บทที่ 93 ทำอะไรไม่ถูก

บทที่ 93 ทำอะไรไม่ถูก

เขามองดูสถานการณ์ของตัวเองตอนนี้ไม่ค่อยดีขึ้นเท่าไหร่แล้วล่ะ

“ให้พวกเขารอข้างนอก รอฉันจัดการเสร็จแล้วจะออกไป"

“ไม่งั้น ฉันตาย จะลากนายไปด้วย”

คนที่พูดขึ้นมาคือคนที่ตอนเช้าออกมายืนหยัดต่อสู้เพื่ออลินดา นามว่าปวีร์

ซึ่งถือเป็นคนบ้านเดียวกันแต่พฤติกรรมของพวกเขาแตกต่างกันมาก

"โอเคร ฉันสัญญากับนาย แต่นายต้องสัญญากับฉันเรื่องหนึ่งด้วย"

เมื่อถูกจับตัวไว้อยู่ในกำมือ เป็นเมื่อก่อนจักรชัยคงจะตื่นตระหนกแล้ว

แต่ตอนนี้เขามีตัวตนของตระกูลหัสบดินทร์อยู่ แล้วยิ่งไปกว่านั้น จักรชัยจะกังวลได้ไงเพราะคุณหญิงตระกูลหัสบดินทร์ยังอยู่ข้างนอก

“นายคิดว่านายมีโอกาสต่อรองกลับไหม"

ทันทีที่มือของเขากระชับแน่น เจ้าคนนี้พร้อมที่จะทำให้ จักรชัยตกใจ

น่าเสียดายที่จักรชัยไม่ใช่คนธรรมดาคนนั้น

“ถ้านายอยากลองดูก็ได้”

ขณะที่พูดออกไป จักรชัยยืดอกขึ้น

เขาทำสิ่งนี้เพื่อจุดประสงค์เดียวเท่านั้นและนั่นคือการพนันว่าปวีร์ไม่กล้าที่จะลงมือทำตัวเอง

ไม่อย่างนั้นการกระทำของเขาจะนำไปสู่ความตายอย่างไม่ต้องสงสัย

"เหอะ นายกล้าดี ฉันสัญญากับนาย รีบพูดมา"

ดึงมีดในมือกลับปวีร์ผลัก จักรชัยไป

คนบ้านเดียวกัน เขารู้ว่าจักรชัยจะพูดคำไหนคำนั้น

บอกตามตรงว่า จักรชัยกำลังเดิมพัน แต่ปวีร์ไม่ใช่

ฉันทำให้จักรชัยขุ่นเคืองและฉันเดาว่าเขาจะต้องเข้าคุกเมื่อเขาฟื้น

ในเมื่อเป็นเช่นนั้น แบบนั้นไม่สู้.......

“แม่ออกไปรอข้างนอกก่อนนะ ผมไม่ได้เอาเสื้อผ้าเข้ามา”

บอกตามตรงว่าจักรชัยยังคงรู้สึกเขินอายที่จะพูดแบบนั้นต่อหน้าเพศตรงข้ามแม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นแม่ของเขาเองก็ตาม

แต่ไม่มีทางเลือก เทียบกับความเป็นความตาย สิ่งเหล่านั้นจะสู้ได้ไง

“เออ จักรชัย อันนี้ ให้หัวหน้าหรัณย์ ... ”

“แม่ผมไม่ชอบให้คนอื่นแตะต้องของของผม”

เมื่อพูดจบก็หยุดชะงักเมื่อเห็นว่าคุณหญิงตระกูลหัสบดินทร์ไม่พูดอะไร จักรชัยจึงพูดต่อ

“อีกอย่าง รู้มั้ยว่าผมวางของไว้ที่ไหน"

“โอค งั้นพวกเราจะออกไปก่อนนะ”

เมื่อจักรชัยพูดออกมา คุณหญิงตระกูลหัสบดินทร์ก็เต็มใจที่จะทำเช่นนั้น

ขอบคุณที่เธอเต็มใจไม่งั้น ...

“ตอนนี้นายคงปล่อยได้แล้วไหม?”

เสียงแหบแห้ง จักรชัยรู้สึกว่าเขาอาจเห็นเลือดที่คอของเขา

“คือว่า ฉันขอโทษ ฉัน ... ”

เป็นเรื่องยากที่ปวีร์ยังคงมีความรู้สึกผิด

อย่างน้อยก็ไม่ใช่คนชั่วร้าย จักรชัยไม่ได้คิดที่จะลงโทษเขา

“โอเค นายไปได้แล้ว”

เมื่อประตูห้องน้ำเปิดออกจักรชัยก็พูดแบบนี้

ส่วนคำถามที่อยากถาม ช่างมันไปละกัน

ช้าอีก 1 นาที เจ้าเด็กนี้จะยิ่งเป็นอันตรายอีก 1 นาที

ใครจะรู้ว่าคุณหญิงตระกูลหัสบดินทร์จะเข้ามาโดยไม่บอกไม่พูดตอนไหน

บางทีเขาอาจเข้าใจความกังวลของจักรชัยหรือบางทีเขาอาจเห็นบางอย่างผิดปกติในดวงตาของเขา

ปวีร์พยักหน้า กำหมัดแน่นและโค้งคำนับให้ จักรชัย

จากนั้นก็เห็นเจ้าเด็กนี้หันตัวกลับและกระโดดลงไปที่หน้าต่าง

โอ้พระเจ้า แม้ว่าจะอยู่ไม่สูง แต่ก็ยังอยู่ที่ชั้นสาม

บางทีเขาอาจจะช่วยเจ้าเด็กคนนี้ได้ แต่เด็กนี้ดันฆ่าตัวตาย

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ได้ จักรชัยก็อดไม่ได้ที่จะมองไปที่หน้าต่าง

เจ้าเด็กนั้นซ่อนอยู่หลังหน้าต่าง

“ฉันไม่ได้ตั้งใจแอบฟังนายคุยกับแม่ แต่... ”

เมื่อถูกพบ เจ้าเด็กนี้ยังรู้จักอธิบาย

ไม่เลว ดูเหมือนว่าตัวเองจะปล่อยถูกคนแล้ว

จักรชัยพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ ชี้ตรงไปที่เขาด้วยและทำท่าให้เงียบไว้จากนั้นก็พูด

“ซ่อนให้ดี หลังจากแม่ของฉันไป ฉันมีอะไรจะถามนาม”