บทที่ 872

เขาเป็นผู้ชายในช่วงวัยหกสิบปี แต่เขาดูเหมือนราวกับว่าเขาอายุเพียงห้าสิบปีเท่านั้น เขามีดวงตาคู่ที่เฉียบคมและหลักแหลมที่จะก่อให้เกิดความรู้สึกของความกังวลต่อบุคคลที่ยืนต่อหน้าสายตาของเขาได้

“ทำไมพวกเราถึงไม่สามารถร่วมมือกันได้ล่ะ?” ปาร์คเกอร์ถาม

“นายท่านปาร์คเกอร์ ผมเข้าใจว่าเยลแมนได้ช่วยชีวิตลูกชายของคุณไว้ และคุณก็ติดค้างบุญคุณพวกเขา อย่างไรก็ตาม คุณทำผิดกฎ เมื่อคุณได้สัญญากับพวกเขาว่าจะช่วยเหลือคลอฟอร์ด!”

“แต่คุณต้องรู้ว่าทายาทคนโตของคลอฟอร์ด เจอรัลด์ ได้ทำให้หนึ่งในเพื่อนที่แสนดีของผมต้องขุ่นเคืองใจ ตระกูลหลง เช่นนั้น ผมจึงต้องการคำอธิบายจากพวกคุณในนามของตระกูลหลง!”

“คุณคิดว่าคุณจะสามารถช่วยเหลือพวกเขาในตอนนี้ได้เหรอ?” คอร์ดกล่าว

แม้ว่าคอร์ดจะเรียกปาร์คเกอร์ในวัยเก้าสิบปีว่า ‘นายท่าน’ แต่เขาก็เป็นเพียงนายสามของตระกูล และคอร์ดก็อยู่เหนือกว่าเขาหนึ่งขั้น คอร์ดเป็นนายสองที่มีตำแหน่งสูงกว่าปาร์คเกอร์ในตระกูล

“ตระกูลหลงงั้นเหรอ?” เจอรัลด์เริ่มครุ่นคิดว่าตระกูลหลงเกี่ยวอะไรกับโมลเดล

เจสสิก้าและตัวเขาเองขัดแย้งกับตระกูลหลงมานานแล้วตอนนี้ ดังนั้นคอร์ดต้องการคำอธิบายแบบไหนกันล่ะ?

“ยินดีที่ได้พบคุณครับ นายท่านคอร์ด ขอโทษนะครับแต่ คำอธิบายแบบไหนที่คุณกำลังเรียร้องอยู่ล่ะครับ?” ดีแลนถามด้วยรอยยิ้ม

“ฮ่า นั่นเป็นเรื่องง่าย ผมต้องการทรัพย์สินของคลอฟอร์ดครึ่งหนึ่งโอนไปยังตระกูลหลง ตราบใดที่เรื่องนี้เสร็จเรียบร้อย ผมก็จะไม่ขออะไรอีก!” คอร์ดยิ้มเยาะ

“ช่างโอหังนัก!”

คลอฟอร์ดมองกันและกัน พวกเขาต่างก็ตกตะลึงกับคำขอของคอร์ด

ทรัพย์สินของคลอฟอร์ดงั้นเหรอ? ครึ่งหนึ่งนั้นมากเกินไป แม้แต่จำนวนหนึ่งในพันก็จะเหลือกินเหลือใช้สำหรับตระกูลหลงทั้งหมดแล้ว คอร์ดบ้าไปแล้ว! เขาไม่ได้ต้องการคำอธิบายแต่กำลังพยายามที่จะปล้นตระกูลคลอฟอร์ดต่างหาก!

เจอรัลด์ขมวดคิ้ว