บทที่ 962

“เป็นยังไงบ้าง?” เจอรัลด์ถาม

“เอิ่ม อาจารย์ที่เอาช่วงเวลาเรียนห้องปฏิบัติการของพวกเราไปจากเราถูกทุบตีน่ะครับ! คุณโยซอนกำลังเดือดร้อนอย่างมากในตอนนี้! ท้ายที่สุดแล้ว เขาก็ไปทำให้นายน้อยของตระกูลไลท์เบิร์นต้องขุ่นเคืองใจ! หากคุณไม่รู้นะ นายน้อยตระกูลไลท์เบิร์นอยู่ภายใต้การปกป้องของกองกำลังใต้ดิน!” สเปคกี้อธิบาย

เมื่อได้ยินแบบนั้น เจอรัลด์ก็มองไปข้างหน้าและเห็นควินแลนถูกคนกลุ่มหนึ่งที่แต่งกายด้วยชุดสูทสีดำรุมล้อมเอาไว้ มาร์จอรีและอาจารย์หญิงคนอื่นสองสามคนก็อยู่ที่นั่นเช่นกัน พวกเขาทั้งหมดแข็งทื่ออยู่กับที่ด้วยความตกใจกลัว

“พวกเรายังไม่จบนะ!” หนี่งในผู้ชายชุดดำตะโกนขึ้น ขณะที่เขาถลึงตามองควินแลน ควินแลนเองก็ดูเหมือนจะมีรอยตบอย่างชัดเจนอยู่หลายรอยบนแก้มของเขา

ขณะที่อธิการบดีของมหาวิทยาลัยยังคงพยายามที่จะทำให้สถานการณ์สงบลง ควินแลนก็เช็ดเลือดสออกจากแว่นตาของเขาก่อนจะพูดเยาะเย้ยขึ้นมา “ไม่เป็นไรครับ อธิการบดี แค่ให้ผมโทรออก และทุกอย่างก็จะได้รับการจัดการเอง”

“ฮึ่ม! เชิญเลย! มาดูกันว่าคุณจะโทรเรียกใครมา!” ผู้ชายคนนั้นพูดเยาะเย้ยอย่างโกรธแค้น

เมื่อส่ายหัวของเขา จากนั้นควินแลนก็หยิบโทรศัพท์ออกมาก่อนจะกดหมายเลขโทรออก

เมื่อเห็นว่าควินแลนยังคงมั่นใจอย่างไร มาร์จอรีก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงความรู้สึกมั่นใจอยู่ในใจของเธอ

คนอื่นก็เริ่มตื่นเต้นมากขึ้นเช่นกัน ควินแลนจะโทรเรียกใครมากัน?

“รู้ไหม ฉันได้ยินมาว่าคุณโยซอนมาจากเขตเมืองทาลโก้!”

“ฉันก็ได้ยินเรื่องเดียวกันนี้เหมือนกัน! จากสิ่งที่ฉันรู้นะ คนโหดเหี้ยมทุกรูปแบบอาศัยอยู่ที่นั่น!”

“จริงด้วย! พูดถึงเรื่องนั้น พ่อของฉันเล่าให้ฉันฟังว่ามีกองกำลังหนึ่งที่ทรงอำนาจอยู่ในเขตเมืองทาลโก้ที่ยังมีอาณาเขตในเมืองเฮฟเวินลีอีกด้วย! คุณโยซอนอาจกำลังโทรเรียกใครบางคนจากกลุ่มนั้นมาที่นี่หรือเปล่า?”

“อืม ความเป็นไปได้ ก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้!”

ตลอดช่วงเวลายี่สิบนาทีต่อมา นักเรียนที่มีความรู้กว้างขวางมากก็ยังคงคุยเกี่ยวกับเหตุการณ์นี้จนกระทั่งในที่สุด พวกเขาสองสามคนก็ชี้ออกไปนอกหน้าต่างใกล้ ๆ ก่อนจะตะโกนขึ้นมา “ฮ เฮ้! ดูข้างล่างนั่นสิ!”

ขณะที่นักเรียนที่เหลือมองออกไป พวกเขาก็ถึงกับช็อกที่เห็นรถหรูสีดำอย่างน้อยร้อยคันกำลังขับมาทางมหาวิทยาลัย เมื่อรถเหล่านั้นหยุดลง พวกเขาก็รุมล้อมบริเวณนั้นเอาไว้โดยสิ้นเชิง

ตามมาหลังจากนั้น บอดี้การ์ดในชุดสูทดำหลายคนก็เริ่มลงมาจากรถ ก่อนจะเดินไปยังทางเดินที่ทุกคนอยู่กันในเวลานี้อย่างรวดเร็ว