ตอนที่ 79
บทที่ 79 คู่รักที่มีใจให้กันตั้งแต่เยาว์วัย
October 22, 2026
บทที่ 79 คู่รักที่มีใจให้กันตั้งแต่เยาว์วัย
นึกถึงตัวเอง ก็ยังคงเป็นคู่รักที่มีใจให้กันตั้งแต่เยาว์วัยกับอลินดา แต่สุดท้าย......
พูดได้เพียงแค่ว่า ทุกๆ อย่างบนโลกมันยากที่จะคาดเดาได้ ทุกๆ มันเปลี่ยนไปได้อย่างง่ายดาย
สำหรับเรื่องของอลินดา จักรชัยไม่อยากจะไปสนใจเลยสักนิด แต่เธอมาหาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ส่วนจักรชัยเองก็ลืมเรื่องพวกนั้นไม่ได้เลย
ตราบใดที่ตัวเองคิดถึงมันขึ้นมา มันก็จะเต็มไปด้วยความแค้น
ผู้หญิงของตัวเองมาหาตัวเองเพื่อเอาเงินครั้งแล้วครั้งเล่า แล้วแอบไปอยู่กับผู้ชายคนอื่น......
ทุกๆ ครั้งที่นึกถึงเรื่องพวกนี้ จักรชัยก็ยิ่งจะใจแข็งกับอลินดามากขึ้น
จนถึงตอนนี้การปรากฏตัวของอลินดา นอกจากจะเพิ่มความเกลียดชังแล้ว มันก็ไม่มีประโยชน์อะไรเลย
“คุณนั่งอยู่บนเก้าอี้นี้ทั้งคืนเลยนะ”
รู้ไว้ด้วยว่าขนาดยามเป็นผู้ชายแท้ๆ อยู่ข้างนอกสักพักก็ไม่ไหวแล้ว นี่แค่ก่อนเที่ยงคืนนะ
ยิ่งไปกว่านั้นอลินดาต้องอยู่จนถึงหลังเที่ยงคืน แถมยังเป็นผู้หญิงที่อ่อนแอด้วยสิ
ทั้งคืนแบบนี้ไม่ตายก็ต้องพิการกันไปครึ่งหนึ่ง
แต่มันจะเป็นอะไรไป ในเมื่อจักรชัยต้องการแกล้งเธอ
ถ้าหากอลินดารู้ตัวดีสักหน่อย ก็ไม่ควรมีความคิดว่าโชคดีที่เขายังรักเธอ
แต่ในความเป็นจริงแล้ว จักรชัยก็ประเมินความหน้าด้านของใครบางคนต่ำเกินไป
นอกจากอลินดาจะไม่รู้ตัวแล้ว ยังจะหลงตัวเองอีกด้วย
ดูเอาสิ ตอนที่ได้ยินคำพูดของจักรชัย เธอก็ดันคิดไปว่าตัวเองยังมีโอกาส
ทันใดนั้นก็ใช้ทักษะในการอ่อยคนอื่นอีกแล้ว
เสื้อผ้าที่ไหล่ถูกดึงลง เผยให้เห็น......
จากนั้นคนก็ขยับเข้ามาแล้วจับจ้องมองจักรชัยแล้วพูดขึ้น
“หูย คุณอย่าทำแบบนี้สิ”
“จริงๆ แล้วยังชอบฉันอยู่ แต่......คุณไม่กลัวว่าฉันจะเป็นหวัดแล้วคุณจะรู้สึกเจ็บใจเหรอ ?”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ อลินดาก็ใช้มือวาดวงกลมบนหน้าอกของจักรชัย
พูดว่าหน้าด้านมากแค่ไหนก็ยิ่งหน้าด้านมากแค่นั้น
อดคลื่นไส้อยู่ในใจ แล้วค่อยๆ ดึงมือของอลินดาลงแล้ว จากนั้นก็พูดอย่างเย็นชาว่า “อลินดา คุณคิดว่าผม จักรชัย เป็นไอ้โง่ใช่ไหม ? หือ ?”
“ฉัน......”
“อยากจะเป็นแฟนของผมก็ได้ งั้นคุณก็ต้องชดใช้ความผิดที่คุณเคยทำไว้ด้วย”
จักรชัยทำหน้าเย็นชา แล้วพูดอย่างไร้อารมณ์
“จักรชัย ฉัน......”
ต่อไป ไม่ว่าอลินดาจะร้องขอด้วยเสียงออดอ้อนมากแค่ไหน จักรชัยก็ยังแสดงออกด้วยสีหน้าเช่นเดิม
แม้ในท้ายที่สุดเขาก็เริ่มหมดความอดทน
“นั่งอยู่ที่นี่ทั้งคืน ไม่เช่นนั้นก็ออกไปซะ”
จักรชัยชี้นิ้วไปที่ประตูใหญ่ แล้วพูดประโยคนี้ออกมาอย่างโมโหมาก
ตอนแรกเมื่อออกจากบ้านอารมณ์ก็ยังดีอยู่ แต่ว่าตอนนี้......
เมื่อเผชิญกับใบหน้ากับคนที่ตัวเองเกลียดมานาน อารมณ์ของจักรชัยก็ไม่สามารถดีขึ้นมาได้
เขาหันหลังจากไปโดยไม่ได้ลังเลอีก
ในตอนนี้อลินดายอมรับแล้ว
“คุณอย่าโกรธเลยนะ ฉันจะนั่งก็ได้”
เธอยังคงละโมบโลภมากเช่น โลภจนไม่สนใจแม้แต่ชีวิต
รู้ดีว่าถ้าอยู่ข้างนอกทั้งคืนไม่ตายก็พิการไปครึ่งหนึ่ง แต่เธอก็ยัง......
“ถ้าเห็นด้วยก็ไปนั่งซะสิ”
จักรชัยจงใจแสร้งพูด ส่วนในปากก็ยิ้มอย่างเหยียดหยาม
“ช้าขนาดนี้คุณจะทำให้ใครดู หรือว่าต้องการหักหลังผมแล้วไปอ่อยผู้ชายคนอื่นอีกแล้วล่ะ”
“ฉัน......”
สีหน้าของอลินดาแดงระเรื่อ มือซ้ายจับมือขวาไว้แล้วพูดขึ้น
“จักรชัย คือฉันอยู่ข้างนอกคนเดียวแล้วฉันกลัว คุณสามารถ......”
“ไม่ได้”
จนถึงตอนนี้แล้วยังจะมาเล่นด้วยวิธีอื่น จักรชัยก็นับถืออลินดาแล้ว