บทที่ 87 โทษฐาน

บทที่ 87 โทษฐาน

ในบรรดาคนกลุ่มนี้ โทษฐานที่ไอ้ลิงก่อไว้ หนักที่สุด

หากได้รับการลดโทษ ก็ยังจะต้องถูกจำคุกเป็นเวลาสองสามปี

ส่วนรงทองกับไอ้ใบ้คนนั้น นายสองคนนี้ แค่ถูกขังประมาณครึ่งเดือนก็พอ

ช่วยไม่ได้ พวกเขานอกจากเคยทำผิดครั้งสองครั้งในวัยเยาว์ ช่วงเวลาหลายปีที่ผ่านมา ไม่ค่อยทำชั่วอะไร

แน่นอนว่า สิ่งเหล่านี้ จักรชัยได้ส่งอาทิตย์ไปสืบมาในตอนหลัง ถึงได้รู้เรื่อง

“เอาล่ะ คุณชายน้อย ฉันก็ได้สัญญากับคุณหมดแล้ว คุณรีบกลับไปเถอะ”

ตอนที่ลุงหยวนพูดอย่างนี้ แววตาที่มองจักรชัย เต็มไปด้วยความทุกข์ใจ

ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกผิดเล็กน้อย

คุณชายน้อยส่งข้อความหาตัวเองในกลางค่ำกลางคืน แต่ตัวเอง......

อดไม่ที่จะตบหน้าผากของตัวเอง ลุงหยวนก็อด

ที่จะพึมพำไม่ได้

“ว่ากันว่าผู้สูงอายุจะนอนไม่ค่อยหลับ ทำไมตัวเอง ......”

“พอแล้ว ลุงหยวน ใครจะไม่นอนในการคืนดึกดื่นล่ะ นี่ไม่ใช่ความผิดของคุณ”

หลังจากผ่านประสบการณ์ในระดับล่างมานาน ดวงตาของ จักรชัย ก็หลักแหลมยิ่งนัก

นี่ไง แม้แต่ลุงหยวนที่เป็นคนเก่าแก่ อยู่ในสังคมมานาน จักรชัยก็สามารถดูออก

“โอ้ย คุณชายน้อย ฉัน......”

“วางใจเถอะ ถ้าทางแม่ของฉันถามขึ้นมา ฉันจะไม่พูดคุณออกมาหรอก”

โบกมือตามอารมณ์ จักรชัยพูดอย่างจนใจ

ตัวเองไม่ได้รับบาดเจ็บเลยแม้แต่น้อย จะมีอะไรที่น่ากังวล

อย่างไรก็ตาม เมื่อมาคิดถึงคุณหญิงตระกูลหัสบดินทร์อีก จักรชัยก็ปวดหัวเช่นกัน

ถึงเวลานั้นควรจะอธิบายยังไงดี?

ตอนที่จักรชัยทำสิ่งเหล่านี้ อาทิตย์อยู่เคียงข้างเขาตลอดเวลา

เขามองสิ่งที่จักรชัยกำลังทำทุกอย่าง อยู่ในสายตา ในเวลาเดียวกัน ก็ดีใจที่ตัวเองได้พบกับเจ้านายที่ดี

แต่ว่า ความกลัดกลุ้มบนใบหน้าของจักรชัย อาทิตย์ก็มองออก

ก็คือคนเช่นนี้ เขาเพื่อที่จะทำให้คนอื่นสบายใจ จึงแบกรับทุกอย่างไว้ที่ตัวเองโดยตรง

สุดท้ายแล้ว ผลก็เป็นเช่นนี้

“คุณชายน้อย ทำไมคุณไม่พูดถึงความยากลำบากของตัวเอง ลุงหยวนก็จะได้เข้าใจ”

ในน้ำเสียงมีความสงสัย อาทิตย์พูดด้วยความสับสน

“อ้อ ลืมขอตัวนายกับลุงหยวนแล้ว?”

ราวกับว่าไม่ได้ยินคำพูดของอาทิตย์ จักรชัยตบหน้าผากกะทันหัน แล้วพูดคำนี้ออกมา

หลังจากนั้น ตอนที่ทุกคนยังไม่ทันตั้งตัว เขาก็ได้เดินไปอย่างเร่งรีบ

“โอ้ย คุณชายน้อย”

ในช่วงเวลาที่สำคัญ ก็ยังเป็นอาทิตย์ ซึ่งเป็นบุคคลที่เกี่ยวข้อง สามารถตอบสนองได้อย่างรวดเร็ว

เห็นเพียงเขาคว้าจักรชัยไว้ทันที แล้วพูดรีบร้อน

“เมื่อกี้มีคนบอกลูกพี่แล้ว ไม่อย่างนั้น ฉันก็ไม่กล้าตามคุณไป”

ใบหน้าเต็มไปด้วยความเก้อเขิน

ต้องโทษตัวเองที่ให้ความสำคัญกับสิ่งที่ไม่สำคัญมากเกินไป จึงได้ลืมเรื่องนี้ไป เลยทำให้คุณชายน้อยกังวลเสียเปล่าเลย

ท่าทางที่หงุดหงิดของอาทิตย์นี้ ไม่เหมือนแกล้งทำขึ้นมา จักรชัยดูออกอย่างชัดเจน

ในความเป็นจริง เรื่องนั้นจักรชัยรู้ตั้งนานแล้ว

แต่เพื่อทดสอบอาทิตย์ เขายังคงต้องทำเช่นนี้

เพียงแต่ว่า เมื่อดูจากตอนนี้แล้ว อาทิตย์ก็เป็นอย่างที่เขาคิดไว้จริงๆ

“ดี อย่างนี้ก็พอแล้ว เราไปกันเถอะ”

ระหว่างที่กลับไป ยังคงขับรถที่จักรชัยซื้อไว้

ส่วนคนขับรถ ก็ยังคงเป็นชลธิชา

ส่วนญาดา ในเวลานี้ถูกย้ายไปอยู่ในอ้อมกอดของ อาทิตย์แล้ว ให้เขากอดไว้

“เป็นยังไงบ้าง? หนักไหม?”

พนัสคนนี้ ทันทีที่ขึ้นรถ ก็อดไม่ได้ที่จะคุยเล่น สุดท้ายก็โดนจักรชัยด่ายับเยิน

ช่วยไม่ได้ ตัวเองได้กลายเป็นสภาพนี้แล้ว ไอ้หมอนี่......เฮ้ย!

เนื่องจากจักรชัยระเบิดอารมณ์ ในระหว่างทางจึงค่อนข้างสงบ

จนกระทั่งส่งงานตัวจักรชัยและคนอื่นๆ เข้าไปในโรงพยาบาล พนัสถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก

“เอาล่ะ พาพวกคุณมาส่งถึงที่แล้ว ในที่สุดก็ไปได้แล้ว”

“ใช่ๆ ทั้งๆที่เตรียมจะไปเฮฮาปาร์ตี้กัน ทำไมถึง ......”

“เฮ้อ อนาคตยังอีกยาวไกลๆ”

แม้ว่าชลธิชาจะพูดปลอบพวกพนัสทั้งสอง แต่ที่จริงแล้ว สีหน้าของเขาก็ผิดหวังมากเช่นกัน