บทที่ 790

“ขอบคุณนะ นาริซซ่า! เธอสามารถมอบพวกมันมาให้ฉันได้!” มีล่าตอบกลับ ขณะที่เธอรับพัสดุมาจากเธอ

“และขอบคุณที่ให้โอกาสฉันได้ออกรายการโทรทัศน์! ขอบคุณมาก!”

“ไม่เป็นไร พวกเราทุกคนก็เป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม ฉันคิดว่าพวกเราควรแกะพัสดุตอนนี้และดูว่าพวกเราได้อะไรมา!” มีล่าตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

เนื่องจากนาริซซ่าต้องการจะสนิทกับมีล่าอีกครั้ง เธอจึงอยู่ดูพวกเธอแกพัสดุของพวกเธอกัน รวมถึงเธอด้วย ตอนนี้ก็มีสี่คนอยู่ในหอพักของพวกเธอ

“…ฮะ? มีพัสดุสำหรับพวกเราแต่ละคน! เป็นไปได้ไหมว่าแฟนของพวกเราทั้งสามคนจะส่งของขวัญมาให้พวกเราในเวลาเดียวกันนี้? ฮ่าฮ่าฮ่า! แม้นั่นไม่น่าจะเป็นไปได้ก็ตาม!” มอลลี่พูดเล่น

“การเดาของฉันก็คือ พวกมันมาจากทีมการเดินทางต่างประเทศ ไม่ว่าจะอย่างไร พวกเราทั้งสามคนก็เป็นคณะผู้ติดตามสำหรับทีมการเดินทางนี้นะ!”

“ใช่ มันอาจจะมาจากพวกเขา!”

จากนั้นพวกเธอทั้งสามคนจึงเริ่มแกะพัสดุของแต่ละคนกัน…

“…ฮะ? จี้…งั้นเหรอ? มันดูแปลกเล็กน้อยนะ เธอไม่คิดงั้นเหรอ?” มอลลี่กล่าว ขณะที่เธอถือจี้นั้นไว้ในมือของเธอ

สัญลักษณ์คล้ายกับดวงอาทิตย์ถูกสลักลงบนนั้น และจากมุมหนึ่ง มันดูค่อนข้างเหมือนลูกไฟที่กำลังลุกไหม้

“ทีมการเดินทางช่างน่าประหลาดเสียจริง ทำไมพวกเขาถึงจะส่งจี้เช่นนี้ให้พวกเราด้วยล่ะ?” วันด้าถาม ด้วยสีหน้างุนงงบนใบหน้าของเธอ

“อีกอย่าง…จี้นี้ไม่ทำให้เธอรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยหรือไง?” วันด้าถาม

“ฉันไม่รู้เกี่ยวกับความรู้สึกอึดอัดแต่มันดูแปลกจริง ๆ นั่นแหละ!” มีล่าที่ดูเหมือนรู้สึกประหลาดใจตอบกลับ

“อืม ตอนนี้ก็ช่างจี้นี้เถอะ แต่แทนที่ ฉันขอเสนอให้พวกเราไปข้างนอกและเพลิดเพลินกับมื้ออาหารดี ๆ ในคืนนี้กัน! พวกเราจะแสดงความสามารถของพวกเราในวันพรุ่งนี้! ฉันเลี้ยงเอง!” มอลลี่กล่าว พร้อมกับหัวเราะออกมา

“ฟังดูดีเลยนะ! โอ้ ทำไมเธอไม่ไปร่วมกับพวกเรากันล่ะ นาริซซ่า? ไปด้วยกันเถอะ!” มีล่าชวน

เมื่อนาริซว่าพยักหน้าเป็นการตอบรับ เครื่องบินจากจังหวัดซอลฟอร์ดก็เริ่มลงจอดที่ฮ่องกงแล้ว

เป็นเป็นเวลาดึกแล้วและเมื่อกลุ่มคนออกเครื่องบินมา รถพิเศษคันหนึ่งก็กำลังรอพวกเขากันอยู่แล้ว ไม่นานหลังจากนั้นก็ส่งคนกลุ่มนั้นไปยังโรงแรมชายทะเล…

“ไปให้พ้น นังบ้านี่!” ชายหนุ่มคนหนึ่งตะเบ็งเสียง ใส่ขณะที่เขาตบหน้าหญิงสาว