บทที่ 795

“…ศาสตราจาร์ยชีเวลล์คะ? ศาสตราจารย์ชีเวลล์…?” มีล่าตะโกนเรียกด้วยน้ำเสียงเบา

“หืมม? เป็นอะไรไป มีล่า?” ศาสตราจารย์ถาม ขณะที่เขามองเธอด้วยสายตาและรอยยิ้มที่อ่อนโยน

“มี…สัญลักษณ์บางอย่างดูเหมือนจะปรากฏบนคอของคุณ…”

ภายใต้สถานการณ์ที่แตกต่างไป มีล่าก็คงจะคาดเดาว่าสัญลักษณ์นี้เป็นแค่ผื่นคันจากการเกาของศาสตราจารย์ แต่อย่างไรก็ตาม สัญลักษณ์นั้นดูคุ้น ๆ เกินกว่าที่จะเป็นเพียงแค่ผื่น

“…สัญลักษณ์เหรอ? เธอกำลังพูดถึงอะไรกัน มีล่า?” ศาตราจารย์ชีเวลล์ถาม ขณะที่รอยยิ้มขมขื่นปรากฏบนใบหน้าของเขา

เป็นตอนนั้นเองที่มีล่ากลายเป็นมั่นใจขึ้นมาว่ามันไม่ได้เป็นเพียงแค่ผื่นคันบนคอของศาสตราจารย์เท่านั้น ถ้าจะพูดให้ถูก สัญลักษณ์บนคอของเขาเป็นสัญลักษณ์ที่เธอจำได้

มันดูเเหมือนกับสัญลักษณ์ดวงอาทิตย์บนจี้ของเธอ!

“มัน…มันดูเหมือนสัญลักษณ์บนจี้ที่พวกเราได้รับเลยค่ะ!” มีล่ากล่าว ตอนนี้เริ่มรู้สึกหวาดกลัวมากขึ้น

เมื่อได้ยินแบบนั้น คนอื่น ๆ ที่อยู่ที่นั่นก็มองกันและกันก่อนที่แต่ละคนจะล้วงหาจี้ของตัวเองจากกระเป๋ากางเกงของพวกเขา จี้ทั้งหมดดูเหมือนกันมาก

“งั้นกลายเป็นว่าทุกคนก็ได้รับมันสินะ!” มอลลี่กล่าว

เมื่อตระหนักได้ว่าทุกคนรู้จักสัญลักษณ์นั้น สีหน้าของศาสตราจารย์ชีเวลล์จึงเปลี่ยนทันที โดยการฉกจี้อันนั้นมาจากมือของมีล่า เขาดูมันอย่างละเอียดก่อนจะกวาดมองจี้อันอื่น ๆ ที่สมาชิกทีมสำรวจที่เหลือถืออยู่

ไม่นานหลังจากนั้น ใบหน้าของเขาก็ซีดขาวราวกับแผ่นกระดาษ

“…มีล่า สัญลักษณ์บนคอของฉันคล้ายคลึงกับที่อยู่บนจี้จริง ๆ ใช่ไหม?” ศาสตราจารย์ที่ดูเหมือนว่าเขาเพิ่งจะประสบกับวันที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตเขาถาม

โดยไม่รู้ว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น มีล่าจึงทำได้เพียงแค่พยักหน้าเล็กน้อยเท่านั้น

“ให้ตายเถอะ! ในที่นี้ฉันคิดว่าสัญลักษณ์นั้นสงวนไว้ให้สมาชิกที่สำคัญมากที่สุดเท่านั้น! ฉันไม่คาดคิดเลยว่าทุกคนที่นี่ก็มีมัน!”

“สัญลักษณ์นี้สื่อถึงอะไรกันแน่คะ ศาสตราจารย์? ฉันได้รับมันเมื่อวานนี้ผ่านไปรษณีย์!”

เมื่อเห็นว่าสีหน้าของศาสตราจารย์ชีเวลล์กลายเป็นไม่สบายใจแค่ไหน ตอนนี้คนอื่น ๆ ก็รู้สึกกลัวพอ ๆ กันกับมีล่า ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม แม้จะมีพวกเขาหลายคนอยู่ในห้อง แต่พวกเขาก็ยังคงออกมาที่ทะเลในคำ่คืนที่ดึกสงัด บรรยากาศที่น่ากลัวจึงเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้