บทที่ 883

“ลุงควิก ผมจำเป็นต้องเรียนรู้อะไรครับ?” เจอรัลด์ถาม

“เธอต้องเรียนรู้ทุกอย่างที่ฉันรู้ เธอค่อย ๆ ใช้เวลาของเธอ เจอรัลด์ จริง ๆ แล้วร่างกายของเธอก็ไม่แย่เลยนะ สำหรับเจ็ดวันที่ผ่านมา ฉันได้เก็บยาสมุนไพรเฉพาะเพื่อให้เธอได้อาบน้ำ เพื่อที่เธอจะสามารถฟื้นฟูความแข็งแกร่งและกำลังกายของเธอได้ นอกเหนือจากนั้น ฉันก็จะฝังเข็มให้เธอเช่นกัน อย่างกังวลไป! ภายใต้การแนะนำของฉัน มันจะไม่นานหรอกก่อนที่เธอจะกลายมาเป็นผู้เชี่ยวชาญคนหนึ่งได้!”

“คุณทำเรื่องนั้นให้ผมมาตลอดเจ็ดวันที่ผ่านมานี้เหรอครับ?”

เจอรัลด์รู้สึกซาบซึ้งใจจริง ๆ เมื่อเขาได้ยินประโยคนี้

อย่าลืมว่า ท่าทางของเขาตอนนั้นเมื่อเขาพบกับฟินน์เลย์ครั้งแรกนั้นก็ไม่ได้ดีมากเท่าไหร่ เมื่อคิดว่าชายชราคนนี้เต็มใจที่จะพยายามอย่างมากมายเพียงเพื่อช่วยเหลือเขาล่ะก็ ผู้ชายคนนี้เป็นกังวลเกี่ยวกับความเป็นอยู่ของเขาจริง ๆ

ฟินน์เลย์ไม่ใช่ปู่ที่แท้จริงของเขา แต่เจอรัลด์รู้สึกว่าเขาใกล้ชิดกับเขามากกว่า เมื่อเทียบกับปู่ของตัวเขาเอง

ขณะนี้ไม่มีอะไรที่เจอรัลด์ปรารถนาไปมากกว่าการดำเนินชีวิตไปตามความคาดหวังของฟินน์เลย์

ดังนั้นเจอรัลด์จึงอาศัยอยู่ในหมู่บ้านนั้นต่อไป โดยเรียนรู้ทักษะทุกประเภทจากฟินน์เลย์

ในชั่วพริบตา ก็ผ่านไปครึ่งปีแล้ว…

ในห้องลับของคฤหาสน์ตระกูลคลอฟอร์ดในนอร์ทเบย์

“เป็นไงบ้าง? ยังคงไม่มีอะไรเกี่ยวกับเจอรัลด์ใช่ไหม?”

ในช่วงหกเดือนที่ผ่านมา ดีแลนดูเหมือนจะแก่ลงกว่าเดิมมาก

ผมของเขากลายเป็นสีเทาไปแล้ว

ใบหน้าของยูเลียยังคงเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตาในทุก ๆ วัน

“นายท่าน ผมคุ้มกันนายน้อยตลอดทางไปยังจังหวัดซอลฟอร์ดในตอนนั้น อย่างไรก็ตามพวกเราถูกโจมตีในจังหวัดซอลฟอร์ด ผมยังอยู่ต่อหลังจากนั้นเพื่อคุ้มกันคุณคลอฟอร์ด และป้องกันเขาจากศัตรูของเรา ทั้งหมดที่ผมรู้ก็คือว่าเขาไปยังหมู่บ้านแห่งหนึ่งเพื่อตามหาชายชราคนหนึ่งที่มีนามสกุลว่าควิก คุณเควต้าบอกที่อยู่ของชายชราคนนั้นกับผม ผมจึงไปเยี่ยมสถานที่นั้นมาแล้วสองสามครั้งแต่บ้านหลังนั้นก็ไม่มีคนอยู่มานานแล้ว และก็ไม่มีร่องรอยของคุณคลอฟอร์ดว่าเคยอยู่ที่นั่นมาก่อนเลยครับ!”

แซคไม่ได้อยู่เฉยเลยตลอดหกเดือนที่ผ่านมา แต่แทนที่เขาเที่ยวค้นคว้าทวีปในการค้นหาเจอรัลด์ ในขณะที่ยังคงทำอย่างลับ ๆ ต่อไป

โชคไม่ดี สำหรับหกเดือนที่ผ่านมา เจอรัลด์ดูเหมือนจะหายสาปสูญไปโดยสิ้นเชิง

“ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของคุณ! ถ้าคุณเพียงแข็งแกร่งกว่านี้สักเล็กน้อย และมีอำนาจมากกว่านี้ในตอนนั้น ก็คงไม่มีความจำเป็นที่เขาต้องออกจากตระกูลของเราไปหรอก! พวกเราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเจอรัลด์เป็นหรือตายในตอนนี้!” ยูเลียกล่าวอย่างวิตกกังวล

เจสสิก้าก็ร้องไห้เช่นกัน ขณะที่เธอปลอบโยนแม่ของเธอ

“เจอรัลด์ทำทุกอย่างหายไป รวมถึงบัตรประจำตัวของเขา และไม่ต้องเอ่ยถึงความจริงที่ว่าไอ้ชั่วคนนั้น คอร์ด โมลเดลกำลังค้นหาเขาไปทั่วทุกที่หรอก! คุณคาดหวังให้เขาหลบซ่อนได้ยังไง? ใครจะไปรู้ บางทีเขาอาจตกไปอยู่ในมือของเขานานแล้วก็ได้?!”