บทที่ 90 ลงมือ

บทที่ 90 ลงมือ

นี่ถ้าเปลี่ยนเป็นคนอื่น คาดว่าคงลงมือไปตั้งนานแล้ว

แต่น่าเสียดาย คนที่ลงมือคือจักรชัย

แค่ความคิดเล็กน้อยแบบนี้ของอลินดา เขาจะไม่รู้ได้ยังไง

อยากจะตามติดฉันใช่ไหม? แล้วอย่างนั้น ข้าก็ให้แก

ขโมยไก่ไม่ได้ ยังเสียข้าวสารอีกกำมือ

เมื่อในใจคิดอย่างนี้ จักรชัยก็ไม่เกรงใจ พูดกับฝูงชนที่ล้อมวงดูเหตุการณ์ในทันที

“ทุกคน เธอเป็นคนยั่วยุก่อน เดี๋ยวอย่าโทษพวกเรานะ”

ตามด้วยคำพูดนี้ของจักรชัยสิ้นสุดลง อาทิตย์ก็ลงมืออย่างรู้ใจโดยปริยาย แม้แต่โอกาสในการตอบโต้เพียงสักนิด ก็ไม่เหลือให้อลินดา

อลินดาผู้น่าสงสาร เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เธอก็รู้ว่าจบเห่แล้ว

จักรชัยมีใจอยากจะสังหารจริงๆ

ไม่เพียงแต่จะตีตัวเอง ยังจะทำให้ตัวเองหมดทางรักษา

“อ๊าก”

ตามด้วยหมัดแรกที่ต่อยลงมา ความเจ็บปวดทั่วร่างกายก็พุ่งเข้ามา เธอแทบอยากจะตาย

จักรชัย นายจะเอาจริง......

“ฮึ่ม ในฐานะคุณชายน้อยตระกูลหัสบดินทร์ กลับทำเรื่องที่รังแกผู้หญิงอ่อนแอแบบนี้”

เมื่อได้ยินความหมายของคำพูดนี้ เห็นได้ชัดว่า อีกฝ่ายถูกอลินดาส่งมา

เพียงแต่ว่า ทั้งๆที่รู้ฐานะของฉัน ยังกล้าเสนอเข้ามา

ไม่กลัวตายจริงๆเหรอ?

มุมปากเผยรอยยิ้มที่เจ้าเล่ห์ จักรชัยเดิมทีที่เตรียมจะเดินออกไปแล้ว ก็ค่อยๆหันกลับมา

สายตาจับจ้องไปบุคคลที่เข้ามา พร้อมกับคลื่นแห่งความกดดัน

บุคคลนั้นถูกจักรชัยจ้องมองอย่างนี้ เหงื่อบนใบหน้า ก็ไหลลงมาทันที

ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่า ตัวเองไม่ควรลุ่มหลงในความงามแค่นั้น แล้วยอมตกลงกับสาวสวยคนนั้น มาทำเรื่องนี้

สายตาแอบชำเลืองมองไปทางอลินดา

เธอที่น่าสงสาร ในเวลานี้กำลังถูกผู้ชายคนหนึ่งกดตัวไว้ แล้วทุบตีอยู่

หนึ่งหมัดต่อด้วยหนึ่งหมัดตามมาติดๆ พละกำลังดูเหมือนจะเต็มแรง

ชายคนนี้ ก็ไม่ทะนุถนอมอ่อนโยนต่อผู้หญิงเลย ด้วยท่าทางของเขาแบบนี้ คิดว่าตัวเองก็ไม่สามารถต้านรับได้ถึงเกินสิบครั้ง

ต้นขาสั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัว ถ้ารู้แต่แรก ก็จะไม่มาดูไปเรื่อยแล้ว

เดิมทีก็กลัวอยู่แล้ว ในตอนนี้ ใจหวาดผวาก็มีด้วยแล้ว

“นี่ นายอยากจะออกหน้าแทนเธอเหรอ?”

ในเมื่อบุคคลนั้นมาไม่เป็นมิตร ตัวเองก็ไม่จำเป็นต้องสุภาพ

นิ้วชี้ไปทางอลินดา จักรชัยพูดอย่างเคร่งขรึม

“ฉัน......”

นายอาทิตย์คนนี้ มีวาสนากับจักรชัยจริงๆ ในตอนที่บุคคลนั้นมองมา เขาก็ได้จ้องมองไปที่มัน

ในแววตานี้ เต็มไปด้วยไอสังหาร ทำให้บุคคลนั้นตกตะลึงอึ้งค้างอย่างสมบูรณ์

“ฉัน ฉัน......”

เห็นเพียงว่าไอ้หมอนั่น เดินทียังจะพูดอะไรบางอย่าง

แต่ในตอนนี้ ไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงดังเลยด้วยซ้ำ

“นายอะไรของนาย? ในเมื่อไม่กลัวแม้กระทั่งความตาย แล้วนายยังใจเสาะอะไร?”

ยังคงเป็นสีหน้าเช่นนั้น สิ่งที่จักรชัยพูดออกมา ก็ยิ่งมีการข่มขู่มากขึ้น

ให้บุคคลนั้นกลัวยิ่งนัก ด้วยความตกใจ ก็ได้ทำสิ่งที่ไม่ควรทำ

“ฮึ่ม ฉันไม่สนว่านายเป็นใคร รังแกคนที่อ่อนแอกว่า ก็คือเรื่องที่ไม่ถูกต้อง”

มือชี้ไปที่จักรชัย บุคคลนั้นเริ่มอวดดีขึ้นมา

เพียงแต่ว่า สีหน้านั้นขาดความมั่นใจอย่างเห็นได้ชัด ไม่ว่าในสายตาของใคร ก็ดูออกทั้งนั้น

แต่จินตนาการที่สวยงาม ความจริงกลับโหดร้ายมาก

“ฮ่าๆๆ”

ในฝูงชน มีชายหนุ่มคนหนึ่งก้าวออกมา ชี้ไปที่บุคคลนั้นแล้วหัวเราะเสียงดัง

ในวินาทีต่อมา ก่อนที่ทุกคนจะตั้งตัวได้ ก็เห็นเขาพูดจาประชดประชัน

“พี่ชายคนนี้น่าจะเพิ่งมา เลยไม่เข้าใจถึงสถานการณ์”

เมื่อพูดจบ ก็หยุดชั่วคราว ก็เห็นเขาพูดต่อ

“เมื่อกี้เห็นได้ชัดว่า คุณชายน้อยตระกูลหัสบดินทร์คนนั้น ไม่อยากจะตีผู้หญิงคนนี้ แต่เป็นเพราะเธอไร้ยางอายเกินไป ดันจะตอแยคนอื่น”

“ท่าทางที่เธอตอแยคุณชายน้อยตระกูลหัสบดินทร์ ก่อนหน้านี้ฉันก็เคยเห็นแล้วครั้งหนึ่ง ก็อยู่ที่หน้าประตูโรงพยาบาลนี้แหละ”