดคิด เขาจะใช้จ่ายเงินหลายหมื่นดอลลาร์ที่วันนี้ เด็กนี่สามารถจะซื้อเสื้อผ้าเหล่านี้ได้จริบหรือ?”

ฮ่า ฮ่า ฮ่า! มันดูเหมือนราวกับว่าแฟนหนุ่มคนใหม่กำลังล่าช้าในตอนนี้ ทุกอย่างขึ้นอยู่กับว่าแฟนเก่าคนนี้สามารถจะจ่ายเสื้อผ้าเหล่านี้ได้หรือไม่”

ฝูงชนดูด้วยความตื่นเต้นขณะที่พวกเขาจับจ้องสายตาของพวกเขาไปที่ยูริและเจอรัลด์

ยูริเกือบจะพ่ายแพ้อีกครั้ง อย่างไรก็ตาม เขารักษาความสงบและความใจเย็นของเขาไว้ได้

เขาไม่ได้ตั้งใจที่จะจากไปเลย เขายังอยากอยู่เพื่อดูการแสดง เขาอยากจะเห็นเจอรัลด์ทำให้ตัวเองอับอายในวันนี้

มันเป็นเงินหลายหมื่นดอลลาร์...หากเจอรัลด์สามารถนำเงินก้อนนั้นออกมาได้ ยูริคงมากกว่าเต็มใจที่จะกินขี้!

“คุณผู้ชาย คุณคิดเรื่องนี้อย่างดีแล้วใช่ไหม? คุณจะซื้อเสื้อผ้าสองชิ้นเหล่านี้จริง ๆ หรือเปล่า?” พนักงานขายหญิงถามเจอรัลด์อีกครั้งขณะที่เธอถือเครื่องชำระเงินในมือของเธอ

“ครับ แค่สองชิ้นนี้” เจอรัลด์ตอบกลับ

หลังจากพูดจบ เขารูดบัตรธนาคารของเขากับเครื่องชำระเงิน

ทุกคนจ้องไปที่เครื่องอย่างตั้งอกตั้งใจจนกระทั่งพวกเขาได้ยินเสียงเครื่องดังขึ้น