บทที่ 916

ก่อนที่พวกเขาทั้งคู่จะทันได้โจมตี เจอรัลด์ก็หมุนเตะโดยเล็งไปที่หัวของพวกเขาทันทีที่พวกเขาเข้ามาใกล้พอ!

ในชั่วเวลาสั้น ๆ นั้น ลูกน้องโมลเดลทั้งคู่สามารถรู้สึกว่าดวงตาของพวกเขาแทบจะถลนออกมาจากกะโหลกของพวกเขาอยู่แล้ว ขณะที่พวกเขาบินถลาไปยังท้ายห้อง ตอนนี้พวกเขาทั้งคู่ก็หมดสติไปแล้ว!

“อะไรกัน?!” ทั้งเควนตินและเทรย์ตะโกนขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียงกัน สายตาของพวกเขาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ

ทั้งสองคนนั้นเป็นนักเรียนของตระกูลโมลเดล…พวกเขาล้มลงด้วยเพียงลูกเตะเดียวจริง ๆ หรือ? และก็มาจากเจอรัลด์ด้วย?!

ถ้าพวกเขาไม่ได้เห็นด้วยตาของพวกเขาเอง พวกเขาก็คงจะไม่เชื่อมันแน่ อย่างไรก็ตามทุกคนก็อยู่ที่นั่นกันเมื่อฉากนั้นเกิดขึ้น

เจอรัลด์กลายมามีสมรรถภาพสูงขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

“เช่นนั้นวันนี้มีโมลเดลแค่สี่คนเท่านั้นใช่ไหม? อืม ฉันคิดว่ามีแค่พวกนายสองคนเหลืออยู่เท่านั้น งั้นก็เข้ามาด้วยกันเลย!” เจอรัลด์กล่าวด้วยรอยยิ้มจาง ๆ บนใบหน้าของเขา

“การ์ด! เข้ามาในนี้ เร็วเข้า!” โนอาสั่ง ขณะที่เขารู้สึกว่าเหงื่อกำลังไหลอาบหน้าผากของเขา

อย่างไรก็ตาม ไม่มีใครเข้ามาเลย

เมื่อโนอาหันกลับไปมองเจอรัลด์อีกครั้งในที่สุด ใบหน้าของเขาก็ถึงกับซีดเซียวไปทันที เมื่อเขาเห็นรอยยิ้มเยาะบนใบหน้าของเจอรัลด์

“นาย…นายจัดการพวกเขาหมดแล้วใช่ไหม…? หรือนายฆ่าพวกเขาหรือเปล่า? ไม่ว่าจะยังไง ฉันหวังว่านายจะตระหนักเอาไว้ว่านายมายุ่งกับตระกูลโมลเดล! นายและคลอฟอร์ดคนอื่น ๆ อยากตาย หรือมีอะไรบางอย่างหรือไง? ลุงของเราจะทำลายครอบครัวของนายอย่างแน่นอนสำหรับเรื่องนี้!” คู่หูเควนตินและเทรย์ข่มขู่

แม้พวกเขาดูใจเย็น แต่เอาตามตรงทั้งสองคนก็รู้สึกกลัวมาก พวกเขาคงจะไม่ยกชื่อของคอร์ดขึ้นมาพูดหรอก ถ้าสถานการณ์ไม่ได้เลวร้ายมากขนาดนี้

“อนิจจา คอร์ดจะไล่ตามครอบครัวของฉันอย่างแน่นอนในตอนนี้! แค่นั้นแหละ ถ้าเขาได้ยินเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ตั้งแต่แรก แต่ท้ายที่สุดแล้ว ตราบใดที่ไม่มีผู้รู้เห็นพูดถึงมัน งั้นก็ไม่มีใครจะรู้ว่าฉันคือคนที่ฆ่าหลานชายคน หรือคนสองคนของเขาหรอก!” เจอรัลด์ตอบกลับ รอยยิ้มของเขากว้างขึ้น

“ไอ้สารเลวเอ้ย! หยุดเรื่องทั้งหมดนี้เดี๋ยวนี้ก่อนที่ฉันจะรายงานเรื่องพวกนี้ให้ลุงของฉัน! นายต้องการให้เขาปลดปล่อยความโกรธแค้นทั้งหมดของเขากับคลอฟอร์ดจริง ๆ ใช่ไหม?!” เควนตินคำรามอย่างโกรธแค้น

เพียงแค่นั้น เจอรัลด์จึงส่ายหัวของเขา

“นายไม่เข้าใจมัน ใช่ไหม? ทำไมนายถึงจะทึกทักเอาเองว่าพวกนายคนไหนที่อยู่ภายในห้องนี้จะสามารถออกไปได้โดยมีชีวิตอยู่อีกในคืนนี้?”