บทที่ 987

“พวกหนูทำอะไรกันบนเกาะนี้ล่ะ? พวกเขาบังคับให้หนูอยู่ที่นี่หรือเปล่า?” เจอรัลด์อยากจะรู้เพิ่มเติม

เจอรัลด์ยังเริ่มสงสัยว่าผู้คนจากพระราชวังจิตวิญญาณได้ฆ่าพ่อแม่ของเด็กเหล่านี้และฉกตัวพวกเขามาอีกด้วยซ้ำ

“นายน้อยเจอรัลด์ คุณคิดมาเกินไปแล้ว พวกเราช่วยชีวิตเด็ก ๆ เหล่านี้ และเลี้ยงดูพวกเขาเอง!” ผู้อาวุโสคนหนึ่งกำลังยืนอยู่ข้างหลังเจอรัลด์

เขาสวมชุดคลุมสีดำ แต่ไม่ได้ปิดใบหน้าของเขาไว้

เขาเดินมาหาและลูบหัวเด็กหญิงตัวน้อยเบา ๆ อย่างอ่อนโยน “เด็กน้อย คราวหน้าอย่าทานของว่างแบบนี้อีก เข้าใจไหม?”

“ค่ะ คุณปู่เวลสัน คุณอยากทานขนมปังกรอบเหมือนกันหรือเปล่า?” เด็กหญิงตัวน้อยถาม

“ไม่ล่ะ ขอบใจนะ หนูทานมันได้เลย อย่าลืมทำการบ้านของหนูให้เสร็จหลังจากนั้นด้วยล่ะ ถ้าเฮสกี้และพวกผู้ชายรังแกหนูอีก หนูต้องมาบอกฉันนะ!”

“ขอบคุณค่ะ คุณปู่เวลสันและพี่ชาย หนูไปก่อนนะคะ!” เด็กหญิงหยิบขนมปังกรอบและวิ่งจากไป หลังจากเธอพูดขอบคุณ

“คุณเป็นใครครับ?” เจอรัลด์เหลือบมองผู้อาวุโสคนนั้นและถาม

“มันเป็นเวลาเพียงแค่เดือนเดียวเท่านั้น เจอรัลด์ คุณจำผมไม่ได้แล้วเหรอ?” ผู้อาวุโสคนนั้นยิ้ม

“ผมจำคุณได้แล้วตอนนี้! คุณคือคนที่ขอให้คิงส์แมนผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสี่มาติดตามผมไปทั่ว!”

“ผมชื่อเวลสัน ฟรีด ทุกคนบนเกาะแห่งนี้เรียกผมว่านายท่านเวลสัน!” เวสันยิ้ม ขณะที่เขาส่ายหัวของเขา

“ผมกำลังมองหาคุณอยู่ คุณพูดว่าคุณจะพาผมไปพบใครบางคน ผมอยู่ที่นี่มานานแล้ว คุณควรปล่อยให้ผมได้เจอกับคน ๆ นั้นแล้วหรือเปล่า?” เจอรัลด์รู้สึกโกรธ

“ผมเชื่อว่าคุณได้ทานอาหารพวกนั้นมาหนึ่งเดือนแล้วตอนนี้ ผมบอกได้เลยว่าพลังงานที่เจือปนในร่างกายของคุณได้ถูกขจัดไปแล้วอย่างสิ้นเชิงด้วยความช่วยเหลือของราชาโสม วันนี้ผมจึงมาที่นี่เพื่อพาคุณไปพบกับเขา!” เวสันยิ้ม “เชิญก่อนเลย เจอรัลด์!”