บทที่ 77 น่าสมเพช

บทที่ 77 น่าสมเพช

หลังจากคำพูดนี้จบไป จักรชัยก็ตบไปที่หน้าของยาม

“จักรชัย”

พวกพ่อใหญ่สองสามีภรรยาหนาวจนเสียสติไป

จนกระทั่งได้ยินเสียงทะเลาะของจักรชัยกับยามส่งเข้าไปในหูของพวกเขา จึงค่อยๆ ตอบสนองกลับมา

ตอนแรกอยากจะทักทาย แต่พอยืนอยู่นานเกินไป ปากก็ชาไปแล้ว

รอให้สักพักปากถึงจะพอขยับได้บ้าง แต่นึกไม่ถึงเลยว่าจะมีฉากนี้ปรากฏอยู่ต่อหน้าต่อตา

นี่ยังเป็นลูกชายของตัวเองอยู่ไหม ? ทำอยู่ดีๆ ก็ไปตบคนเข้าล่ะ ?

พวกพ่อใหญ่สองคนเป็นคนที่ซื่อตรง ยอมให้ตัวเองเสียเปรียบเพื่อไม่ให้เกิดเรื่องวุ่นวาย

เมื่อตอนนี้ได้เห็นฉากนี้ก็พลอยหวาดกลัวไปด้วย

ทั้งสองคนตะโกนเรียกไปหนึ่งคำ แล้วรีบวิ่งไป

“จักรชัย ทำไมคุณถึงไปต่อยคนล่ะเนี่ย ?”

แม่ใหญ่จับมือที่แดงของจักรชัย ในดวงตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

ส่วนพ่อใหญ่เมื่อได้เห็นแล้วก็รู้ดีว่าจักรชัยลงมือไปหนักขนาดไหน จากนั้นจึงได้ยิ้มอย่างรู้สึกผิดให้กับยาม

“วัยรุ่นอารมณ์ร้อนง่าย คุณใจเย็นๆ หน่อยนะ......”

“ใจเย็นๆ”

จริงๆ แล้ว ถ้าหากพวกพ่อใหญ่สองคนไม่เข้ามา เพียงแค่ตัวตนของจักรชัย ยามก็ไม่กล้าทำอะไรเขาแล้ว

แต่ว่าในตอนนี้สองคนนี้ก็ได้มาแล้ว

หึ ตัวเองตบคนที่มีตัวตนไม่ได้ แล้วจะจัดการพวกคนอนาถาไม่ได้หรือยังไงวะ

เมื่อในใจคิดแบบนี้ ทันใดนั้นยามก็ระบายความโกรธทั้งหมดไปที่ตัวพ่อใหญ่

“เพี้ยะ” หนึ่งเสียง ฝ่ามือของยามทิ้งลงไป ตบจนพ่อใหญ่มึน

“เป็นอย่างไรบ้าง สบายไหม ใจเย็นๆ ?”

“พ่อ......”

“ตาเฒ่า......”

ขณะที่ยามแอบรู้สึกสดชื่น ก็มีสองเสียงส่งออกมา เขาถึงกับงงงวย

ตัวเองได้ยินไม่ผิดใช่ไหม ?

ชายที่มีบัตรสีดำที่มีจำนวนจำกัดหนึ่งในสิบใบบนโลกกลับมาเรียกคนอนาถาว่าพ่อ

เมื่อกลับไปคิดดู ยามก็รู้ว่าปัญหาเกิดจากอะไร

ถ้าเมื่อกี้ตัวเองรอบคอบสักนิด อาจจะสังเกตเห็นความผิดปกติไปแล้ว

เพียงแค่จุดที่ชายคนนั้นพุ่งเข้ามาหาเรื่องตัวเองก็น่าจะสังเกตได้แล้ว

ตัวเองกับเขาไม่มีเรื่องบาดหมางกัน แล้วทำไมเขาถึงต้องมาตบตัวเองด้วย ?

สิ่งที่พิสูจน์ได้คือ ตัวเองทำให้เขาขุ่นเคืองไม่เรื่องใดก็เรื่องหนึ่ง

เช่น สามีภรรยาคู่หนึ่งที่อยู่ข้างหน้านี้

ฝีเท้าของยามถอยหลังอย่างไม่มั่นคง ยามคิดว่าตัวเองต้องตายแน่ๆ ตัวเองมาถึงจุดสิ้นสุดของการเป็นยามแล้ว

“อันนี้ ผม.......”

“คุณอะไรวะ”

เขาไม่เอ่ยปากซะยังกว่า เมื่อเอ่ยปากแล้วจักรชัยก็จะนึกถึงฉากเมื่อกี้ขึ้นมา

คุณพ่อมีอายุขนาดไหนกันแล้ว เขาลงมือทำได้อย่างไร

เมื่อคิดแบบนี้ในใจ ดวงตาของจักรชัยก็ยิ่งแดงมากขึ้น เขาโกรธจนอยากจะฆ่าคนแล้ว

“ให้ตายเถอะ”

จักรชัยกำกำปั้นแน่น แล้วกัดฟันกรอด

“จักรชัย......”

ตอนแรกแม่ใหญ่ยังคงโอดครวญแทนผู้ชายของตัวเอง แต่ทันใดนั้นก็รู้สึกว่ามือของตัวเองหนักขึ้น

เมื่อเงยหน้าขึ้นมองลูกชายตัวเองก็ไม่รู้ว่าย้ายสามีมาใกล้มือของเธอตั้งแต่ตอนไหน แล้วตอนนี้กำลัง.......

ไม่รอให้แม่ใหญ่คิดต่อไป ในไม่ช้าก็มีเสียงโอดครวญของยามดังมาจากอีกด้านหนึ่ง

“ขอโทษครับ ผม ผมผิดไปแล้ว......”

“ผิดไปแล้ว ?”

จักรชัยพูดราวกับว่าได้ยินเรื่องตลกขบขัน

“คุณผิดไปแล้ว คุณรู้ตัวด้วยเหรอ ?”

“ก่อนหน้านี้ก็ขวางพ่อแม่ของฉันไว้ข้างนอก แถมยังตบคนอีก ทำไมคุณไม่ไปอยู่บนฟ้าซะเลยล่ะ”

จักรชัยพูดไปคำหนึ่งก็ตบไปครั้งหนึ่ง เลือกลงมือเฉพาะจุดที่ไม่เป็นอันตราย