บทที่ 58 แม่ใหญ่

บทที่ 58 แม่ใหญ่

ตอนที่พ่อใหญ่กำลังรู้สึกกังวลใจ ก็ได้ยินเสียงส่งมา

และประเด็นคือ จักรชัยได้ปรากฏตัวแล้ว

พูดมาก ถ้าไม่ใช่เพราะถูกขัดขวาง เขาจะปล่อยพ่อแม่ตัวเองถูกเหยียบย่ำแบบนี้ได้ยังไง

“ตำรวจมาแล้ว.......”

สำหรับเสียงชายหนุ่มที่ส่งมามันน่าฟังมากๆ

คนที่วอนหาเรื่อง ก็ต้องมีนิสัยเป็นของตัวเอง

คนอื่นเขายังไม่กลัวเลย แค่กลัวตำรวจอย่างเดียว

ดั่งที่คาด จักรชัยเอ่ยพูดแบบนี้ขึ้น ทำให้สายตาของทุกคนจับจ้องไปยังที่นั่น

และพ่อใหญ่แม่ใหญ่กลับรู้สึกคุ้นเคยกับเสียงๆนั้น จึงได้ถือโอกาสหลุดพ้นจากการขัดขวางของผู้หญิงคนนั้น จากนั้นก็รีบเดินออกมา

"จักรชัย，จักรชัย……"

สีหน้าของแม่ใหญ่ดูซีดขาว เวลาที่เขาเห็นจักรชัย สีหน้าของเขาดูเหมือนตื่นเต้น

ทั้งสองจึงรีบเดินไปตรงทางเดิน ตรงกลางมีเครื่องจักรอยู่หลายๆเครื่อง

ทีแรกก็แค่ยื่นตั๋วให้ก็พอ แต่วันนี้กลับถูกพนักงานเก็บตั๋วพวกนั้นดักทางไว้

ทำให้เห็นอย่างชัดเจน ถ้าไม่ใช่เพราะว่าฐานะที่ตัวเองมี พวกเขาก็คงอยากจะไปช่วยชายหนุ่มคนนั้น

และวันนี้ ชายหนุ่มก็ได้โทรหาคนอื่นแล้ว จากนั้นก็คงจะมีคนเข้ามาช่วยเร็วๆนี้ ทั้งสองจึงอยากจะถ่วงเวลาไว้

"พวกคุณ......"

ปกติแม่ใหญ่เป็นคนที่ใสสื่อ เรื่องบางอย่างจึงไม่สามารถมองออกได้เหมือนพ่อใหญ่

"คือว่า รบกวนพวกคุณหลีกทางหน่อย"

จากนั้นก็มองไปยังทั้งสองนั้นที่กำลังขวางทางอยู่ จากนั้นแม่ใหญ่ก็เอ่ยพูดขึ้นก่อน

ไอ้โง่

จากนัยน์ตาของทั้งสองคน จักรชัยสามารถดูออกว่าพวกเขากำลังดูถูกอยู่

ให้ตายเถอะ

พูดตามตรง ถ้าไม่ใช่เพราะว่าวันนี้พ่อแม่ของตัวเองพึ่งจะมาถึง จักรชัยก็ไม่อยากมีเรื่องเยอะ เขาก็อยากจะโทรหาใครบางคนแล้ว

และตอนนี้ เขาครุ่นคิดไปสักพัก จึงจะสามารถคิดออก

"ลุงหยวน เทิดไทและยศพล……"

ขณะที่พูด จักรชัยก็ได้ควักการ์ดใบดำออกมาจากกระเป๋า

การ์ดนี้พ่อแม่เลี้ยงของเขาคงจะดูไม่ออก แต่จักรชัยรู้ดี สองคนนี้ที่ได้ต้อนรับผู้โดยสารทุกวัน ไม่มีทางที่จะไม่รู้ว่ามันคืออะไร

เป็นการ์ดที่เป็นแค่สิบใบในโลก ฉันจะดูว่าแกจะไม่ยอมปล่อยคนอีกหรือไง

ทั้งใบหน้าของทั้งสองจึงแปรเปลี่ยนไป จักรชัยก็ได้เอาการ์ดดำเก็บเข้าไปในกระเป๋า

"ยังนิ่งเฉยอยู่ทำไม? ปล่อยคน"

คนที่ขายตั๋ว ทีแรกก็กำลังจะเดาว่าจักรชัยคือใคร พวกเขาจึงหยุดชะงักไป

เขามีทั้งการ์ดดำ แล้วยังมีความสัมพันธ์กับตระกูลหัสบดินทร์......

สองคนนี้คิดไปทั้งนานกลับคิดไม่ออก กลับถูกจักรชัยทำให้สะดุ้งตกใจ

"อ่อ ได้ๆๆๆ"

จากนั้นพอเห็นสีหน้าที่ดูไม่พอใจของจักรชัย ทั้งสองก็ไม่กล้าคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอีก จึงรีบปล่อยคนไป

พอพวกเขาถูกปล่อย จึงได้วิ่งพุ่งมาหาจักรชัย แล้วร้องไห้น้ำตาคลอขึ้นมา

"จักรชัย แม่ยังนึกว่าจะไม่ได้เจอลูกสักอีก"

"แม่ครับ ทำไมถึงได้พูดอะไรแบบนี้ล่ะ"

"ผมยังหนุ่ม และต้องอายุยืนกว่าแม่อยู่แล้ว"

ทีแรกก็เตรียมตัวที่จะรับกระเป๋าเดินทางมา เมื่อกี้พอแม่วิ่งมาหาเขาแบบนี้ จักรชัยก็จึงทำได้เพียงรับเธอไว้ก่อน

พ่อใหญ่ที่อยู่ข้างๆเห็นฉากๆนี้ ก็ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ กลับทำเสียงในลำคอไปหนึ่งที

นี่มันก็เกินไปหรือเปล่า จักรชัยอดไม่ได้ที่จะวิ่งพุ่งไปหาพ่อใหญ่แล้วพูดขึ้น

"พ่อ ทำอะไรเนี่ย?"

ทำเล่นหูเล่นตา นี่ยังเป็นพ่อของเขาอีกไหม?

ในใจจึงได้เอ่ยคำๆนี้ออกมา จักรชัยก็อยากจะบอกอะไรบางอย่างออกมา

นึกไม่ถึงว่าแม่ใหญ่กลับผลักเขาออก

"ทำไม?"

เขามองแม่ใหญ่ด้วยความตื่นเต้น มือไม่รู้ว่าจะไปไว้ไหน จักรชัยจึงถามขึ้นอย่างเต็มปากเต็มคำ