บทที่ 982

“มาร์จอรี คุณมาได้เวลาพอดีในวันนี้! คุณจะมีโอกาสได้เห็นเจ้านายใหญ่ในเมืองเฮฟเวินลีแล้ว!”

ควินแลนก็กำลังตั้งหน้าตั้งตารอสำหรับช่วงเวลานี้เช่นกัน

มาร์จอรียืดผมของเธอ ขณะที่เธอถาม “ตามสิ่งที่คุณเพิ่งพูด มันดูเหมือนราวกับว่าคุณไม่เคยพบเขามาก่อนหน้านี้เลยใช่ไหมคะ?”

“แน่นอนว่าไม่ครับ! แม้แต่พ่อของผมก็เคยเห็นเขาครั้งเดียวจากไกล ๆ มีเฉพาะหัวหน้าของเขตเมืองทาลโก้เท่านั้นที่เคยติดต่อโดยตรงกับเขา!” ควินแลนตอบกลับ ขณะที่เขายิ้มให้

สำหรับเจอรัลด์ เขาได้สังเกตการณ์กองกำลังใหญ่ทั้งหมดจากด้านล่างเวทีมาตลอด ตอนนี้เขาก็เกือบจะสังเกตการณ์ทุก ๆ กองกำลังที่นี่เสร็จแล้ว

เจอรัลด์ได้เผชิญหน้าและต่อสู้กับปรมาจารย์หลายคนในช่วงหกเดือนที่ผ่านมานี้หรือมากกว่านั้น

อย่างไรก็ตาม นับตั้งแต่บางคนพยายามวางแผนลอบโจมตีไวร่าในคืนก่อน เจอรัลด์ก็รู้สึกแล้วว่าคนกลุ่มนี้ต่างก็ไม่ได้ธรรมดากันเลย

ดังนั้นเจอรัลด์จึงไม่รีบที่จะลุกยืนขึ้นและก้าวออกไปข้างหน้าโดยไม่รู้หรือค้นพบรายละเอียดที่แน่ชัด

แต่ในเวลานี้ เจอรัลด์ได้รู้เห็นความแข็งแกร่งและความสามารถของพวกเขาแล้ว

ตอนนี้เจอรัลด์จึงรู้สึกมั่นใจ และแน่ใจในใจแล้ว

เช่นนั้น ทำไมเขาถึงจะจำเป็นต้องแอบซ่อนต่อไปล่ะ ถ้าอย่างนั้น?

เจอรัลด์ลุกขึ้นทันทีในเวลานี้

“เอ๋?!”

“ให้ตายเถอะ! ครูคะ ทำไมคุณถึงลุกขึ้นกระทันหันล่ะ?” ทิวลิปถามด้วยความประหลาดใจ

จูเลียตก็เหลือบมองเจอรัลด์เช่นกันก่อนจะพูดด้วยความรังเกียจ “นี่ไม่เกี่ยวกับนาย รีบนั่งลงเร็ว มิอย่างนั้น แม่จะหัวเสีย และเธอก็อาจจะไล่นายออกไปด้วยซ้ำ!”

เพื่อนที่แสนดีของจูเลียตก็พูดโพล่งขึ้นมาเช่นกันด้วยความดูถูก “ใช่แล้ว! นายแค่ต้องการ ก้าวก่ายในทุกเรื่องสินะ นายมันน่าอับอายขายหน้ามาก!”

เจอรัลด์ขยับกล้ามเนื้อและกระดูกของเขาเล็กน้อย

แทนที่จะตอบพวกเธอ เขาเพียงเดินไปยังเวทีทันที

“เขา…เขาบ้าไปแล้วเหรอ?”

“สมองของคน ๆ หนึ่งจะเสียไป หลังจากเป็นคนไร้ประโยชน์มาเป็นเวลานานหรือเปล่า?”

เพื่อนที่ดีของจูเลียตยังคงพูดต่อไป

“นายท่าน!” ผู้คนจากรอลยัล ดราก้อน กรุ๊ป และเขตเมืองทาลโก้ลุกขึ้นยืนและโค้งคำนับต่อหน้าเขากันเป็นกลุ่มใหญ่

“อะไรกัน?!”

ทุกคนถึงกับตะลึงงันไปตาม ๆ กัน ขณะที่พวกเขาเห็นฉากนี้

ปากของจูเลียตกำลังอ้าค้างกว้างเช่นกันเพราะเธอประหลาดใจมาก