บทที่ 91 ปวดหัว

บทที่ 91 ปวดหัว

ไปยุ่งเข้ากับคนที่ไม่ควรไปยุ่งเข้าให้แล้ว ทำยังไงดีล่ะ?

น่าปวดหัวซะจริง

ถ้าตอนนี้มีคนมาดีดหน้าผาก ก็อยากจะแกล้งเป็นลมซะเดี๋ยวนี้เลย

แต่น่าเสียดายที่คุณชายผลบุญไม่แม้แต่จะให้โอกาสเขาสักครั้ง

“ป๊าบๆๆ” ถ้าจักรชัยมองไม่ผิดล่ะก็ หมัดของเจ้าเด็กคนนี้กระแทกลงบนเนื้อทุกครั้ง

ไม่เลวเจ้าเด็กคนนี้ โหดพอตัว

เรียกได้ว่าโหดเหี้ยมกว่าอลินดาอย่างมาก

อาทิตย์นะอาทิตย์ เกรงว่านายคงได้รับผลกระทบจากความงาม ถึงได้ออมมือ

ให้พูดตามจริงถ้าอาทิตย์รู้ว่าจักรชัยกำลังคิดอะไรอยู่ในเวลานี้ เดาว่าในใจต้องมีคำสาปแช่งเป็นแน่

หากรู้ว่าคนที่ตัวเองกำลังสู้อยู่เป็นผู้หญิง โทษของเธอก็ไม่ใช่เรื่องที่ไม่สามารถให้อภัยได้แล้ว

บวกกับที่สถานีตำรวจ สิ่งที่เขาทำต่างเป็นสิ่งที่เพื่อความยุติธรรม เหมือนกับตอนนี้

ไม่ต้องพูดถึงพวกคนที่ถูกทำร้าย แม้แต่ในใจของอาทิตย์ก็รับไม่ได้

ในเมื่ออยู่ข้างกายจักรชัย ตัวเองมีโอกาสแบบนี้ก็ถือว่าเป็นการปรับตัวล่วงหน้าก็แล้วกัน

ขณะที่กำลังคิดไปเรื่อย มือของอาทิตย์ก็ลงแรงหนักกว่าเดิมเล็กน้อย

“โย่ว”

คิดไม่ถึง ในเวลาแบบนี้ คุณชายผลบุญกลับผิวปากใส่เขา

สิ่งนี้ทำให้เขาตกใจไปชั่วขณะ

วินาทีต่อมา ก็เห็นเด็กนั้นปากสั่น อยากที่จะพูดชื่อของเขาต่อหน้าทุกคน

“ฉันบอกว่านายอยู่ในตระกูลวร.......”

"คุณชายผลบุญ หุบปาก"

เขาสัญญากับพ่อของเขาไว้ว่าถ้าระดับคะแนนของเขาตอนอยู่ข้างนอกยังไม่ดี เขาจะไม่มีวันบอกว่าเขามาจากตระกูลวรชัยลภัส

สายตาจองไปทางจักรชัยครั้งหนึ่ง ก็เห็นเขามองตัวเองอย่างอมยิ้ม

แย่ละ

ไม่รู้ว่าคุณชายน้อยของตระกูลหัสบดินทร์คนนี้จะไม่ต้องการตัวเองเพราะฐานะของเขาไหม

ช่างมัน หากเขาพลาดไปเพราะสิ่งเล็กน้อยแบบนี้ก็เป็นชะตากรรมแล้วล่ะ

น่าเสียดาย ไม่ง่ายที่จะเจอคนที่ถูกใจ

สายตามองไปที่ดวงตาที่ทำอะไรไม่ถูกของอาทิตย์ จักรชัยยิ้มเล็กน้อย

ไม่คิดว่าสายตาตัวเองจะแย่ขนาดนี้ ถูกใจคนที่มีภูมิหลังมากมายขนาดนี้

ในที่นี้ บางทีอาจมีคนที่ไม่รู้ความลับของตระกูลวรชัยลภัสอยู่

แน่นอน ถ้ามันเป็นเมื่อก่อน จักรชัยก็คงไม่รู้

แต่ทว่าไม่กี่วันที่ผ่านมาได้ไปร่วมงานเลี้ยงของตระกูล คุณหญิงตระกูลหัสบดินทร์ได้เตือนถึงตระกูลอื่นๆ

ยกยิ้มมุมปากขึ้นอย่างหน้ามอง

ในตระกูลวรชัยลภัสมีกฎที่ไม่ได้เขียนไว้

นั่นคือทุกคนในตระกูลวรชัยลภัส ต้องเข้ามาฝึกฝนก่อนอายุสิบขวบและจนถึงตอนกลับบ้านเมื่ออายุสิบแปดปีพวกเขาต้องอยู่ในโลกความจริงโดยไม่ต้องอาศัยชื่อของตระกูลวรชัยลภัส

ไม่อย่างนั้นเขาจะไม่สามารถกลับไปที่ตระกูลวรชัยลภัสได้อีก

สภาพตระกูลที่โหดร้าย ขึ้นชื่อว่าตระกูลวรชัยลภัสไม่ได้เลี้ยงคนไร้ประโยชน์

แต่ก็เป็นเพราะกฎของตระกูลวรชัยลภัส

ดังนั้นในตระกูลของพวกเขาส่วนใหญ่จึงเป็นคนที่เก่งกาจอย่างมาก

หรืออาจจะเป็นผลจากการเดินทางยาวนาน เด็กเหล่านี้จึงดูลึกลับอยู่มาก

ฮิฮิ ไม่คาดคิดว่าตัวเองจะได้พบกับคนที่มองดูแล้วไม่เลวคนหนึ่ง

จักรชัยพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ โบกมือให้อาทิตย์และพูดตรงๆ

“พอแล้ว กลับมาเถอะ”

“รับทราบ คุณชาย”

ก้มหน้าก้มตาต่ำท่าทีที่นอบน้อมกว่าลูกน้องทั้งหมด คิดไม่ถึงว่าฐานะจะสูงขนาดนี้

ตามที่จักรชัยคิดไว้ ตอนนี้ใจของอาทิตย์เปลี่ยนไปแล้ว

ตอนนี้จักรชัยรู้ตัวตนที่แท้จริงของเขาแล้ว เขาจะต้องแสดงอะไรอีก

ถึงเขาจะไม่เห็นแก่หน้าของตัวเอง อย่างน้อยก็ต้องเห็นแก่ตระกูลวรชัยลภัสไหมล่ะ