ตอนที่ 84
บทที่ 84 มีความสุขบนความทุกข์ของผู้อื่น
October 22, 2026
บทที่ 84 มีความสุขบนความทุกข์ของผู้อื่น
“ทะนงตัว”
จักรชัยหูดี ได้ยินสิ่งที่รงทองพูดอย่างชัดเจน หัวเราะเสียงดัง
“ทะนงตัว กินเป็นอาหารได้ไหม?”
“เอ่อ”
รงทองหมดคำพูด นี่แตกต่างจากคนในตระกูลหัสบดินทร์ที่ตัวเองเคยพบมาก่อน
เมื่อพูดถึง ตระกูลหัสบดินทร์ ตั้งแต่หัวหน้าครอบครัวไปจนถึงคนรับใช้ ไม่มีสักคนที่ไม่ทะนงตัวเลย
สมัยก่อน รงทองโชคดีที่จับได้พี่เลี้ยงคนหนึ่ง ซึ่งเป็นสาวสวยด้วย
เดิมทีตัวเองยังไม่อยากลงมือทำเธอ ให้คนดูแลให้ทั้งอาหารเครื่องดื่มเป็นอย่างดี เตรียมรอถึงเวลาที่คนของตระกูลหัสบดินทร์มาแล้ว ตัวเองจะได้แลกเปลี่ยนผลประโยชน์อะไรเสียหน่อย
ไม่คาดคิดว่า เมื่อสาวสวยคนนี้ได้ยินว่า ตัวเองถูกหลอกใช้ ก็ไม่สนใจอะไรเลย ไม่กินไม่ดื่มเป็นเวลาสามวันเต็มๆ
ความทะนงตัวเช่นนี้ ทำให้พวกรงทองไม่มีวิธีอื่นเลย
ตระกูลหัสบดินทร์มีความพยาบาทมาก รงทองรู้ดี ถ้าสาวสวยได้ตายที่นี่ ถ้าอย่างนั้นพวกตัวเองก็จบสิ้นกันหมด
จนปัญญา ไม่มีทางเลือกอื่น พวกเขาก็ต้องส่งคนกลับไป ถึงได้รอดพ้นจากหายนะ
ทุกคนต่างบอกว่าเป็นคนที่ลี้ภัยสุดขอบฟ้าทั้งหมด แต่ใครก็ต้องยอมก้มหัวให้กับสองสลึง
มีบางเรื่อง พวกเขารู้สึกว่า ไม่คุ้มค่าที่ต้องยอมเอาชีวิตเข้าแลก
อย่างเช่นจักรชัย ที่เขาต้องการจัดการ คือหัวหน้าตัวเอง ไม่ใช่ตัวเขาเสียหน่อย ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องทำอะไรเขา
เพราะยังไง เมื่อเทียบกับตระกูลหัสบดินทร์แล้ว ตระกูลสุนทรวรรณถือเป็นอะไร
เมื่อรงทองเข้าใจสิ่งนี้ ยิ่งรู้ดีว่า ตามฐานะของจักรชัยแล้ว คราวนี้ตระกูลหัสบดินทร์จะต้องมาเร็วกว่านี้แน่นอน
ดังนั้น แม้ว่าจักรชัยจะอดอาหาร ก็ไม่เป็นไร เรื่องราวที่คล้ายกับครั้งที่แล้ว จะไม่เกิดขึ้นแน่นอน
แต่จะรู้ได้ไงว่าในตอนนี้......
ส่ายหัวอย่างจนปัญญา รงทองอดไม่ได้ที่จะพูดพึมพำ
“หรือว่าคนในตระกูลหัสบดินทร์จะใจเสาะ เพียงแค่ฝึกฝนลูกน้อง จึงแกล้งทำเท่านั้น?”
เอาล่ะ รงทองพูดได้เสียงเบามาก แต่ดูเหมือนว่าเขาจะลืมเรื่องที่จักรชัยหูดีไปแล้ว
“แกล้งทำ?”
พูดซ้ำอย่างสงสัย จักรชัยพูดด้วยความคลางแคลงใจ
“ทำไม?”
ตามด้วยคำพูดนี้ของจักรชัย รงทองเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นที่นี่ในเมื่อก่อน ให้จักรชัยฟัง
ไม่คาดคิดว่า ทันทีที่คำพูดของเขาสิ้นสุดลง ก็ได้ยิน จักรชัยหัวเราะเสียงดัง
“เป็นอะไร?”
ปฏิกิริยาของจักรชัย เกินเหตุมากเกินไป รงทองสะดุ้งตกใจโดยตรง
สุดท้าย ในวินาทีต่อมา ก็เห็นจักรชัยมือกุมหน้าผากไว้ แสร้งทำเป็นจำใจ แล้วพูดว่า
“เพื่อน นายคิดผิดแล้ว”
พูดถึงตรงนี้ หยุดนิ่งไปสักครู่ กระดิกนิ้ว
หลังจากที่รงทองชิดหัวเข้าใกล้ จักรชัยก็พูดตะโกนใส่หูของเขา
“ข้าเพิ่งถูกรับกลับมาที่ตระกูลหัสบดินทร์ไม่นาน ตระกูลหัสบดินทร์มีอะไร ข้าไม่รู้”
“อะไรนะ?”
ไม่คาดคิดเลยว่าจะเป็นแบบนี้ รงทองพูดติดอ่าง
“แล้วตกลงนายนับว่าเป็นคนของตระกูลหัสบดินทร์ไหม?”
“นับ จะไม่นับได้อย่างไร?”
กลัวว่ารงทองอารมณ์จะเปลี่ยน จักรชัยตอบกลับอย่างรวดเร็ว
เลอะเทอะ นี่มันเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับชีวิตของตัวเองนะ จะไม่เร็วได้ยังไง?
หลังจากที่ตอบกลับคำนั้น จักรชัยถึงได้พูดอย่างสงสัย
“ไม่ใช่นะ วันนี้ฉันเพิ่งได้เจอกับท่านปู่ตระกูลหัสบดินทร์ พวกนายก็รู้แล้ว พูดตามเหตุผลแล้ว ข่าวไวมากเลย ทำไมถึงไม่รู้เรื่องที่ฉันเพิ่งถูกตระกูลหัสยอมรับกลับมา”
เงยหน้าขึ้นมองรงทองอย่างสงสัย ก็เห็นไอ้หมอนี่สีใบหน้าเปลี่ยนไป
“มีอะไรเหรอ?”
พูดตามตรง ในเวลานี้ ชีวิตอยู่ในกำมือของคนอื่น จักรชัยกลัวจะเกิดอุบัติเหตุอะไรจริงๆ เล่นจนชีวิตของตัวเองหายนะ
แต่แล้ว เรื่องราวไม่ใช่ดั่งที่จักรชัยคิดได้
เห็นเพียงหลังจากที่ได้ฟังสิ่งที่เขาพูดแล้ว รงทองก็รีบวิ่งออกไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ ตะโกนเสียงดัง
“อย่าเพิ่งกำจัดมัน อย่าเพิ่งกำจัดมัน”
โอเค จักรชัยพูดว่า เขาเองก็งงงวยเล็กน้อยเกี่ยวกับสถานการณ์ที่อยู่ตรงหน้า
คนคนนี้เป็นอะไรไป ได้รับการกระทบกระเทือนอะไรอีก?
เมื่อกี้ยังบอกว่าจะกำจัดคนทิ้ง ตอนนี้ก็เป็นแบบนี้ ท่าทีก่อนและหลังนั้น แตกต่างมากเกินไปแล้วมั้ง