บทที่ 60 ของปลอม

บทที่ 60 ของปลอม

ได้ยินคำพูดของคนขับอยู่ตรงหน้า แม่ใหญ่ที่กำลังสังเกตมองภายในรถ ตอนนี้จึงรู้สึกประหม่าขึ้นเล็กน้อย

จักรชัยตระหนักถึงเรื่องนี้และรีบพูดขึ้นทันที

"พ่อแม่ผ่อนคลายตัวเองหน่อยเถอะ มันไม่มีอะไรเลย เหมือนเดินอยู่บนพื้นเรียบ"

"ดีๆ"

ทั้งคู่รู้สึกโล่งใจหลังจากได้ยินคำพูดของจักรชัย

รถในเมืองไม่ต้องเอาไปเทียบกับบ้านนอก แน่นอนว่าต้องนิ่มกว่าอยู่แล้ว แม่ใหญ่ที่ขี้กลัวก็ได้จับที่นั่งไว้แน่นๆ และไม่ยอมปล่อย

หลังจากที่รถขับไปสักพัก คนๆนี้ก็มองไปรอบๆ

เช่นเดียวกับเด็กๆ ที่ไม่ได้หยุดพักเลย

"คุณหนอคุณ........"

ชายคนนั้นคุยกับจักรชัยอย่างดี แต่เขาไม่รู้ว่าแม่ใหญ่คนนั้นเห็นอะไร เขาจึงจับแขนเขาและเขย่า

นี่ทำให้จักรชัยรู้สึกตกใจไปทั้งคู่ จากนั้นก็มองพวกเขาด้วยสายตาที่เป็นห่วง

สุดท้าย ถ้าไม่หันไปมองยังดี พอหันไปมองก็รู้สึกตกตลึง

เขาก็ได้มองทิวทัศน์ต่างของเมืองไปกับแม่ของเขา นี่ไม่ใช่ว่าเกิดเป็นพ่อใหญ่ ก็ต้องแข่งกันดูดีหรอ

"ของปลอม"

จักรชัยกล่าวด้วยความรังเกียจ เมื่อคำพูดฟังนั้นไม่น่าสนใจ

"แม่คนพวกนั้นแต่งหน้ากันหมด ตัวเองแล้วดูไม่ดีขนาดนั้น"

"แต่งหน้า?"

ความสงสัยฉายผ่านดวงตาและดวงตาของแม่ใหญ่จึงเปล่งประกายขึ้น

ก็ถูกต้อง ผู้หญิงคนนั้นไม่รักสวยรักงาม ยิ่งไปกว่านั้น แม่ยังต้องหัวแก้วหัวแหวนของพ่ออีก

“ จักรชัยเหรอ? คนที่เอ่ยจากปากของคุณ มันทำให้คนสวยได้ใช่ไหม?”

เมื่อพูดจบ แม่ใหญ่ก็มองตัวเองด้วยหางตาอย่างละเอียด

"คุณ……"

เห็นฉากนี้ พ่อเฒ่าจึงรู้สึกปวดหัว

“ มันทำให้ฉันต้องทำให้คุณเสียคน”

เขาเอามือกรีดจมูกของภรรยา(แสดงถึงการลงโทษ) และชายคนนั้นก็ตะโกนขึ้น

"ฉันจะพบคุณในภายหลังโดยไม่ต้องดูว่านี่คือที่ไหน"

ต้องบอกว่าพ่อใหญ่ยังชำเลืองมองคนขับ

"ลุงไม่ต้องกังวลฉนวนกันเสียงบนรถ ดีฉันไม่ได้ยินที่คุณพูด"

เอ่อ

พ่อใหญ่ไม่รู้จะพูดอะไร จึงเหลือบตามองคนขับ

พวกนายน่ารำคาญจริงๆ สายตาที่เฉียบคมจริงๆ

"เหอะ"

ทางแม่ใหญ่คนนั้นได้ยินคำพูดของคนขับ เธอก็พูดด้วยเสียงเย็นชา พร้อมกับทำปากจู๋

“ คุณอายุเยอะป่านนี้แล้วยังทำเรื่องตลกอีก ไม่กลัวว่าจักรชัยจะรู้สึกตลกหรอไง”

เธอพูดออกมาแบบนี้ เมื่อที่จะทำให้พ่อใหญ่ดีใจ

“ จักรชัยไม่ขำผมหรอกใช่ไหม”

พวกเขาไม่ต้องสนใจพ่อใหญ่ แม่ใหญ่ก็ได้พูดกับจักรชัย

"ถูกๆๆ"

จักรชัยพยักหน้าอย่างมีเหตุผล กระทั่งพูดว่า

"ผมรู้สึกอิจฉาความสัมพันธ์แบบนี้ของพ่อแม่จริงๆ"

ในเมืองมีผู้หญิงที่ที่ให้ความสำคัญกับเงินตราเกินไป อย่างเช่นหยางลี่

จักรชัยไม่ได้พูดในส่วนที่เหลือ แต่เขากลับดูแปลกๆ

“จักรชัยมีอะไรเหรอ?”

พ่อใหญ่รู้สึกถึงชายคนนั้นผิดปกติ จึงถามขึ้นทันที

"ไม่มีอะไร"

"จะไม่มีอะไรได้ยังไง ว่ามาเถอะ"

ท่าทางที่สิ้นหวังของลูกชาย ในแววตาของพ่อใหญ่ทำให้ภายในใจรู้สึกเจ็บปวด

"พอเถอะ ลูกโตแล้ว มีอะไรก็ต้องซ่อนไว้บ้าง อย่าสอดรู้สอดเห็นได้ไหม"

สุดท้ายก็มีแค่แม่ที่เข้าใจ ที่มีจิตใจระเอียดรอบคอบ

แค่มองก็รู้ว่าลูกลำบากใจ แม้กระทั่งหาทางออกให้เขา

“ ใช่ครับ พ่อ”

"หึ"

แต่เดิมพ่อใหญ่คนนี้เป็นคนใจดีอยู่แล้ว แต่ตอนนี้เขาถูกคนอื่นมาทำร้ายจิตใจ ก็ต้องไม่มีความสุขเป็นเรื่องธรรมดา

จึงทำสีหน้าหน้าดื้อรั้น จริงๆแล้วเขาก็ไม่โกรธ