บทที่ 773

คนที่ว่านั้นก็คือ อลิซนั่นเอง!

เขาไม่ได้พบเธอมานานขนาดนี้แล้ว

หลังจากเรื่องทั้งหมดนั้นเกิดขึ้น เจอรัลด์ก็ได้ยินมาว่าอลิซไปนอร์เบย์ เนื่องจากเธอมาจากภาควิชาวิทยุกระจายเสียงและโฮสติ้ง มันจึงเป็นเรื่องปกติที่เธอจะไปฝึกงานที่นั่น

อย่างไรก็ตาม เขาไม่คาดคิดจริง ๆ ว่าจะบังเอิญพบเธอที่นี่!

“เมื่อพูดแล้วนายก็ช่วยทำความสะอาดพื้นในขณะที่นายอยู่ที่นี่ได้ไหม? ขอบคุณนะ!” หญิงสาวอีกคนกล่าว โดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองเขาด้วยซ้ำ

“รับทราบครับ!”

เซร่าได้ทำการจัดเตรียมทั้งหมดไว้ด้วยเหตุผมผลบางอย่าง ทั้งเดรกและไทสันถูกทิ้งให้อยู่เฉย ๆ ในขณะที่เจอรัลด์ได้รับมอบหมายให้เป็นคนรับจ้างที่ต้องทำงานหยุมหยิมทุกประเภท! มันเป็นเพียงโชคชะตาของเขาที่จะต้องทำธุระใช่ไหม?

โดยไม่ทันได้คิด มันก็ไม่ได้สำคัญต่อเจอรัลด์มากขนาดนั้นจริง ๆ เพราะเขาชินกับมันไปแล้ว

“คิดซะว่านี่เป็นการพักผ่อนเล็ก ๆ จากปัญหา และความคับข้องใจทั้งหมดของเธอ อลิซไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม ในที่สุด เธอก็ออกจากเมย์เบอร์รี่มาแล้ว ที่ที่เธอประสบกับความทรงจำที่ทำให้กลัดกลุ้มมากมาย และเริ่มใหม่อีกครั้งในนอร์เบย์! ถึงอย่างนั้นใครจะไปคาดคิดว่าเรื่องบางอย่างเช่นนั้นจะเกิดขึ้นกัน? เอาตามตรงทุกอย่างก็น่าจะเป็นของเธอ! ถ้าเรื่องต่าง ๆ เป็นไปแบบนั้นล่ะก็ งั้นพวกเราก็คงจะได้เพลิดเพลินกับข้อได้เปรียบเช่นกัน!” หญิงสาวอีกคนกล่าว ขณะที่เธอยังคงลบเครื่องสำอางของเธอต่อไป

เมื่อแอบดูพวกเธอ เจอรัลด์รู้สึกว่านิสัยทั่วไปในหมู่ผู้หญิงส่วนใหญ่คือความจริงที่ว่า พวกเธอจะแต่งหน้าในช่วงกลางวันและลบพวกมันออกในตอนกลางคืน

“อย่าไปพูดถึงมันอีกต่อไปเลย ฮิลลารี ถึงแม้ฉันอาจจะดูไม่เป็นไรในภายนอก แต่ฉันก็ยังคงรู้สึกเสียใจอยู่ลึก ๆ ในใจของฉัน มันยากที่จะไม่รู้สึกสำนึกผิดตั้งแต่เริ่มแรกแล้ว ฉันมีความประทับใจที่ดีต่อเขา ไม่เพียงแต่เขาจะปฏิบัติต่อผู้อื่นเป็นอย่างดี แต่เขาก็ดูค่อนข้างน่านับถือเช่นกัน พูดได้แค่นี้แหละ อย่างไรก็ตามเขายากจนมากเกินไปจริง ๆ! ฉันไม่มั่นใจว่าเมื่อไหร่หรือทำไมด้วยซ้ำ แต่สุดท้ายฉันก็เริ่มเกลียดเขา!”

ตอนนั้นอลิซหยุดลบเครื่องสำอางของเธอ หัวของเธอวางไว้บนโต๊ะเครื่องสำอาง ขณะที่เธอขีดเขียนบนมือของเธอโดยใช้ดินสอเขียนคิ้ว

“บางครั้งเธอรู้สึกว่าความรู้สึกของผู้หญิงแปลกประหลาดจริง ๆ หรือเปล่า ฮิลลารี? มันไม่เหมือนกับที่ว่าฉันเริ่มเปลี่ยนไป และชอบเขาเมื่อเขาร่ำรวยขึ้นมาเท่านั้นหรอกนะ ฉันจะอธิบายมันยังไงดี…อืม สำหรับเริ่มต้น ทั้งหมดมันเริ่มขึ้นเมื่อเขาเริ่มทำได้ดีมากขึ้นเล็กน้อย เขาไม่ใช่คนที่มั่งคั่งในช่วงเวลานั้นอย่างแน่นอน แต่อย่างไรก็ตาม แน่นอนเขาก็ไม่ได้ยากจนขนาดนั้นอีกต่อไป และฉันก็รู้ดีเนื่องจากเขาไม่ต้องอดอยากเหมือนอย่างที่เคย เป็นตอนนั้นแหละเมื่อฉันค่อย ๆ เริ่มพยายามที่จะยอมรับเขาอีกครั้ง! ฉันยังอยากเป็นเพื่อนกับเขาอีกด้วยซ้ำไป!”

“รู้ไหม เขายืนอยู่หน้าประตูทางเดินพร้อมกับช่อดอกไม้ในมือในวันนั้น เพื่อนร่วมห้องของฉันและฉันเพิ่งกลับมาหลังจากเรียนเสร็จ ในตอนนี้เธอคงไม่สามารถจินตนาการได้ว่าฉันตื้นตันแค่ไหนในตอนนั้น! มันเป็นเหตุผลที่ทำไมฉันถึงตกลงคบกันกับเขา ฉันคิดว่าในที่สุดฉันก็มีความสัมพันธ์ที่เหมาะสมได้เสียที!”