ตอนที่ 86
บทที่ 86 ผ่อนโทษหนักให้เป็นเบา
October 28, 2026
บทที่ 86 ผ่อนโทษหนักให้เป็นเบา
ตอนแรกอาทิตย์ยังลังเลเล็กน้อย เพราะว่าลุงหยวน ปฏิบัติกับคนยังไง อาทิตย์รู้ดีที่สุด
ยกเว้นว่าจะเคร่งครัดในเวลาที่สำคัญ เวลาอื่นก็ค่อนข้างดีไม่น้อย
แต่คนตรงหน้า......
ความสงสัยพาดผ่านในแววตา อาทิตย์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็อดไม่ได้ที่จะถาม
“คือว่า ฉันกลัวคุณ......”
“กลัวว่าฉันจะนิสัยไม่ดี ปฏิบัติต่อลูกน้องไม่ดี?”
เมื่อเห็นความแดงที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของ อาทิตย์อย่างน่าสงสัย จักรชัยก็รู้ว่าตัวเองเดาไม่ผิด
เพียงแต่ว่า ที่ทำให้เขาสงสัยก็คือ ตัวเองดูเหมือนเป็นคนที่เข้าหายากขนาดนั้นเลยหรือ?
หลังจากที่มองไปรอบๆแล้ว จักรชัยชี้ที่ตัวเอง แล้วพูดกับพวกลูกน้องว่า
“ฉันน่ารังเกียจมากขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“ไม่มั้ง?”
พนัสครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง และโยนปัญหาที่รับมือยากนี้ให้กับดาริน
น่าเสียดายที่ดารินก็ไม่รับช่วงต่อ
“ไม่รู้ ไม่ทราบ”
ถูกคนที่ตัวเองคิดว่าเป็นเพื่อนรักหักหลัง จักรชัยแสดงให้เห็นว่าเอือมระอามาก
ท้ายที่สุดแล้ว เขาก็ต้องหันสายตาไปทางชลธิชา เป็นคนเดียวที่ไม่ได้ปริปากพูดอะไรเลย
“บางครั้งก็ดี บางทีก็ไม่ดี เรียกสั้นๆคือ เอาแน่เอานอนไม่ได้”
อีกาสามตัวบินอยู่เหนือหัว จักรชัยสีหน้าบูดบึ้ง พูดด้วยความโกรธเคือง
“พวกนาย พกนาย......”
“ฮ่าๆๆ”
ต่างเป็นพวกที่ไร้จิตสำนึกทั้งหมด เห็นสภาพที่โกรธเคืองของตัวเองแล้ว ยังหัวเราะออกมาได้
จักรชัยโกรธสุดขีด ทั้งตับทั้งใจก็เจ็บปวดไปด้วย
ตั้งตารอรอเป็นเวลานาน ยังไม่เห็นไอ้พวกนี้อธิบายให้ตัวเอง
ไม่มีทางเลือกอื่น จักรชัยก็ต้องเปลี่ยนเป้าหมายไปที่ อาทิตย์ ที่สีหน้าเต็มไปด้วยความหวัดกลัว
ใบหน้ามืดครึ้มน่าสะพรึงกลัว จักรชัยยิ้มน้อยยิ้มใหญ่แล้วเดินเข้าไป ตบไหล่ของอาทิตย์แล้วพูดว่า
“อย่าฟังพวกเขาพูดเหลวไหล ฉันไม่ได้น่ารังเกียจขนาดนั้น”
หลังจากพูดจบ หยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่า ไอ้หมอนี่ไม่เชื่อ จักรชัยก็มีความคิดหนึ่งในทันที
“ฮึ่ม ถ้าฉันน่ากลัวมากขนาดนั้นจริงๆ ตั้งแต่วินาทีแรกที่นายปฏิเสธฉัน นายก็จบแน่แล้ว”
สองมือกอดอก จักรชัยเหมือนเด็กที่ได้พบของเล่น ใบหน้ามีรอยยิ้มอันภาคภูมิใจ
สายตาของเขา ดูเหมือนกำลังพูดว่า
เป็นยังไงล่ะ? ให้พวกนายใส่ร้ายป้ายสีฉัน แต่น่าเสียดายที่ใส่ร้ายไม่ได้
คราวนี้ ก็ถึงพวกชลธิชาพูดไม่ออกแล้ว
จนปัญญา สุดท้ายแล้ว พวกเขาก็ยังไม่สามารถทนกับสายตาสังหารของจักรชัยได้ ขัดต่อจิตสำนึก แล้วพูดว่า
“ไอ้น้องชาย นายไม่ต้องห่วง”
“ใช่แล้วๆ ติดตามคุณชายน้อยของพวกนาย
ได้กินดีอยู่ดีแน่นอน”
“ยังสามารถจีบสาวได้ด้วย”
คนละประโยค ชมจนจักรชัยแทบจะตัวลอย
แต่ประโยคสุดท้าย ทำไมฟังดูแปลกๆ
“พนัส นายตัวดี ข้าเสียใจที่นับนายเป็นพี่น้องจริงๆ”
มือตบไปที่บั้นท้ายของพนัส แต่ให้ถูกเขาที่เตรียมตัวตั้งรับไว้นานแล้ว หลบออกจนได้
ได้เลย นายจะหลบก็หลบสิ ทำไมยังจะยั่วยุฉัน?
แล้วนิ้วกลางนั่น นายเหยียดหยามใคร?
หากไม่ใช่เพราะสภาพร่างกายที่ไม่เอื้อมอำนวย จักรชัยไล่ฟันตามตั้งนานแล้ว
“พนัส นายรอข้าไว้เลยนะ”
“ได้เลยๆ ฉันจะรอไว้”
เนื่องจากร่างกายของจักรชัยไม่สบาย พนัสไอ้หมอนี่ ก็จองหองเป็นอย่างมาก
นายตัวดี ปกติน่าจะถูกตัวเองรังแกจนหลอน ในตอนนี้เมื่อคว้าโอกาสไว้ได้ ก็เลยใช้กลอุบาย
ช่างเถอะๆ ยอมเขาครั้งนี้แล้วกัน
ส่ายหัวด้วยความจำใจ จักรชัยหันสายตาไปทางอาทิตย์อีกครั้ง
“เอายังไง? นายจะตกลงไหม?”