บทที่ 29 ความสัมพันธ์

บทที่ 29 ความสัมพันธ์

เมื่อตระหนักว่าน้ำทิพย์ไม่ได้ตามเขามาอีกครั้ง จักรชัยจึงทำได้เพียงหันกลับและเดินไปข้างหน้าน้ำทิพย์ ปิดกั้นการมองเห็นของเธอในตอนนั้นเขาก็เห็นประกายน้ำตาในดวงตาของเธอ

“ยังคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้อยู่อีกเหรอ?” จักรชัยปลอบใครไม่ค่อยเป็น ตอนนี้ทำได้เพียงหาสาเหตุ

น้ำทิพย์ส่ายหน้า แต่สายตาไม่ได้มองไปที่จักรชัยเอาแต่มองไปยังทางที่อลินดาและคนอื่นๆหายไป ปากสีแดงถูกเธอกัดจนเป็นรอยแดง

จักรชัยเหลือบมองไปที่ห้องแถวอย่างครุ่นคิด เห็นได้ชัดว่าสถานที่แห่งนี้กำลังจะถูกรื้อถอนแต่ยังคงมีไฟสว่างอยู่ดูเหมือนว่ายังมีบางอย่างซ่อนอยู่ในนั้น

แต่ทั้งหมดนี้มันเกี่ยวข้องอะไรกับน้ำทิพย์?

“คุณชาย ฉันอยากคิดเรื่องบางอย่างคนเดียว ร่างกายของนายเพิ่งจะฟื้นตัว ควรรีบกลับไปพักผ่อน วันนี้ต้องโทษฉันที่ลากนายมาจนดึก” น้ำทิพย์หน้าแดงอายอย่างมากจนไม่กล้าแม้แต่จะมองไปที่จักรชัย

“ไม่เป็นไร ด้านหน้านี้ก็เรียกรถได้แล้วฉันกลับเองได้แล้ว เธอผู้หญิงคนเดียวก็รีบกลับบ้านเถอะ”

หลังจากพูดจบเขาก็โบกมือ หยุดความคิดน้ำทิพย์ที่คิดจะตามเขาต่อไปและเดินห่างออกไปไกลขึ้น อย่างรวดเร็ว

จักรชัยจะปล่อยให้ผู้หญิงคนเดียวเดินอยู่ข้างนอกอย่างวางใจได้ไงกัน ยิ่งไปกว่านั้นท่าทางของน้ำทิพย์ในตอนนี้ไม่ค่อยดีนัก แต่เขากลัวว่าถ้าเขายังอยู่ที่นี่อยู่จะยิ่งทำให้น้ำทิพย์กดดัน ดังนั้นเขาจึงใช้ประโยชน์จากความประมาทของเธอและใช้เส้นทางเล็กอ้อมมาอยู่ด้านหลังของน้ำทิพย์

มองดูน้ำทิพย์เดินไปที่แถวบ้านนั้น จักรชัยเดินตามเธอไปอย่างเงียบๆ

นี่ควรเป็นเขตเมืองที่เก่าแก่ที่สุด ในยุคปัจจุบันการรื้อถอนและสร้างใหม่เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

เนื่องจากการรื้อถอนพื้นที่นี้รวมถึงถนนจึงถูกตัดไฟทั้งหมด จักรชัยตามหลังน้ำทิพย์อย่างระมัดระวัง เกรงว่าจะส่งเสียงทำให้เธอสังเกตเห็น

ภายใต้การสังเกตการณ์ของจักรชัย น้ำทิพย์เดินเข้าไปในบ้านหลังเดียวที่เปิดไฟขณะเดียวกันก็มีเสียงแหลมดังออกมาและยังมีเสียงแก้วแตก

“แกกลับมาได้เวลาดีจริงๆ ซ่อนตัวดูพวกเขาจากไปถึงกล้าจะออกมาใช่ไหม? ฉันคิดว่าแกต้องการเข้ามาเก็บศพของพวกเราสินะ!”

ประตูบ้านไม่ได้ปิดลง จักรชัยยืนอยู่ในความมืดและสามารถมองเห็นข้างในได้ เขาเห็นผู้หญิงแต่งตัวเรียบง่ายนั่งอยู่บนเก้าอี้ ใบหน้าของเธอค่อนข้างคล้ายกับน้ำทิพย์อยู่ไม่น้อย

หรือว่าผู้หญิงคนนี้จะเป็นแม่ของน้ำทิพย์หรือไง?

แต่เท่าที่จักรชัยรู้น้ำทิพย์กลับมาจากเรียนที่ต่างประเทศเธอก็ไปเข้าโรงเรียนระดับสูงในประเทศ ไม่เช่นนั้นเขาจะเป็นเพื่อนร่วมชั้นกับภาสกรได้อย่างไร?

ครอบครัวที่สามารถจ่ายค่าเล่าเรียนแพงๆได้ไม่ควรมีลักษณะเช่นนี้!

เฟอร์นิเจอร์ด้านในดูเก่าแก่มองดูแล้วไม่มีที่สมบูรณ์สักอย่าง สิ่งเดียวที่สามารถวางของได้ก็คือโต๊ะที่มีกระดาษแปะไว้ ด้านบนยังมีเทียนที่กำลังจุดไฟอยู่ซึ่งตอนนี้เหลืออยู่ครึ่งแท่งแล้ว เป็นแหล่งกำเนิดเดียวของไฟในบ้าน

“ฉันก็เพิ่งจะมาที่นี่ พวกเขามาทำไมไม่โทรแจ้งตำรวจล่ะ?” น้ำเสียงของน้ำทิพย์สั่นเล็กน้อย

“ยังจะแจ้งตำรวจ ตำรวจพวกนั้นอยากให้เราออกไปจากที่นี่เป็นเพราะตัวซวยอย่างแกพ่อแกกับฉันถึงตกอยู่ในสภาพนี้!” หญิงคนนั้นยกมือขึ้นและตีไปที่น้ำทิพย์อย่างแรง

น้ำทิพย์ไม่หลบปล่อยให้เธอตี จักรชัยที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดแทบจะทนไม่ไหวและรีบออกไป แต่นี่เป็นเรื่องส่วนตัวของน้ำทิพย์แถมเขาไม่ต้องการให้เธอรู้ มองเห็นที่ผู้หญิงคนนั้นตีไปไม่กี่ครั้งก็หยุดลง เขาก็ทำได้เพียงสังเกตการณ์อยู่ที่เดิมเท่านั้น

“ยังจะนิ่งอยู่ทำไม? เอาเงินมาสิ ไม่เอาเงินมาจะรอให้ฉันกับพ่อแกอดตายหรือไงห้ะ!”