บทที่ 885

“พี่ชาย!”

ทันทีทันใดนั้น เด็กสาวคนหนึ่งที่มัดผมหางม้าก็วิ่งออกมาจากครัในขณะที่ยังคงถือผักอยู่

เธอเห็นชายหนุ่มคนนั้นเริ่มถูกลูกค้าของพวกเขากลั่นแกล้ง

เข่นนั้นเธอจึงหยุดสิ่งที่เธอกำลังทำเอาไว้ก่อน ก่อนจะรีบร้อนวิ่งมาช่วยพี่ชายของเธอ

“ทำไมคุณถึงตีพี่ชายของฉันล่ะ?”

เด็กสาวคนนั้นพุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ด้วยสายตาแดงก่ำที่เต็มไปด้วยน้ำตา

“ทำไมพวกเราตีเขางั้นเหรอ? ฮึ่ม! ดูนี่สิ! เขาทำเสื้อผ้าฉันสกปรก! ร้านอาหารของพวกเธอเป็นบ้าอะไรกัน? เธอจ้างพนักงานเสริฟ์ที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอย่างเขาเช่นนี้ได้ไง? เขาแส่หาเรื่องเองในตอนนี้! ให้ตายเถอะ! บอกฉันมา ตอนนี้เธอจะทำยังไง? ถ้าเธอไม่ควักเงินมาจ่ายเป็นค่าชดเชยล่ะก็ เตรียมตัวเห็นร้านอาหารของเธอพังยับเยินได้เลย!”

ผู้หญิงคนนั้นกล่าวอย่างเย็นชา

“อย่าทุบร้านนี้เลยครับ! ได้โปรด! ผมขอร้องคุณ!”

เด็กหนุ่มคนนั้นร้องไห้ออกมา ขณะที่เขาหมอบคานอยู่แทบเท้าของพวกเขา

“พี่ชาย อย่าทำแบบนั้น!”

เด็กสาวคนนั้นกล่าวอย่างวิตกกังวล

เด็กสาวคนนั้นดูเหมือนว่าเธอจะอยู่ในวัยยี่สิบต้น ๆ เอง

เธอเป็นเด็กสาวที่ขยันและมีเหตุมีผล

นั่นจึงทำให้ทั้งหมดมันง่ายขึ้นที่จะรังแกครอบครัวเล็ก ๆ ที่น่าสงสารนี้ กลุ่มอันธพาลกลุ่มนี้จึงยิ่งก้าวร้าวมากขึ้นเมื่อพวกเรารู้แบบนี้

ผู้ชายด้านหลังแบร์ธโฮลด์จึงเริ่มคลายข้อต่อ และหักนิ้วของพวกเขา ขณะที่พวกเขาเตรียมตัวสำหรับการต่อสู้

ผู้คนที่นั่งอยู่รอบ ๆ พวกเขาก็เริ่มประหม่ากันขึ้นมาแล้ว มันชัดเจนว่าสองพี่น้องที่ยากจนเหล่านี้จะไม่ได้จากไปโดยไม่ถูกทุบตีแน่ ช่างน่าสงสาร

“เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงมีการต่อสู้กันล่ะ?”

ขณะนั้น

ชายหนุ่มคนหนึ่งที่สวมหมวกทรงหม้อตาลก็มาถึงด้านนอกบนรถจักรยานสามล้อไฟฟ้าพร้อมกับผู้หญิงคนหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าพวกเขาออกไปซื้อของบางอย่างเข้าครัวกัน

เมื่อผู้หญิงคนนั้นเห็นการทะเลาะที่กำลังเกิดขึ้นอยู่ด้านใน เธอจึงรีบกระโดดลงจากรถจักรยานสามล้อไฟฟ้า และบุกเข้าไปในร้านอาหาร

ในทางกลับกัน ชายหนุ่มที่อยู่ข้างนอกยังคงค่อนข้างใจเย็นและสงบนิ่ง เขาเหลือบมองไปที่กลุ่มคนด้านในร้านอาหาร ขณะที่เขาขนของออกพร้อมกับคาบบุหรี่ในปาก

“แม่ พวกเขาทำร้ายเขา!”

เด็กสาวคนนั้นรีบพูดขึ้นมา

“แม่ พวกเขาตีผม!” เด็กหนุ่มคนนั้น กล่าวขณะที่เขายังคงร้องไห้อยู่บนพื้น

“ฮันเตอร์ อย่ากลัว แม่อยู่นี่!”