บทที่ 101 อดกลั้นหัวเราะเอาไว้ไม่ได้

บทที่ 101 อดกลั้นหัวเราะเอาไว้ไม่ได้

“คุณชายแย่แล้ว!”

เห็นเพียงอาทิตย์ยืนตะลึงอยู่ที่ระเบียงชั้นสิบเอ็ดจ้องมองลงมา

ในเรื่องนี้จักรชัยยังคงไม่รู้สึกอะไร สอดมือเข้าไปในกระเป๋าของเขาและเดินมาหาอย่างช้าๆและถาม

“ว่าไง?”

ท่าทางที่เหมือนเมฆลอยอยู่บนท้องฟ้า มองดูเท่ไม่เบา

แต่ไม่ถึงสองนาที จักรชัยก็อดไม่ได้ที่จะแสดงสีหน้าออกมา

“เหอะ”

เสียงเยาะเย้ยส่งขึ้นมาจากชั้นล่าง

ถ้าไม่ใช่เพราะหูที่ดีของจักรชัย เดาว่าคงฟังไม่ออก

จักรชัยตบหัวอาทิตย์โดยไม่รู้ตัวและสาปแช่ง

“ใครใช้ให้นายมาอยู่ตรงนี้ ตอนนี้เป็นไง เป็นไง?”

สมควรตาย ไม่ง่ายกว่าจะมาถึงชั้นที่สิบเอ็ด คิดว่ามีโอกาสที่จะหนีได้

ตอนนี้มันกลายเป็นเรื่องเพราะอาทิตย์ เขาก็ตกเป็นเป้าแล้ว

คิดเรื่องนี้ในใจ ไม่นานเสียงที่น่ารังเกียจก็ดังมาถึงชั้นล่าง

"จักรชัย โอ๋ ไม่ใช่ตอนนี้เป็นคุณชายของตระกูลหัสบดินทร์ ไม่เจอกันนาน พวกเราก็ไม่ต้องซ่อนแล้ว”

ในเมื่อไม่สามารถซ่อนได้ ทำได้แค่เจอกันแล้วล่ะ

"จำรัส รอให้ดี คุณชายอย่างฉันจะลงไปหา”

ยังไงถ้าเขาไม่ลงไปจำรัสก็ต้องส่งคนขึ้นมา เขาจะทำตัวเองเสียหน้าทำไมกัน

เมื่อความคิดนี้เกิดขึ้นในใจจักรชัยก็เดินลงมาทีละก้าว

“ไม่ใช่ คุณชาย พวกเรา ... ”

"เหอะ ลูกน้องยังไงเป็นลูกน้องจริงๆ เป็นคุณชายที่ฉลาด"

การประชดเรื่องนี้ไม่สามารถบรรยายได้ อาทิตย์ไม่สามารถรับได้ เขาจึงวางแผนที่จะโต้กลับ

คิดไม่ถึงจักรชัยจะพูดขึ้นก่อน

“จำรัส นายก็แค่หมาคอยเฝ้าจับตามองตัวหนึ่ง อย่าหยิ่งยโสเกินไป"

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ จักรชัยเห็นท่าทางโกรธของจำรัส

อิอิ ฉันชอบเห็นนายดูเหมือนอยากจะตีฉันแต่ทำไม่ได้

จักรชัยครุ่นคิดบางอย่างและรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็ลึกขึ้น

“มีอะไรเหรอ? ยังอยากลงมืออีกเหรอ”

หลังจากถูกยั่วยุอยู่หลายครั้งจนโมโห

ยิ่งไปกว่านั้นจักรชัยที่ถูกเหยียบอยู่ใต้เท้าของเขามาตลอด ตอนนี้จำรัสยิ่งไม่สบอารมณ์

นี่มัน ตระกูลของจักรชัยเพิ่งปรากฏ เขาดีดนิ้วใส่คนของเขา

เห็นได้ชัดว่านี่คือการยั่วให้ลงมือ

อาทิตย์คุ้นเคยกับสถานการณ์มาก่อนดังนั้นเขาจึงตัดสินใจ

“คุณชายหนีไปเถอะ”

เอาเถอะ นี่เป็นคำพูดที่จริงใจ

แต่นี่ชั้นสิบเอ็ด ชั้นบนสุดของโรงพยาบาล นายจะให้ฉันซ่อนตัวได้ยังไง?

จักรชัยจับหน้าผากของเขาด้วยมือของเขาพูดอย่างหมดหนทาง

“อาทิตย์ ฉันคุณชาย ไม่ใช่พระเจ้า ไม่สามารถขึ้นไปบนสวรรค์ได้"

ตามคำพูดของจักรชัย อาทิตย์ก็ตอบสนองในที่สุด

ตอนนี้เขาสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน ไม่มีทางออกสำหรับคุณชาย

แต่ว่า กลุ่มคนชั้นล่าง...

แต่เดิม อาทิตย์กังวลเล็กน้อยว่าคนที่จำรัสส่งมาจะขึ้นมา

คิดไม่ถึงในขณะนี้ มีร่างหนึ่งพุ่งออกมาต่อหน้าชายทั้งสอง

“ไอ้หน้าหนวด นายกำลังทำอะไร?"

จำรัสพูดด้วยความโกรธจริงๆและเหมือนจะหายใจไม่ออก

แน่นอนว่าความรู้สึกของจักรชัยไม่ผิด

ไอ้หน้าหนวดที่เรียกว่าเป็นลูกน้องโดยตรงของภาสกร จำรัสไม่สามารถจัดการได้

ใช่แล้วภาสกรคือใคร? จะกล้าที่จะวางชีวิตของเขากับจำรัสได้อย่างไร

เมื่อคิดได้แล้ว จักรชัยไม่แม้แต่จะคิดเรื่องนี้

เรื่องวกไปวนมายังไงก็หนีไม่พ้นภาสกรได้ เมื่อคุณหันกลับมาลุงหยวนมาแล้ว

ตอนที่จักรชัยกำลังคิดเรื่องทั้งหมดอยู่ ก็มีเสียงรถตำรวจดัง