บทที่ 88 เย้ยหยัน

บทที่ 88 เย้ยหยัน

“หึม ถูกต้อง ตอนนี้พี่จิตรกัญญายังไม่ค่อยดีนัก แต่......”

คนคนนี้ยังต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง แต่อาทิตย์ทนไม่ไหวอีกแล้ว

“พอแล้ว นายรู้ไหมว่า คนที่อยู่ตรงหน้านาย ก็คือคุณชายน้อยตระกูลหัสบดินทร์ที่นายพูดอยู่เต็มปากเต็มคำ”

ร่างกายเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว อาทิตย์ไปหลบอยู่ด้านหลังของจักรชัยทันที เผยให้เห็นเขาอย่างสมบูรณ์

“เขาหรือ?”

มือชี้ไปที่จักรชัย คนคนนั้นสีหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

ช่วยไม่ได้ คืนนี้จักรชัยเพิ่งประสบความทุลักทุเล เสื้อผ้าที่สวมใส่ในตอนนี้ ยังยืมมาจากดาริน

สภาพที่ตกอับแร้นแค้นอย่างนี้ ก็ไม่น่าแปลกใจที่คนอื่นจะไม่เชื่อ

“ฮ่าๆๆ”

ตามที่คาด ในวินาทีต่อมา ฉันได้ยินเสียงระเบิดหัวเราะของไอ้หมอนี่

หลังจากนั้น ก็เห็นเขาชี้ไปที่จักรชัย ด้วยท่าทางดูถูก

“พูดตามความจริงนะ ในกลุ่มของพวกนาย ไม่ว่าใครก็ตาม ได้ยืนออกมาบอกว่าเป็น คุณชายน้อยตระกูลหัสบดินทร์ ฉันก็น่าจะต้องตระหนักเล็กน้อย แต่เขา ......”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ ก็หยุดนิ่งชั่วครู่ มุมปากปรากฏรอยยิ้มที่เย้ยหยัน

“ใช่แล้ว ถ้าเป็นเขา ก็เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน”

“นาย......”

คิดไม่ถึงว่าตัวเองพูดความจริง คนอื่นจะไม่เชื่อ อาทิตย์โกรธยิ่งนัก

กำลังจะก้าวออกไปสั่งสอนเสียหน่อย ก็ถูกจักรชัยห้ามเอาไว้

“พอแล้ว เขาไม่มีเจตนาร้าย”

หลังจากประโยคนี้สิ้นสุดลง จักรชัยก็พูดกับไอ้หมอนี่

“นายรีบไปเชิญหัวหน้าหรัณย์อออกไปโดยเร็ว บอกว่าจักรชัยมีเรื่องจะบอก เป็นเรื่องด่วน”

“นายเป็นใคร มีสิทธิ์......”

คราวนี้ ไม่รอให้ไอ้หมอนี่ได้พูดจบ จักรชัยก็ขัดจังหวะเขาโดยตรง

“พอแล้ว หรือพวกเราหาเรื่องขึ้นมา นายก็จะไม่ต้องเรียกแล้ว รีบไปเร็ว”

ทันทีที่พลังอำนาจในตัวออกมา ทำให้ไอ้หมอนี่ ตกใจโดยตรง

ความกดดันนี้ เสมือนเป็นจอมเทวาตั้งแต่เกิด

คนที่เข้ามา ไม่สามารถทนต่อแรงกดดันนี้ได้ กลัวจนฉี่ราด

แล้วรีบออกไป

แต่ก่อนจากไป เขาก็ได้ทิ้งคำเหี้ยมโหดเอาไว้

“รอไว้ไหม? รอหัวหน้าของเรามา เป็นของจริงหรือของปลอม ยังจะดูไม่ออกอีกเหรอ? แสดงอะไรกัน”

“ฮ่าๆๆ”

ด้วยสภาพที่อกสั่นขวัญหายของเขาแบบนี้ พูดคำอย่างนี้ออกมา ทำให้ทุกคนหัวเราะเกือบตายจริงๆ

จักรชัยส่ายหัวอย่างจนใจ พูดกับทุกคนว่า

“พวกนายเป็นพี่น้องของฉันทั้งหมด ฉันจะไม่พูดมากกว่านี้แล้ว นายนี่ ตาไม่ถึง”

ประโยคเดียว ทำให้ทุกคนขบขันในทันที ความไม่รื่นรมย์ ในก่อนหน้านี้ จะจางหายไปแล้ว

คนคนนั้นได้เชิญหัวหน้าหรัณย์มาอย่างรวดเร็ว เดิมที

ยังคิดว่า สามารถสั่งสอนให้บทเรียนแก่จักรชัยสักหน่อย

ไม่คาดคิดว่า ทันทีที่หัวหน้าหรัณย์ได้เห็นจักรชัย

ก็วิ่งเข้ามาอย่างประจบในทันที

“โธ่ คุณชายน้อย ทำไมคุณเป็นแบบนี้อีกแล้ว”

ช่วยไม่ได้ ใครให้จักรชัยพักอยู่ในโรงพยาบาลนี้เป็นเวลานาน หลังจากที่ได้รับตัวกลับมา ไม่แปลกใจที่ หัวหน้าหรัณย์จะพูดเช่นนั้น

“คุณชายน้อย? เขา เขาคือ คุณชายน้อยตระกูลหัสบดินทร์จริงๆ”

อยู่ด้านหลังของหัวหน้า ใครบางคนที่เดิมทียังไม่เชื่อ

ในเวลานี้ เมื่อเห็นท่าทีของหัวหน้า ที่เคารพกับคนผู้นี้ ก็กรีดร้องด้วยความตกใจในทันที

สำหรับเรื่องนี้ จักรชัยก็ไม่ได้มีความเห็นอะไร

เป็นแค่ตัวตลกเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องทำยังไง

หัวหน้าเป็นคนแบบไหนล่ะ เขาจะไม่รู้ได้อย่างไร ว่าคนตรงหน้าเขาล่วงเกินจักรชัย

ใช่เลย ตั้งแต่ที่เขาพูดถึงเรื่องนี้ ก็พูดเต็มปากเต็มคำว่าอีกฝ่ายมาหาเรื่อง

จนกระทั่งได้เจอกับจักรชัย ทุกอย่างก็ชัดเจนโดยไม่ต้องพูดอะไร

เพียงแต่ว่า ในเมื่อคุณชายน้อยตระกูลหัสบดินทร์ไม่คิดอยากจะลงโทษ งั้นตัวเอง......

“เอาล่ะ นายออกไปก่อน คราวหน้าสมองรู้จักฉลาดมีไหวพริบหน่อย”.

หลังจากออกคำสั่งแล้ว หัวหน้าก็ไม่สนใจเขาอีก ยื่นมือออกมาพยุงจักรชัยโดยตรง แล้วเดินไปที่ห้องผู้ป่วยของเขา