บทที่ 39 รักษา

บทที่ 39 รักษา

บนเตียงผู้ป่วย ท่อออกซิเจนและเครื่องมือเหล่านั้นบนร่างกายของน้ำทิพย์ถูกถอดออกแล้ว แต่สีผิวยังคงซีดอยู่ บนไหล่เผยบาดแผลภายนอกที่

กลายเป็นแผลเป็น มองดูแล้วมันดูน่ากลัวเป็นพิเศษ

จักรชัยวางมือของน้ำทิพย์ ไว้ข้างใบหน้าของตนเอง เวลาผ่านไปหลายวัน มีเพียงนาทีนี้ เขาถึงรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ยังมีชีวิต

"เลือดคลั่งในสมองได้ทำความสะอาดจนเกลี้ยง คนไข้ก็จะค่อยๆฟื้นสติ อัตราการรอดชีวิตมากกว่า 40%ขึ้นไป"

ยิ่งเห็นความหวังมากยิ่งขึ้นเรื่อยๆ

จิตใจของจักรชัยก็ค่อยๆโล่งใจ แพทย์เยอรมันก็ยังอธิบายข้อควรระวังบางประการแก่พยาบาลที่ดูแลน้ำทิพย์

พูดกับจักรชัยสักพักแล้วก็ออกไป

รอบการผ่าตัดล่าสุดจึงกำหนดในคืนนี้ นี่เป็นความท้าทายอย่างยิ่งสำหรับแพทย์เหล่านี้ ยังไงซะก็การผ่าตัดที่ยากลำบากเช่นนี้ิดำงานการติดต่อกันหลายวัน ไม่ใช่คนทั่วไปที่จะสามารถทนรับไหว

เมื่อทุกคนออกไป จักรชัยมองไปที่หญิงสาวที่อยู่บนเตียงผู้ป่วยอย่างเงียบๆ เนิ่นนาน ถึงจึงส่งเสียงถอนหายใจออกมา

"ถ้าหากว่าเอาคืนวันนั้นกลับมา ผมก็จะแก้ไขเรื่องพวกนี้ คุณก็คงจะไม่นอนอยู่ตรงนี้ใช่ไหม? ยังสามารถยิ้มได้สดใสกว่าแสงอาทิตย์เหมือนเมื่อก่อน เอาใจใส่อ่อนโยนต่อผมโดยไม่มีเหตุผล"

คำพูดเหล่านี้ก็ไม่รู้ว่าพูดให้ตนเองฟัง หรือว่าพูดให้น้ำทิพย์ฟัง เพียงแต่ไม่มีเสียงลอยออกมาหลังจากนั้น

พยายามข่มความขมขื่นในใจ ปล่อยมือของเธอ ปลายนิ้วของน้ำทิพย์ค่อยๆยกขึ้นมา

จักรชัยด้วยเกรงว่าตนเองจะตาฝาด รีบดูอย่างละเอียดอีกครั้ง ขยับจริงๆด้วย ลูบใบหน้าของเธออย่างตื่นเต้น กลับเป็นมือที่เปียกชื้น

ชี้แจงเรื่องในโรงพยาบาลอย่างชัดเจน จักรชัยเดินไปยังย่านเล็กๆที่อยู่ละแวกโรงพยาบาล เห็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเฝ้าอยู่หน้าประตู เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยไม่มีปัญหา อดไม่ได้ที่จะพยักหน้าด้วยความพอใจ

"สวัสดีครับ รบกวนเปิดประตูให้หน่อย ผมมาที่นี่เพื่อเช่าบ้าน!"

จักรชัยไม่สามารถเข้าได้หากไม่มีกุญแจของประตูใหญ่ ทำได้เพียงให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยช่วยเปิดให้หน่อย แต่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ดูแลประตูกวาดสายตามองเขา และโบกมืออย่างไม่สบอารมณ์

"คุณว่าที่นี่เป็นตลาดขายผักหรอ ไม่มีบ้านราคาถูกให้คุณเช่า เดินตามถนนเส้นนี้ไปจนสุด ที่นั่นมีย่านคนทั่วไป!"

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยนี้

มองดูชุดที่จักรชัยสวมอยู่ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่สามารถเช่าที่นี่ได้ แม้ว่าให้เข้าไปก็เสียเวลา ดังนั้นเพียงบอกเขาย่านอื่นที่มีค่าเช่าราคาถูก

ถึงแม้ว่าสายตาที่มองคนของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ แต่ร้ายดีก็ยังสุภาพเล็กน้อย จักรชัยกระพริบตา แล้วขอให้เขาเปิดประตูต่อไป เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยนั้นก็ถูกเขาทำให้รำคาญ ลงทะเบียนข้อมูลพื้นฐานแล้ว ก็ปล่อยเขาเข้าไป

"พูดกับคุณดีๆ คุณก็ไม่ฟัง ต้องเข้าไปให้ตนเองพบว่าไม่มีความสุข！"

จักรชัยส่ายหัวไม่ได้สนใจเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนนี้อีกต่อไป เดินไปยังที่อยู่ที่ให้ไว้ในโทรศัพท์

ห้านาทีต่อมา ชายร่างอ้วนคนหนึ่งที่มีความรู้สึกเหมือนทั่วร่างกายมีชีวิตชีวาปรากฏตรงหน้าของจักรชัย กลิ่นน้ำหอมที่ฉุน ทำให้จักรชัยจามติดกันถึงสามครั้ง

"เป็นนายใช่ไหมที่บอกว่าต้องการเช่าบ้าน!" ผู้ชายคนนั้นทั้งพูด ทั้งประเมิน

จักรชัยด้วยสายตาดูถูก

"อืม!"

ถูจมูกอย่างไม่สบายใจ จักรชัยไม่อยากจะนึกภาพ บ้านที่เช่าจากผู้ชายแบบนี้จะเหมาะกับคนที่อาศัยอยู่รึเปล่า เขารู้สึกสับสนชั่วขณะ