บทที่ 92 รักลูกอย่างหมดหัวใจ

บทที่ 92 รักลูกอย่างหมดหัวใจ

“คุณชายดูสิ”

นิ้วมือชี้ไปที่อลินดา หัวหน้าหรัณย์พูดเน้นทุกคำ

“แม้ว่าผู้หญิงคนนี้จะทำผิดต่อคุณ แต่เธอก็ได้รับการลงโทษอย่างหนักแล้ว ขอเพียงพวกเรา..........”

“พอแล้วหัวหน้าหรัณย์ คุณคิดว่าคุณชายคนนี้โหดร้ายอำมหิตจริงๆหรือ?”

อึก

เมื่อกี้ยังไม่พบอะไร แต่ในตอนนี้........

ดวงตาตกไปที่อลินดาและหัวหน้าหรัณย์ ช่างไม่มีอะไรจะพูดจริงๆ

“เอาล่ะ รีบพาคนเข้าไปเร็ว”

จักรชัยจะไม่เข้าใจความคิดของหัวหน้าหรัณย์ได้อย่างไร แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาควรเข้าไปยุ่ง

เมื่อในใจคิดได้แบบนั้น จักรชัยก็ไม่ได้พูดอะไรมาก หันหลังกลับและเดินจากไป

หลังจากพบเจอกับความทรมานเมื่อคืน ตอนเช้านี้ยังเจอเรื่องอีก ถึงแม้จะเป็นหุ่นเหล็กแต่เดาว่ายังไงก็ทนไม่ไหวหรอกนะ

น่าเสียดายที่จักรชัยไม่ใช่คนเหล็ก

จักรชัยส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ จู่ๆก็พูดกับพี่ชายของเขา

“พี่ใหญ่หรือว่าพวกเราเลิกกินข้าวกันเถอะ พวกนายกลับไปก่อนเถอะ”

“แต่พวกเรา...”

มันนานมากแล้วที่ไม่ได้รวมตัวกัน

พนัสกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ชลธิชาก็โบกมือเพื่อขัดจังหวะ

“พอแล้วพนัส จักรชัยก็ต้องการพักผ่อน”

หลังจากพูดอย่างเย็นชา ชลธิชาก็ลากพนัสออกไปทันที

ท้ายที่สุดดารินก็มาบอกลาจักรชัย

แม้ว่าปกติแล้วเด็กคนนี้จะดูเหมือนกับพนัสอยู่ แต่จริงๆแล้วค่อนข้างฉลาดและมีความสามารถ

คำพูดของเขาก็คมคายกว่าด้วย

แน่นอนว่าสิ่งที่เขาพูดออกมานั้นไม่เหมือนพนัสที่ทำให้ผู้คนขุ่นเคืองมากนัก ที่เขาพูดกันว่าแม้แต่หัวใจที่ปราดเปรื่องทั้ง 7 ห้องก็ยังไม่เท่าไร

“โอเค จักรชัย นายก็ยุ่งมานานแล้ว รีบไปพักผ่อนกันก่อนเถอะ พวกเราไปก่อนนะ”

“อืม”

จักรชัยพยักหน้าและเฝ้ามองดูพนัสและคนอื่นๆจากไป

จักรชัยกลับไปที่ห้องของตัวเองและเขาหลับไปทั้งวัน

จนกระทั่งเขาตื่นขึ้นมาในตอนกลางคืน เขารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

แย่ละ ลืมโทรหาคุณหญิงตระกูลหัสบดินทร์และขอให้เธอเชิญทีมแพทย์จากเยอรมันมา

สมควรตาย ต้องโทษตัวเอง จะไปเข้าร่วมสนุกอะไรนั้น

เขาดุตัวเองอยู่ในใจและจักรชัยก็หยิบโทรศัพท์มาโทร

คุณหญิงตระกูลหัสบดินทร์ซึ่งอยู่ห่างออกไปหลายพันไมล์ยังคงเข้าร่วมงานเลี้ยงของคุณหญิงอยู่

ตอนที่เธอกำลังจะรับสาย เธอกำลังคุยกับคุณหญิงคนหนึ่งอยู่

อดไม่ได้...

เมื่อมองลงไปเธอก็เห็นชื่อของจักรชัย คุณหญิงตระกูลหัสบดินทร์ตื่นเต้นมากจนเธอขอตัวอีกฝ่ายทันที

“คุณหญิงตระกูลภัทร์ชโยชา ขอโทษด้วย ฉัน... ”

“เอาเถอะ ทำให้เธอมีความสุขมากขนาดนี้ สายนี้ต้องมาจากคนสำคัญของเธอแน่ รีบรับเร็ว”

บังเอิญ จักรชัยเพิ่งบังเอิญเจอกับคุณชายผลบุญตระกูลภัทร์ชโยชา คืนนี้คุณหญิงตระกูลภัทร์ชโยชาและคุณหญิงตระกูลหัสบดินทร์ก็ได้พบกัน

ในเรื่องนนี้ มีสิ่งที่น่าสนใจอะไรอยู่บ้างนะ?

เรื่องนี้มีเพียงผู้อยู่เบื้องหลังเท่านั้นที่รู้

ส่วนคุณหญิงตระกูลหัสบดินทร์ จักรชัยและคนอื่น ๆไม่รู้

“ฮัลโหล จักรชัยลูก ในที่สุดลูกก็โทรหาแม่สักที”

คำพูดนี้มันช่าง เดิมที่ตัวเองก็ไม่ชอบโทรออก จะนับได้ไงกัน

ส่ายหัว เมื่อรู้ว่าผู้หญิงพูดมาก จักรชัยเข้าเรื่องทันที

“แม่ ผมอยากขอให้แม่ช่วยอะไรหน่อย”

พูดน้ำเสียงจริงจังอย่างมาก

“จักรชัย ลูกจริงจังขนาดนี้ เกิดอะไรขึ้นกับโรงพยาบาลใช่มั้ย?"

“โถ่ แม่บอกแล้วให้มาอยู่ที่บ้านของเรา ลูกกลับไม่ต้องการ แล้วนี่จะทำยังไงล่ะตอนนี้”

ครั้งสุดท้ายที่ตระกูลหัสบดินทร์ คุณหญิงตระกูลหัสบดินทร์ก็จงใจให้จักรชัยอาศัยอยู่ในตระกูลหัสบดินทร์