บทที่ 955

เมื่อเงยหน้าขึ้น เจอรัลด์ก็เห็นว่าเป็นเพื่อนร่วมงานหญิงอีกคนที่อยู่ทีมเดียวกันกับเขา

เมื่อเห็นว่าพวกเธอบังเอิญพบเขา ขณะที่พวกเธอกำลังมองหาที่นั่งเพื่อจะนั่งทานอาหารกัน เจอรัลด์จึงยิ้มพร้อมกับพยักหน้าให้ ขณะที่เขามองไปที่พวกเธอ

อย่างไรก็ตามไม่มีพวกเธอคนไหนดูเหมือนจะสนใจรอยยิ้มของเขาเยด้วยซ้ำ ความจริงแล้ว เพื่อนร่วมงานบางคนยังพบว่าตัวเองกำลังเอามือป้องปากด้วยความขบขันกันขณะที่พวกเธอพูดขึ้นมา “ช่างน่าประหลาดใจอะไรอย่างนี้! คุณไม่รู้อะไรเลยจริง ๆ ใช่ไหม? ทำไมคุณถึงตัดสินใจทานอาหารที่นี่ แทนที่จะเป็นสถานที่อื่น ๆ ล่ะ?”

หลังจากพูดไปแบบนั้น พวกเธอก็เพียงหันหลังกลับจากไปกัน

ไม่กี่วินาทีต่อมา หนึ่งในเพื่อนร่วมงานก็พูดขึ้นมา “ฮะ? เฮ้ ดูนั่นสิ! คุณโยซอนและคุณสวิฟต์หนิ! ไงคะ!”

ทันทีที่พวกเธอเห็นควินแลน อารมณ์ของพวกเธอก็เปลี่ยนไปในทันที พวกเธอยิ้มให้ ขณะที่พวกเธอโบกมือให้เขากัน

“ช่างบังเอิญอะไรอย่างนี้ครับ! ทำไมคุณไม่นั่งกับพวกเราล่ะ? ถ้าผมรู้ว่าคุณจะมาทานอาหารกันที่นี่ ผมก็คงจะเชิญพวกคุณทั้งหมดมาด้วยกันแล้วอย่างแน่นอน!” ควินแลนกล่าวด้วยรอยยิ้มสดใส

“ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ ถ้าพวกเราจะนั่งด้วย?” เพื่อนร่วมงานหญิงสองสามคนถาม

อย่างไรก็ตาม ท้ายที่สุดพวกเขาทั้งหมดจึงลงเอยด้วยการนั่งอยู่โต๊ะเดียวกัน โดยพูดคุยและหัวเราะในหมู่กันเอง

แม้เจอรัลด์รู้ดีว่าเขาเป็นคนไม่สำคัญ เมื่ออยู่ต่อหน้าควินแลน แต่เขาก็ไม่ต้องการจะติดต่อกับเพื่อนร่วมงานของเขามากขนาดนั้นอยู่ดี ท้ายที่สุดแล้ว การเป็นมิตรกับพวกเขาก็ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของภารกิจของเขา

เจอรัลด์เพียงหวังว่าเขาจะสามารถพบกับทิวลิปได้ในเร็ว ๆ นี้

เมื่อการประชุมช่วงบ่ายสิ้นสุดลงในเวลาต่อมา เจอรัลด์ก็เตรียมสอนชั้นเรียนแรกของเขา เมื่อเข้ามาในชั้นเรียน เจอรัลด์ก็เห็นว่ามีนักศึกษามากกว่าสามสิบคนอยู่ในชั้น ถึงอย่างนั้นคนที่เป็นที่สนใจมากที่สุดในหมู่พวกเขาทั้งหมดก็ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากทิวลิป

แต่การวางตัวของเธออย่างเดียว ก็ทำให้ใครก็ตามที่เห็นเธอรู้ได้ในทันทีว่าเธอเป็นหัวหน้าของชั้นเรียน

เนื่องจากการบรรยายครั้งแรกเป็นบทเรียนที่จำเป็นต้องทำการทดลอง เจอรัลด์จึงพานักเรียนของเขาไปยังห้องปฏิบัติการ เพื่อที่พวกเขาจะได้สังเกตตัวอย่างกันที่นั่น เขาคิดว่ามันจะเหมาะสมสำหรับพวกเขาที่จะได้สังเกตสิ่งต่าง ๆ อย่างใกล้ชิด เนื่องจากหัวข้อที่เขากำลังจะสอนนั้นค่อนข้างเป็นหัวข้อที่สำคัญมากในหลักสูตรชีววิทยา

ด้วยความรู้สึกตื่นเต้นที่พวกเขาจะไม่ต้องอยู่แต่ในชั้นเรียน นักเรียนจึงรีบคว้าสมุดบันทึกของพวกเขา และตามเจอรัลด์ออกไป

“ฮ่าฮ่า! ฉันสงสัยว่าเธอสังเกตเห็นหรือไม่ว่าอาจารย์ที่หล่อเหลาคนนั้นดูเหมือนจะสนใจในตัวเธอทิวลิป!” หญิงสาวคนหนึ่งหัวเราะในระหว่างทางไปยังห้องปฏิบัติการ ขณะที่เธอจับมือของทิวลิปไว้