ตอนที่ 102
บทที่ 102 สิ่งหนึ่งย่อมข่มอีกสิ่ง
October 28, 2026
บทที่ 102 สิ่งหนึ่งย่อมข่มอีกสิ่ง
“คุณชายน้อย คุณ ฮะฮะฮ่า... ”
อาทิตย์จับท้องของเขาหัวเราะอย่างหนักจนเขาไม่สามารถยืดตัวได้
"ว่าไง?"
เมื่อรู้สึกว่ามีบางอย่างอยู่บนใบหน้าของเขา จักรชัยอดไม่ได้ที่จะลูบดู
เหนียวๆนุ่มๆเหมือน...
"ฮ่า ๆ ๆ ๆ "
เสียงหัวเราะของอาทิตย์ดังขึ้นเรื่อย ๆ แม้แต่คนที่อยู่ข้างนอกก็ยังถูกดึงดูด
เมื่อเห็นคนรอบข้างชี้มา จักรชัยก็ทำอะไรไม่ถูก
ถ้าเป็นประโยคเมื่อกี้ของอาทิตย์ จักรชัยอาจไม่รู้สึกอะไร
แต่หลังจากฟังสิ่งที่ผู้คนพูดในตอนนี้เช่นบ้านไม่มีจะกิน หิวตายเหมือนผี ฯลฯ จักรชัยก็รู้สึกแล้ว
เพียงแค่อาศัยความรู้สึกเหนียวในมือของเขา ก็รู้ว่านี่คือเมล็ดข้าวที่ติดอยู่บนใบหน้าของเขาจริงๆ
“อาทิตย์”
ดีจริงอาทิตย์ เห็นฉันน่าเกลียดแล้วไม่เตือน แถมยังทำให้คนหันมามองอีก
ช่างยอดเยี่ยมมาก ช่วยก็ไม่ช่วย ยังมายิ้มอีก
จักรชัยพูดเสียงดังและตะโกนใส่ จนทำให้อาทิตย์นิ่งไปด้วยความงุนงง
โชคดีที่เขายังไม่โง่และตอบสนองในที่สุด
“พวกนายและก็พวกนายรู้ไหมว่าเขาคือ... ”
ก่อนที่เขาจะพูดคุณชายตระกูลหัสบดินทร์ออกมาเสียงของอาทิตย์ก็หายไป
เมื่อจักรชัยรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ขณะที่เขากำลังจะเงยหน้าขึ้น เสียงอันสง่างามก็ดังขึ้น
“ดีจริง นายอาทิตย์ เห็นคุณชายของตัวเองเป็นแบบนี้แล้วยังไม่รีบช่วยเช็ด แถมยัง..................”
“คุณหญิงตระกูลหัสบดินทร์ ผมผิดไปแล้ว”
ในแวดวง คุณหญิงตระกูลหัสบดินทร์ผู้มีชื่อเสียงสูงส่ง อาทิตย์เคยพบเพียงครั้งเดียว
ส่วนว่าทำไมตอนนั้นถึงพบ อาทิตย์ลืมไป แต่มันไม่ใช่เรื่องดีแน่นอน
“หือ ผิด?”
เสียงเยาะเย้ยเล็กน้อยและเมื่อมองดูผู้คนรอบ ๆ แยกย้ายกันไป คุณหญิงตระกูลหัสบดินทร์ก็ส่งเสียงเย็นเยียบและเดินเข้าไป
จักรชัยกำลังจะก้าวไปช่วย แต่ตอนนี้มือของเขาสกปรกอยู่
คิดไม่ถึงทันทีที่หยิบกระดาษ คุณหญิงตระกูลหัสบดินทร์ก็อยู่ตรงหน้าเขาแล้ว
จักรชัยเหมือนจะยื่นก็ไม่ใช่จะนั่งก็ไม่เชิง ใบหน้าของเขาเหมือนทำอะไรไม่ถูก
คุณหญิงตระกูลหัสบดินทร์เป็นคนลำเอียง ดูใจจืดใจดำกับอาทิตย์ แต่สำหรับจักรชัยก็ถือว่าไม่เลว
ทันทีที่เห็นเขายืนอยู่ เธอก็ตบที่ข้างๆ พูดอย่างอ่อนโยน
"จักรชัย รีบมานั่งตรงนี้กับแม่"
เมื่อพูดจบก็นิ่งไป สายตากวาดไปที่อาหารที่จักรชัยกำลังกินอยู่
“เหอะ ฉันคิดว่าหัวหน้าหรัณย์ไม่อยากทำงานอีกแล้ว เอาของพวกนี้มาให้คุณชายกิน”
คำพูดเสียงไม่ดังเกินไป แต่อาทิตย์เกร็งทั้งตัว
เขามองไปทางคุณหญิงตระกูลหัสบดินทร์โดยไม่รู้ตัว
ไม่มองยังดีกว่า เพียงแค่มองพริบตาเดียวเขาก็กลายเป็นนกถูกล่า
“อาทิตย์ตัวดี พูด นายใช่ไหมให้คุณชายกินของสิ่งนี้?”
ถูกต้องในใจของคุณหญิงตระกูลหัสบดินทร์ หัวหน้าหรัณย์ไม่มีทางต่อต้านเธอ
แต่ตอนนี้ในฉากนี้ต่อหน้าตัวเอง คนที่น่าจะเป็นคนก่อเหตุมากที่สุดน่าจะเป็น อาทิตย์
พูดจริงๆ อาทิตย์แค่หัวเราะกับตัวเอง จักรชัยหวังว่าคุณหญิงตระกูลหัสบดินทร์จะไม่ดุเขามากกว่านี้
แต่เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ จักรชัยก็กลัวว่าคุณหญิงตระกูลหัสบดินทร์จะโกรธและทำร้ายอาทิตย์
อดไม่ได้ เขาจับมือคุณหญิงตระกูลหัสบดินทร์และเรียกเบาๆ
"แม่"
เพียงคำเดียวก็ทำให้คุณหญิงตระกูลหัสบดินทร์รู้สึกทุกข์ใจ
เธอตบมือของจักรชัยทันทีและพูดปลอบ
"ไม่ต้องห่วง จักรชัย แม่จะตัดสินใจให้เอง"
เมื่อได้ยินคำพูดของคุณหญิงตระกูลหัสบดินทร์ใบหน้าของจักรชัยก็กลายเป็นสีดำ
เขาแอบร้องไห้อยู่ในใจและในวินาทีถัดมาเขาก็สัมผัสถึงดวงตาที่เศร้าของอาทิตย์ที่พุ่งเข้ามา
ความหมายชัดเจน โปรดอย่าทำร้ายฉันนะคุณชาย