บทที่ 750

และตอนนี้ ผู้หญิงที่ดูเหมือนกับเควต้าเป๊ะ ๆ ก็อยู่ต่อหน้าเขาแล้ว

สิ่งที่ยืนยันความสงสัยของเขาก็คือ การที่เห็นเธอรู้สึกกระวนกระวายใจมากแค่ไหน เมื่อเธอเห็นจี้หยกนั่น มีอะไรบ้างที่สามารถอธิบายปฏิกิริยาที่ผิดปกติของเธอได้ล่ะ?

“คุณจะบอกว่าชื่อของเธอคือเควต้าเหรอคะ? เธอดูเหมือนฉันจริง ๆ เหรอคะ?”

ผู้หญิงคนนั้นกล่าวอย่างตื่นเต้น

“ใช่ครับ เธอมอบจี้หยกนี้ให้ผม เธออยากตามหาแม่ของเธอเอง ซึ่งเธอแยกจากมานานหลายปีก่อน เธออยู่ตามลำพังเสมอมาตั้งแต่นั้น ชีวิตของเธอจึงเต็มไปด้วยความทุกข์ยาก ไม่มีทั้งอาหารดี ๆ และเสื้อผ้าที่เหมาะสม เธอเติบโตขึ้นมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ามาตั้งแต่เกิดแล้ว!”

เจอรัลด์กล่าว

ผู้หญิงคนนั้นร้องไห้ออกมาอีกครั้ง

ขณะที่เธอกำลังร้องไห้ เธอก็ทรุดตัวลงบนเก้าอี้อย่างอ่อนแรง

“ในที่สุดคุณพร้อมที่จะยอมรับมันจริง ๆ หรือเปล่า? คุณคือเซร่า ใช่ไหมครับ?”

เจอรัลด์ถาม

และผู้หญิงคนนั้นก็เอาฝ่ามือปิดหน้าของเธอขณะที่เธอพยักหน้า “ใช่ ฉันเอง!”

หลังจากนั้น เธอก็ลุกยืนขึ้นทันที เธอคว้าแขนของเจอรัลด์ “ฉันขอร้องคุณนะ โปรดให้ฉันพบเควต้าด้วย ฉันไม่สนว่าคุณอยู่ฝ่ายไหน ฉันสัญญาว่าฉันจะไปกับคุณตราบใดที่ฉันจะได้พบเด็กน้อยของฉัน!”

เซร่าสะอึกสะอื้นขณะที่เธอพูด

ในที่สุด สิ่งที่รบกวนจิตใจของเขามาโดยตลอดสุดท้ายก็เอาชนะมันได้แล้ว

เขาพบเซร่าง่าย ๆ แบบนั้น

“คุณอาเฟนเดอร์สันครับ ไม่ต้องกังวล ผมจะให้คุณพบกับเควต้าอย่างแน่นอน ผมพาเธอมาด้วยกันกับผมที่จังหวัดซอลฟอร์ดนี้!”

พูดตรง ๆ ไม่อ้อมค้อม เจอรัลด์ก็รู้สึกปิติยินดีในขณะนั้น

เขาทำภารกิจของเขาสำเร็จแล้ว สิ่งที่สำคัญมากที่สุดก็คือในที่สุดเขาพบแม่ของเควต้าแล้ว

“เควต้าก็มาเหมือนกันเหรอ? เธออยู่ไหนล่ะ?”

เซร่ากล่าว

“เธอพักอยู่ที่วิลล่าที่ผมอาศัยอยู่ในเวลานี้ครับ” ทันทีที่เจอรัลด์พบเซร่า เขาก็รู้สึกว่าเธอเป็นมิตรต่อเขาอย่างผิดปกติด้วยเหตุผลที่อธิบายไม่ได้บางอย่าง เขาจึงถามขึ้นมา “คุณอาเฟนเดอร์สัน ผมรู้ว่าคุณเป็นคนงามที่มีชื่อเสียงในอดีต มีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้นกับคุณหลังจากนั้นหรือเปล่าครับ?”

เซร่าแตะแก้มของเธอเล็กน้อย “คุณกำลังพูดถึงใบหน้าของฉันอยู่ใช่ไหม?”